Σαν σήμερα γεννήθηκε η Ιταλίδα αναρχική Virgilia D’Andrea

virgilia_d_andrea1
Σαν σήμερα, το 1888, γεννήθηκε η Ιταλίδα αναρχική, ποιήτρια, αντιφασίστρια, δασκάλα και συγγραφέας Virgilia D’Andrea . Πρωτοάρχισε να ενδιαφέρεται για τον αναρχισμό σε ηλικία 12 χρονών στο σχολείο της, το οποίο βρησκόταν σε μοναστήρι. Όλα ξεκίνησαν όταν οι μοναχές έκαναν προσευχή για τον νεκρό βασιλιά Umberto I, ο οποίος είχε πυροβοληθεί και σκοτωθεί από τον αναρχικό Gaetano Bresci, σαν εκδίκηση για την σφαγή του Μαίου του 1898 στην Protesta dello Stomaco (Διαμαρτυρία του στομάχιου). Είχε συμπάθεια περισσότερο για τον εκδικητή παρά για τον βασιλιά. Έτσι ξύπνησε η περιεργειά της, άρχισε να συμπληρώνει το πάθος της για την ποίηση, με το πάθος για διάβασμα πολιτικών έργων. Έχοντας προσόντα ως δασκάλα, άφησε το μοναστήρι το 1908 και δίδαξε σε μια σειρά δημοτικών σχολείων στην περιοχή του Abruzzo. Προσχώρησε στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, βοηθώντας στη δημιουργία του τμήματος γυναικών. Αλλά έχοντας δει την Settimana Rosso (Κόκκινη Εβδομάδα) στο Μιλάνο το 1914 και την ανεπαρκή ανταπόκριση της πολιτείας στον σεισμό στο Abruzzo το 1915, έγινε ακόμη πιο ριζοσπαστικοποιημένη. Πέρνωντας μέρος στο αντι-παρεμβατικό κίνημα στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, γνώρισε αναρχικούς και ανέπτυξε θαυμασμό για αυτούς. Το 1917 παρουσιάστηκε στον αναρχοσυνδικαλιστή Armando Borghi, γραμματέα της USI (Union Syndicale Italian) και στην εφημερίδα του, την εβδομαδιαία «Guerra di Classe» (Class War), στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Abruzzo. Ο Armando θα γίνει ο δια βίου σύντροφος της και συνεργάτης της. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την USI (εκδίδοντας την «Guerra di Classe», όταν ο Borghi εξορίστηκε στη Ισέρνια), έδινε ομιλίες και έγραφε πεζογραφία και ποίηση για το κίνημα. Η πολιτική αστυνομία άρχισε να την έχει στα υπόψην της, την χαρακτήρισε μια αποτελεσματική και επικίνδυνη ριζοσπαστική αντιπολεμική υποκινήτρια, και τέθηκε υπό κατ ‘οίκον περιορισμό για τη διάρκεια του πολέμου. Το 1922 η D’Andrea δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο ποίησης, «Tormento» (Μαρτύριο), το οποίο είχε μια χαρακτηριστική εισαγωγή από τον Ερρίκο Μαλατέστα. Το ιταλικό κράτος κατέσχεσε και απαγόρευσε όλα τα αντίγραφα, κατηγορώντας το βιβλίο της πως διαταράσει τη δημόσια τάξη και υποκινεί ταξικό μίσος. Δυστυχώς, το υπόλοιπο της λογοτεχνίας της είναι μικρό: «L’Ora di Maramaldo» (Η Ώρα του Ανυπεράσπιστου 1925), μια συλλογή πεζογραφίας που δημοσιεύθηκε στη Γαλλία το 1928 και το «Torce Nella Notte» (Φακοί στη νύχτα 1933), μια συλλογή από άρθρα και πραγματείες που δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη, λίγες μέρες πριν το θάνατό της. Με την άνοδο του φασισμού, κάτι που η d’Andrea σήμείωνε, ήταν οτι ο πόλεμος της βίας εξαπολύθηκε εναντίον του πολιτισμού, έγραφε για τον αγώνα εναντίων του φασισμού υποστηρίζοντας : «Επιτιθέμενοι στον φασισμό υπεράσπιζομάστε το παρών και το μέλλον της ανθρωπότητας» Αναπόφευκτα, οι αντι-φασιστικές δραστηριότητες της και του Borghi οδήγησαν σε απειλές θανάτου και μετά την φασιστική πορεία στη Ρώμη, τους εξόρισαν, για πρώτη φορά στο Βερολίνο (1923), στη συνέχεια στο Παρίσι (1924) όπου ίδρυσαν το περιοδικό «Veglia» (αγρυπνία) – «Rivista di tutti gli Anarchici» (περιοδικό όλων των αναρχικών) – και έγιναν ενεργοί υποστηρικτές του Σάκο και του Βαντσέτι. Στη συνέχεια κατέλειψαν στις ΗΠΑ το 1928. Εκεί συνέχισαν τις πολιτικές τους δραστηριότητες, την εκστρατεία για τον Sacco και Vanzetti, την αντιφασιστική δουλειά, ενώ συνεργάστηκαν με την αναρχική εφημερίδα «L’Adunata dei Refratari» (Call of Refractaires). Εν τω μεταξύ, η υγεία της επιδεινωνόταν και διαγνώστηκε με καρκίνο του εντέρου. Την 1η Μαΐου του 1933 εισήχθει στο νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη και πέθανε λίγες μέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια της νύχτας της 11ης Μαΐου, σε ηλικία σαράντα τριών (43) χρόνων.

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary

Μετάφραση: Αδέσποτος

Advertisements

Τουρκικό κράτος (ή αλλιώς, άλλη μία κρατική βιομηχανία θανάτου)

0f6eaacff047932077994206951ce30e

 

Από τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες χιλιάδων αντιφρονούντων στη Χούντα του Εβρέν και τις συνεχείς πολεμικές επιχειρήσεις ενάντια στον κουρδικό λαό, μέχρι τις δολοφονίες διαδηλωτών και αγωνιστών (Μπερκίν Ελβάν στο Γκεζί, Ταχίρ Ελτσί στο Ντιγιάρμπακιρ) και τις βομβιστικές επιθέσεις σε Σουρούτς, Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη, η κρατική βία, επιβολή και βαρβαρότητα, δεν έφυγε ποτέ από τη γείτονα χώρα. Στρατιωτικοί πραξικοπηματίες, εθνικιστές, μαφίες, στρατηγική της έντασης και αδίστακτο πολιτικό προσωπικό, συνέθεταν διαχρονικά τον φυσικό χώρο του τουρκικού κράτους και της τουρκικής αστικής τάξης.

Η άνοδος του AKP στην εξουσία τα τελευταία χρόνια, σήμανε το τέλος του «κοσμικού» ιδεολογικού προσανατολισμού του τουρκικού κράτους (ο στρατός ως ρυθμιστής της πολιτικής ζωής, έμφαση στην τουρκική εθνικότητα και γλώσσα ως στοιχείο ομογενοποίησης και καταπίεσης της πολυεθνοτικής σύνθεσης, περιθωριοποίηση της οργανωμένης θρησκείας και των ισλαμιστικών πολιτικών δυνάμεων, παρά την κατά καιρούς εργαλειακή χρησιμοποίηση των τελευταίων για την καταστολή ριζοσπαστικών τμημάτων της τουρκικής κοινωνίας).

Η στροφή προς την θρησκεία ως κεντρικό στοιχείο αναφοράς του τουρκικού κράτους και η σχετική μείωση της πολιτικής επιρροής του στρατού, ωστόσο, δεν διατάραξε τη συνέχεια της κρατικής κατασταλτικής πολιτικής, ούτε μείωσε καθόλου την ένταση της απέναντι στο κουρδικό κίνημα και τις αντισυστημικές πολιτικές δυνάμεις. Σήμερα παρατηρούμε ότι παρά τις διαφορετικές αφετηρίες και στοχεύσεις του Κεμαλικού κράτους και του AKP (κόμμα του Ερντογάν), η υπεράσπιση των Τουρκικών εθνικών συμφερόντων έχει εξαφανίσει αυτές τις διαφοροποιήσεις.

Αντιθέτως, η νέα στρατηγική συμμαχιών του τουρκικού κράτους (Σαουδική Αραβία, ISIS) ενέτεινε την καταστολή απέναντι στα οργανωμένα κομμάτια του κουρδικού λαού: δεν είναι μόνο η εναντίωση του PKK στη στρατηγική αφομοίωσης των Κούρδων με βάση την κοινή (σουνιτικό ισλάμ) θρησκεία. Η πραγματική απειλή για το τουρκικό κράτος έγκειται στην ελευθεριακή πολιτική στροφή του PKK, όπως και του PYD στο κομμάτι του συριακού Κουρδιστάν (Rojava). Το σημερινό πρόταγμα του κουρδικού κινήματος στην Τουρκία και τη Συρία είναι πλέον κάτι πολύ περισσότερο από ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αριστερού τύπου.

Η υιοθέτηση της ομοσπονδιακής οργάνωσης και αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, η ουσιαστική ισότητα γυναικών-αντρών και η έμπρακτη αμφισβήτηση παραδοσιακών πατριαρχικών λογικών από ένα νικηφόρο γυναικείο στρατό (YPJ) και, κυρίως, η πρόταση ενός μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης, που δεν αφορά μόνο τους Κούρδους, αλλά όλους τους λαούς της περιοχής ανεξάρτητα από θρησκεία και γλώσσα, αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο όχι μόνο για το τουρκικό κράτος, αλλά για κάθε εξουσιαστή στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Δεδομένης της πολυεθνοτικής σύνθεσης της Τουρκίας, το δόγμα του εσωτερικού εχθρού αποτελούσε διαχρονικά τον θεμέλιο λίθο της εθνικής συνοχής, ενώ η κατασταλτική πολιτική του τουρκικού κράτους ενάντια στους Κούρδους αγωνιστές, ασκείτο ανεξάρτητα από την εκάστοτε κυβέρνηση. Το AKP λοιπόν, δεν είναι παρά ένα ακόμη προϊόν του τουρκικού μιλιταριστικού κρατικού μηχανισμού· ένα ακόμη πιόνι στην υπηρεσία του τουρκικού εθνικισμού.

Με αυτό το νέο ιδεολογικό περίβλημα και, ενίοτε, με τις πολιτικές πλάτες της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, ο Ερντογάν συνεχίζει τη στρατηγική της έντασης (που τον επανεγκαθίδρυσε στην εξουσία στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου), εξαπολύοντας τη σφοδρότερη επίθεση των τελευταίων ετών σε κουρδικές πόλεις και συνοικίες της ανατολικής Τουρκίας. Από τον περασμένο Δεκέμβρη, οι κουρδικές πόλεις Ντιγιάρμπακιρ, Σίζρε, Σιλβάν, Σιρνάκ και Σιλόπι, σφυροκοπούνται από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις με το πρόσχημα του πολέμου ενάντια στην «τρομοκρατία».

Ο στρατιωτικός αποκλεισμός έχει αφήσει πολλές περιοχές χωρίς ρεύμα, νερό και φαγητό, ενώ η απαγόρευση κυκλοφορίας εμποδίζει την πρόσβαση στα νοσοκομεία και τη ταφή των νεκρών, με αποτέλεσμα οι τραυματίες να πεθαίνουν από αιμορραγία και οι νεκροί να κείτονται για μέρες στους δρόμους ή να σαπίζουν μέσα στα σπίτια, δίπλα στους συγγενείς τους. Ολόκληρες γειτονιές έχουν ισοπεδωθεί από τα τουρκικά άρματα μάχης, ενώ οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 200, με πρώτο θύμα τον άμαχο πληθυσμό.

Κι όμως, παρά το μέγεθος της καταστολής, οι κάτοικοι των περιοχών αυτών σκάβουν χαρακώματα και χτίζουν οδοφράγματα, συνεχίζοντας να κάνουν αυτό που έμαθαν από παιδιά: να αντιστέκονται με όλα τα μέσα απέναντι στον τουρκικό κρατικό ολοκληρωτισμό. Ο κουρδικός λαός πληρώνει το τίμημα για τον συνεχή αγώνα του για ελευθερία και αυτονομία, τον αγώνα της επαναστατημένης Rojava στη Συρία, την αντίσταση των μαχητών του PKK στο τουρκικό Κουρδιστάν και τους νικηφόρους αγώνες ενάντια στους φονταμενταλιστές-σκοταδιστές του ISIS: οι δεσμοί του τελευταίου με το τουρκικό κράτος προφανώς δεν εξαντλούνται στις πιθανές εμπορικές συναλλαγές, όπως η μεγάλη νίκη στο Κομπάνι δεν ήταν ήττα μόνο για το ISIS, αλλά και για τους συμμάχους του.

Κρίσιμο πολιτικό επιστέγασμα για τις συγκεκριμένες επιχειρήσεις αλλά και τη γενικότερη πολιτική του τουρκικού κράτους, αποτελεί η σύνοδος της ΕΕ στην Τουρκία τον περασμένο Νοέμβριο. Η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ σε μια περίοδο όξυνσης της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία και αναζωπύρωσης της σύγκρουσης με το PKK και άλλες τουρκικές πολιτικές οργανώσεις, δεν είναι παρά μια προσπάθεια εξωραϊσμού της τουρκικής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.

Στα πλαίσια της σύγκρουσης μικρών και μεγάλων ιμπεριαλισμών στην ευρύτερη περιοχή, οι ευρωπαίοι ηγέτες ανταμείβουν τον εξ ανατολής σύμμαχό τους για το ‘σθένος’ που επιδεικνύει απέναντι στον Πούτιν -κύριο αντίπαλο των συμφερόντων της ΕΕ στην Ουκρανία- και επιπλέον, νομιμοποιούν τη στρατηγική της Τουρκίας στο συριακό ζήτημα. Τουτέστιν, ο βορειοαμερικανικός και ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, επιβραβεύουν τον εξ Ανατολών σύμμαχό τους, ενάντια στον ρωσικό.

Η επίθεση στο οργανωμένο κουρδικό κίνημα και τον απλό κουρδικό λαό δεν μπορεί να μας αφήσει αμέτοχους.

Η ταξική και διεθνιστική μας αλληλεγγύη προς τους κούρδους αγωνιστές της Τουρκίας και της Συρίας, είναι καθήκον για όλους όσοι κατανοούν ότι ο αγώνας για την κοινωνική δικαιοσύνη και απελευθέρωση δεν γνωρίζει σύνορα και εθνικότητες.

Στεκόμαστε με όλη μας τη ψυχή δίπλα στον αντιστεκόμενο κουρδικό λαό της ανατολικής Τουρκίας, τις Κούρδισσες και τους Κούρδους ένοπλους αντάρτες, τις Τουρκάλες και τους Τούρκους αγωνιστές, που μάχονται με αυτοθυσία απέναντι στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό-σκοταδισμό και τον κρατικό ολοκληρωτισμό, για την αυτονομία τους, την επανάσταση και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Θάνατος στον φασισμό – Ζήτω η ζωή

Καλέσματα σε άλλες πόλεις:

Καμάρα Θεσσαλονίκη:

Πέμπτη 11/2 στις 18.00

Ηράκλειο Κρήτης:

Παρασκευή 12/2 στις 18:00, Πορεία (Πλατεία Λιονταριών)

Αθήνα:

Σάββατο 13/2 στις 12:00, Πορεία (Μοναστηράκι)

Πάτρα:

Σάββατο 13/2 στις 12:00, Συγκέντρωση (Πλατεία Όλγας)

Αναρχική Ομοσπονδία

Σαν σήμερα

12644744_570601006432583_1858580116432916494_n
August Reinsdorf

 

Σαν σήμερα, το 1885, δολοφονήθηκαν με αποκεφαλισμό στο Halle οι γερμανοί αναρχικοί Emil Küchler, Franz Reinhold Rupsch και August Reinsdorf, που τους είχαν ενοχοποιήσει για την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσης του γερμανού αυτοκράτωρα και των Πριγκίπων στην τελετή αποκαλυπτηρίων του μνημίου Niederwald, προς τιμήν των γερμανικών στρατευμάτων, στις 28 Σεπτεμβρίου το 1883. Ενώ ο Küchler και ο Rupsch ήταν οι συντάκτες της επίθεσης, ο Reinsdorf αρνήθηκε να εμπλέξει τους συντρόφους του και υπερασπίστηκε τις αναρχικές πεποιθήσεις του μέχρι το τέλος.

«Οι εργαζόμενοι θα χτίζουν παλάτια και θα ζουν σε παράγκες; Παράγουν τα πάντα και συντηρούν το σύνολο της κρατικής μηχανής, αλλά γι ‘αυτούς δε γίνεται τίποτα; Παράγουν όλα τα βιομηχανικά προϊόντα, και όμως τρώνε λίγο και φτωχά, και πάντα τους περιφρονούν, κτηνωδώς και δεισιδαιμονίζοντας τους, νιώθοντας το πλήρες βάρος της δουλείας. Όλα όσα κάνει η κυβέρνηση, ή προσπαθεί να κάνει, καταλήγουν μόνο στη διατήρηση των σημερινών σχέσεων. Το ανώτερο καύκαλο παραμένει στους ώμους των μαζών. Θα είναι για πάντα έτσι τα πράγματα; Δεν είναι δική μας ευθύνη η αλλαγή αυτής της κατάστασης; » [Ο Reinsdorf στη δίκη.]

 

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary

Μετάφραση/επιμέλεια: Αδέσποτος

Κελί 211 – Celda 211

9213_1010223055690949_7755823197994757039_n.jpg

Ο Χουάν, ένας νεαρός δεσμοφύλακας, ενώ ξεναγείται από τους συναδέλφους του στις φυλακές όπου πρόκειται ν’ αρχίσει να εργάζεται, τραυματίζεται στο κεφάλι από ένα κομμάτι τοίχου που ξεκολλά από την οροφή. Μεταφέρεται στο άδειο κελί 211, όπου οι συνάδελφοί του προσπαθούν να τον συνεφέρουν. Την ίδια όμως στιγμή ξεσπά μια εξέγερση σε τμήμα της φυλακής και ο Χουάν εγκαταλείπεται από τους συναδέλφους του. Οταν συνέρχεται, προσποιείται τον εγκληματία για να πείσει τον Μαλαμάντρε, τον αρχηγό των εξεγερμένων,και να μπορέσει να επιβιώσει. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί ένα ημι-ντοκιμαντεριστικό τρόπο για να καταγράψει την εξέλιξη τόσο της εξέγερσης όσο και της σχέσης φιλίας που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Χουάν και τον Μαλαμάντρε. Η κατάσταση στις φυλακές, οι δίκαιες απαιτήσεις των φυλακισμένων, αντίθετα με τη ψυχρή, συχνά ωμή, στάση των δεσμοφυλάκων, ο πανίσχυρος κατασταλτικός μηχανισμός αλλά και η αδιαφορία του κράτους απέναντί τους, αρχίζουν σταδιακά να αλλάζουν τις απόψεις του Χουάν, ο οποίος αντιλαμβάνεται την λανθασμένη λειτουργία των σωφρονιστικών συστημάτων.

H ταινία εδώ:https://vimeo.com/128252752

Σαν σήμερα ξεκίνησε η γενική απεργία του Σιάτλ

12650880_495530057298816_1715272097727549510_n

Σαν σήμερα, το 1919, ξεκίνησε μία απο τις πιο θεαματικές απεργίες στην ιστορία των ΗΠΑ: Η γενική απεργία του Σιάτλ. Σχεδόν 100.000 εργαζόμενοι/νες απέργησαν σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων στα ναυπηγεία, αλλά, το πιο σημαντικό ήταν ότι εξελέγη γενική απεργιακή επιτροπή και άρχισε να αυτο-οργανώνει την πόλη και τις βασικές υπηρεσίες που πρόσεφερε. Ενώ οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία δεν πήραν την αύξηση του μισθού τους, η πενθήμερη γενική απεργία ήταν ένα ιστορικό και επιτυχημένο πείραμα που αποδεικνύει ότι οι εργαζόμενοι μπορούν χωρίς αφεντικά. Αυτό είναι ενα λεπτομερές άρθρο με την ιστορία της απεργίας: https://libcom.org/history/seattle-general-strike-1919 

 

Μετάφραση/επιμέλεια: Αδέσποτος

Σαν σήμερα

adh57

 

Σαν σήμερα το 1894 δολοφονήθηκε ο Auguste Vaillant , ο οποίος έβαλε βόμβα στη γαλλική Βουλή των Αντιπροσώπων για να πάρει εκδίκηση για τον Ravachol, ήταν μια συμβολική χειρονομία, προοριζόταν να τραυματίσει όσους πιο πολλούς βουλευτές παρά να τους σκοτώσει (ήταν τόσο αδύναμη η έκρηξη που είκοσι βουλευτές μόνο τραυματίστηκαν ελαφρά). Στην γκιλοτίνα τα τελευταία του λόγια ήταν: «Mort à la société bourgeoise Vive l’anarchie!» (Θάνατος στην Μπουρζουαζία! Ζήτω η αναρχία!)

Ολόκληρη η απολογία Vaillant

Επιμέλεια/Μετάφραση: Αδέσποτος

 

 

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Gino Bibbi

10940427_427449114081107_3726032440692313017_n
Gino Bibbi

 

Σαν σήμερα, το 1899, γεννήθηκε ο Ιταλός μηχανικός, αναρχικός και μαχητής αντιφασίστας Gino Bibbi. Ήταν πιλότος και σχεδιαστής πυρομαχικών κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Από τα νιάτα του εκλίνε προς το αναρχικό κίνημα. Ασχολήθηκε σε μεγάλο βαθμό με την αντιφασιστική δράση διανέμοντας φυλλάδια με το μηχανάκι του. Σε μια περίπτωση το 1923, σε μια σύγκρουση με φασίστες στο κέντρο της Carrara, μοίραζε φυλλάδια που έδειχναν τον Μουσολίνι σαν «τραγικό κλόουν», οι φασίστες τον πέταξαν κάτω από το ποδήλατό του και και έδειραν. Το ποδήλατό και το ξυλουργείο του πατέρα του κάικαν. 

 

10568958_427449184081100_6122195562290972404_n
Αρχεία της αστυνομίας για τον Gino

 

Ως φοιτητής μηχανικής, κατασκεύασε την βόμβα με την οποία ο ξάδελφός του, Gino Lucetti, απόπειράθηκε να εκτελέσει τον Μουσολίνι στη Ρώμη, τον Σεπτέμβριο του 1926. Στις αρχές του 1923 ο ίδιος και η αδελφή του συνελήφθησαν στη Ρώμη, μετά από μακρά περίοδο φυλακίσεων στις νησιωτικές φυλακές της Ustica και Lipari, ο ίδιος κατόρθωσε να διαφύγει στη Γαλλία. Αργότερα το 1931, μετακόμισε στην Ισπανία, όπου εργάστηκε στενά με την CNT και την FAI και άρχισε κάνει μαθήματα στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια εναέρια επίθεση στον Μουσολίνι! Ασχολήθηκε επίσης με μια ομάδα εντός της FAI, που σχεδιάζε την απελευθέρωση του Ιταλού αναρχικού Ερρίκο Μαλατέστα- ο οποίος ήταν σε κατ ‘οίκον περιορισμό στην περιοχή Trionfale της Ρώμης- χρησιμοποιώντας έναν κινητήριο καταπέλτη υψηλής ταχύτητας. Στην ομάδα είχε διεισδύσει η ισπανική μυστική αστυνομία και ειδοποίησε τους Ιταλούς. Ο Μαλατέστα μεταφέρθηκε, και έτσι ματαιώθηκαν τα σχέδιά τους.

 

1506876_427449160747769_3934765892376603734_n
Ο Gino Bibbi δοκιμάζει όπλο για την CNT στον ισπανικό εμφύλιο

 

Το 1934 άνοιξε ένα εργαστήριο στη Βαλένθια. Κατηγορήθηκε από το ιταλικό προξενίο οτι παράγει όπλα για τους αναρχικούς. Το 1936, στο ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου, έγινε πιλότος στη Fuerzas Aéreas de la República Española, την Ρεπουμπλικανική αεροπορία, η οποία, δυστυχώς, γρήγορα μετατράπηκε σε ένα σταλινικό φέουδο.

Ο Bibbi, χρησιμοποιώντας τις δεξιότητες του στη μηχανική, άρχισε να δημιουργεί νέα όπλα για την Comité Central de Milícies Antifeixistes de Catalunya (Κεντρική Επιτροπή των πολιτοφυλακών της Καταλονίας), συμπεριλαμβανομένου ενός κινητήρα εκτοξευτή πυραύλων με ακτίνα ενέργειας τα 10 χιλιόμετρα, ο οποίος στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από την Φάλαγγα Ντουρρούτι. Στη συνέχεια ανέλαβε ένα σχέδιο για να δημιουργήσεί μία τορπίλη ελέγχου για την επίθεση σε φασιστικά πλοία αποκλείοντας τα ισπανικά λιμάνια. 

 

1514496_427449120747773_2083003270906599614_n

 

Τον Δεκέμβριο του 1936, η σταλινική Ρεπουμπλικανή αστυνομία τον συνέλαβε, κατηγορώντας τον για διακίνηση όπλων και οτι είναι «κατάσκοπος του Μουσολίνι». Με την παρέμβαση της Περιφερειακής Επιτροπής της CNT της Βαλένθια, σώθηκε τη ζωή του. Στις 20 Φεβρουαρίου το 1937 στο Αλικάντε, συνελήφθη ξανά από τη σταλινική Guardia de Asalto, μαζί με τον Umberto Tommasini και τρείς άλλους συντρόφους, παρόλο που είχαν άδεια από την Ministeri de Marina i de l’Aviació (Υπουργείο Ναυτικής και Πολεμικής Αεροπορίας), να διενεργήσουν σε πράξεις δολιοφθοράς σε υποβρύχια στο Φράνκικο λιμάνι της Ceuta στο Μαρόκο. Κλειδωμένος σε μια σταλινική φυλακή, για εβδομάδες, ανακρίθηκε, απειλήθηκε και ξυλοκοπήθηκε. Ο Tommasini κατάφερε να διαφύγει, με την παρέμβαση του Υπουργού Δικαιοσύνης Juan García Oliver ο Bibbi αφέθηκε ελεύθερος, ο σοσιαλιστής Υπουργός Εσωτερικών Ángel Galarza Gago είχε διατάξει τη σύλληψη του. 

Μετά από αυτή την εμπειρία, ο Bibbi άφησε την Ισπανία για το Παρίσι, όπου συνέχισε να υποστηρίζει τις Δημοκρατικές δυνάμεις, ενώ επιδίωξε και άλλες αντι-φασιστικές και αντι-σταλινικές δραστηριότητες με την βοήθεια μιας ανεξάρτητης αναρχικής ομάδας. Μεταξύ αυτών (των δραστηριοτήτων) υπήρξε η προσπάθεια να οργανώσει μια νέα επίθεση στον Μουσολίνι το 1937, μαζι με τον Tomassini, αλλά αυτη η προσπάθεια απέτυχε να αποδώσει καρπούς.

10959483_427449157414436_8752317251088503862_n
Ο Ginno Binni (ο πρώτος καθισμένος απο τα δεξιά) μαζί με άλλους φυλακισμένους (Giuseppe Tonini, Fioravante Meniconi, Melli Tarantola, Antonio di Donato) στο νησί Ustica το 1927

 

Το τέλος του Ισπανικού πολέμο, τον βρήκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Gurs. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, πήγε να κρυφτεί, κάνοντας μυστικές εργασίες. Επέστρεψε στην Ιταλία, όπου και πήρε μέρος στην αντίσταση, σαν μέλος των αναρχικών παρτιζάνικων μονάδων, οι οποίες απελευθέρωσαν την Carrara από τους φασίστες.

Στη μεταπολεμική περίοδο μετακόμισε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Βραζιλία. Επέστρεψε στην Carrara το 1948 μαζί με τη σύζυγό του και τα δύο του παιδιά. Εκεί ασχολήθηκε με την Αναρχική Ομοσπονδία Ιταλίας, αλλά την εγκαταλείψε στα μέσα της δεκαετίας του πενήντα, επειδή ήταν «υπερβολικά εξαρτώμενη από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα». Ο ίδιος κράτησε αποστάσεις από το οργανωμένο κίνημα στη δεκαετία του ’60 και άρχισε να αποκαλεί τον εαυτό του αναρχοατομικιστική. Ωστόσο, από τις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα ο κίνδυνος του σταλινισμού είχε γίνει ποια τέτοια εμμονή γι ‘αυτόν, που ακόμη του ήρθε να πει ότι είχε συμπάθειες για την Γκωλοίστικη ομάδα  Unione Democratica per la Nuova Repubblica (Δημοκρατική Ένωση για τη Νέα Δημοκρατία) , που ιδρύθηκε από τον παλιό του φίλο Randolfo Pacciardi,ι πρώην διοικητή στην Ταξιαρχία Garibaldi στην Ισπανία. Μια παράξενη παραδοχή για έναν αναρχικό, ειδικά για αυτόν που εξακολουθούσε να φέρεται να είναι ένας αναρχοατομικιστής!


bibbi

 

Ο Bibbi πέθανε στην Carrara στις 8 Αυγούστου, 1999, σε ηλικία εκατό ετών. Αποτεφρώθηκε με ένα μαύρο και κόκκινο μαντήλι δεμένο γύρω από το λαιμό του και οι στάχτες του θάφτηκε στο δημοτικό νεκροταφείο της Turigliano.

Μετάφραση: Αδέσποτος

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary