Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Γιάροσλαβ Χάσεκ

Σαν σήμερα, στις 30 Απριλίου του 1883, γεννήθηκε ο τσέχος αναρχικός, σατιρικός συγγραφέας, νουβελογράφος, δημοσιογράφος Γιάροσλαβ Χάσεκ (Πεθανε το 1923). Οι χαφιέδες της Αυστριακής αστυνομίας τον θεωρούσαν «ιδιαίτερα επικίνδυνο». Ήταν Συγγραφέας του κλασικού τετράτομου αντιμιλιταριστικού μυθιστορήματος, «Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ» (έχει μεταφραστεί σε 58 γλώσσες). Περιγράφεται από τον βιογράφο του Cecil Parrott ως: «φυγόπονος, αντάρτης, αλήτης, αναρχικός, φαρσέρ, μποέμ , αλκοολικός, προδότης της Τσεχικής λεγεώνας, Μπολσεβίκος και δίγαμος «. Η λίστα αυτή παραλείπει επίσης τα εξής : ταμίας τράπεζας, βοηθός φαρμακοποιού, κτηνοτρόφος σκυλιών, σκιτσογράφος, καλλιτέχνης του καμπαρέ, στρατιώτης και αιχμάλωτος πολέμου.

 

10174996_292486350910718_1605887351164050061_n.jpg
Γιάροσλαβ Χάσεκ, 1922

 

Το 1906 προσχώρησε στο αναρχικό κίνημα, ως μαθητευόμενος, συμμετέχοντας στις αντι-γερμανικές ταραχές που σημειώθηκαν στην Πράγα το 1897. Έδωσε τακτικές διαλέξεις σε ομάδες εργαζομένων και το 1907 έγινε ο συντάκτης του αναρχικού περιοδικού Komuna, αντιμετωπίζοντας τακτικές περιόδους σύλληψης και φυλάκισης για τις αναρχικές του δραστηριότητες. Συνεχίστε την ανάγνωση Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Γιάροσλαβ Χάσεκ

Advertisements

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Umberto Tommasini

27_16

 

Σαν σήμερα, το 1896, γεννήθηκε ο Ιταλός σιδεράς, αναρχικός και μαχητής αντιφασίστας Umberto Tommasini. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης που είχε σοσιαλιστικές απόψεις. Πήρε μέρος την 14η Οκτωβρίου το 1909 στην διαμαρτυρία κατά της θανατικής ποινής που είχε επιβληθεί στον ισπανό αναρχικό Francisco Ferrer και συμμετείχε στην περίφημη Circolo di Studi Sociali. Τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμουπιάστηκε και στάλθηκε αιχμάλωτος στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Μαουτχάουζεν. Μετά την αποφυλάκισή του το 1919, επέστρεψε στην Τεργέστη, ξαναεργάστηκε ως σιδηρουργός, και άρχισε να συχνάζει σε σοσιαλιστικούς και αναρχικούς κύκλους. Στις εσωτερικές συζητήσεις που γίνονταν το 1920 στους κόλπους του σοσιαλιστικού κινήματος, ο ίδιος αποφάσισε να μην ανανεώσει τη συμμετοχή του στη Partito Socialista και άρχισε να συμμετέχει στο αναρχικό κίνημα. Επίσης, ήταν ενεργός μέσα στο κίνημα των συνδικάτων,αγωνίστηκε ενάντια στους απεργοσπάστες και ενάντια στις ολοένα και πιο τολμηρές φασίστες ομάδες. Το 1921 τραυματίστηκε από μια ομάδα φασιστών μετά απο εισβολή στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν. Εκείνο το καλοκαίρι πήρε μέρος στα αντίποινα εναντίον της φασιστικής ομάδας squadristi  που δρούσε στην Red Light District του Σαν Τζιάκομο, στην διάρκεια της επιδρομής η βόμβα του τραυμάτισε 30 φασίστες. Το 1925, συνάντησε  τον Camillo Βerneri και τον Gino Bibbi, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης της Unione Italiana Monarchica, με τους οποίους έγινε πολιτικός σύντροφος. Επίσης, είχε συμμετοχή στην αποτυχημένη επίθεση του Gino Lucetti εναντίον του Μουσολίνι (11 Σεπτεμβρίου 1926), ο Umberto του προμήθευσε τα εκρηκτικά, αλλά χωρίς να γνωρίζει την τελική τους χρήση. Φόβισμένες οι φασιστικές αρχές, τον παρενοχλούσαν συνεχώς και ήταν ένας απο τους πρώτους αντιφασίστες που φυλακίσθηκαν και πέρασαν έξι χρόνια στα νησιά της Ustica και της Ponza. Κατά τη διάρκεια της κράτησης η «υπεροπτική και περιφρονητική στάση» του ήταν ένα αγκάθι στις αρχές που  τον χαρακτήρισαν ως » έναν ακούραστο σπορέα μίσους, εναντίον της σημερινής κοινωνικής συγκρότησης, ανυπότακτο σε κάθε πειθαρχία και σε καμία περίπτωση συνεργάσιμο με τις αρχές».

 

10547551_442809139211771_5086994575069827743_n.jpg
Ο Umberto Tommasini την δεκαετία του 40 (Φωτογραφία της αστυνομίας)

 

Λίγες εβδομάδες μετά την επιστροφή του απο τη Τεργέστη το 1932, αποφάσισε να πάει να αυτο-εξοριστεί, έτσι έφυγε παράνομα για τη Γαλλία και εντάχθηκε στον αντιφασιστικό αγώνα. Με το ξέσπασμα της Ισπανικής Επανάστασης, εντάχθηκε στην φάλαγγα Ascaso της CNTFAI,  που αποτελούταν σε μεγάλο βαθμό απο αναρχικούς, με διοικητές τον Carlo Rosselli και Camillo Berneri. Χάρις την εμπείρεια που είχε απο τον  Α’ παγκόσμιο πόλεμο συνέβαλε στην προετοιμασία χαρακώματων κατά τη διάρκεια της μάχης του Monte Pelado στο Huesca, στις 28 Αυγούστου του 1936, καταφέρνοντας έτσι να απωθήσουν την Carlist. Αργότερα συνέβαλε στη μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση των πολιτοφυλακών. Κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας να σαμποτάρει ένα φασιστικό πλοίο, στο λιμάνι της Cueta τον φεβρουάριο του 1937, συνελήφθη από τους κομμουνιστές και στάλθικε στη Βαλένθια, όπου ανακρίθηκε σκληρά από την σταλινική αστυνομία, μαζί με τον Giobbe Giopp, τον Alfredo Cimadori και τον Giovanni Fontana. Καταφέρνοντας να ξεφύγει, αναγκάστηκε τελικά να παραδωθεί, έτσι ώστε να μην παρεμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση ολόκληρης της ομάδας (συμπεριλαμβανομένου του Cimadori που θα αποδειχθεί στη στνέχεια ότι ήταν φασίστας χαφιές της αστυνομίας) που διεξάγονταν μεταξύ του αναρχικού Υπουργού Δικαιοσύνης και του Σοσιαλιστή υπουργού Εσωτερικών.

 

11026115_442809175878434_5144569138381452407_n.jpg
Φωτογραφία απο την δεκαετία του 1920

 

Στα τέλη Απριλίου 1937 αφέθηκε αφου αναγκάστηκε να υποστεί εικονική εκτέλεση. Ανακρίθηκε στην φυλακή Coroneo στην Τεργέστη, και στη συνέχεια το έστειλαν σε εσωτερική εξορία στο νησί Βεντοτένε για πέντε χρόνια. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς κρατούμενους, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την 25 Ιουλίου του 1943, με την ανατροπή του Μουσολίνι, ο Tommisini κρατήθηκε μαζί με άλλους αναρχικούς στο στρατόπεδο εγκλεισμού Renicci μέχρι το τέλος του πολέμου.

 

11042988_442809152545103_5788758333111604176_n.jpg
Ο φακελός του απο την αστυνομία

 

Δεδομένου των πάγιων αντικομμουνιστικών απόψεων του, σε αντίθεση με πολλούς άλλους αναρχικούς, αρνήθηκε να ενταχθεί στην Αντίσταση, επειδή ήταν εξ ολοκλήρου υπό κομμουνιστικό έλεγχο. Φοβούμενος ενδεχόμενη σύλληψη στην Τεργέστηέμεινε στην αδελφή του στην Μπολόνια μετά την απελευθέρωσή του. Όταν επέστρεψε στην Τεργέστη, βοήθησε στην ίδρυση της Gruppo Anarchico Germinal, που εξέδωσε το περιοδικό «Germinal», τον Μάιο του 1946. Επίσης, επέστρεψε στην εργασία του ως μεταλλουργός και παρά την ισχύ των κομμουνιστικών συνδικάτων, εξελέγη ως εργατικός αντιπρόσωπος. Κατά τη διάρκεια της αγγλο-αμερικανικής κατοχής το 1954, καταδικάστηκε σε 11 μήνες φυλακή από την στρατιωτική κυβέρνηση για παράνομη αναρχική προπαγάνδα (αφίσες προέτρεπαν την αστυνομία σε ανυπακοή και λιποταξία).

 

Umberto-Tommasini-Germinal
Ο Umberto πουλάει την εφημερίσα Germinal

 

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου βοήθησε επίσης κάμποσους αναρχικούς να διαφύγουν απο την κομμουνιστική Βουλγαρία και να περάσουν παράνομα στη Γαλλία. Το 1965, ήταν μέλος της  Gruppi di Iniziativa Anarchica (GIA) , που αποσχίστηκε απο την Federazione Anarchica Italiana (FAI). Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και του ’70 έγινε σημείο αναφοράς για τους νεότερους αγωνιστές που εντάσωνταν στο αναρχικό κίνημα. Το 1971, έγινε ο εκδότης της Umanità Nova και συνέχισε τις δραστηριότητες του μέχρι τα 84 του χρόνια. Το 1984, ο Claudio Venza δημοσίευσε μια μακρά αυτοβιογραφική συνέντευξη με τίτλο «Umberto TOMMASINI, L’anarchico Triestino» αναρχικός απο την Τεργέστη), και επανεκδόθηκε το 2011 ως «Il Fabbro anarchico. Autobiografia FRA Trieste a Barcellona» (Ο σιδεράς αναρχικός. Μια αυτοβιογραφία μεταξύ Τεργέστης και Βαρκελώνης).

 

  • Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary
  • Μετάφραση: Αδέσποτος