Η Επαναστατική Κομμούνα της Λυών

10329313_590697964422887_4876756676392103659_n.jpg

Μετά την ήττα του γαλλικού στρατού από τους Πρώσους και τη σύλληψη του Ναπολέοντα ΙΙΙ στη μάχη του Σεντάν στις 2 Σεπτεμβρίου του 1870, Η Κυβέρνηση του Ναπολέοντα ΙΙΙ κατέρρευσε. Στις 4 Σεπτεμβρίου, του 1870, μια ομάδα Δημοκρατών Μπουρζουάδων ανακήρυξε την Τρίτη Δημοκρατία και καθιέρωσε μια κυβέρνηση εθνικής άμυνας. Αρκετοί διεθνιστές που είχαν φυλακιστεί από το καθεστώς του Ναπολέοντα ΙΙΙ εξαιτίας της συνδικαλιστικής τους δράσης και προπαγάνδας αφέθηκαν ελεύθεροι με ένα καλωσόρισμα ηρώων της γαλλικής εργατικής τάξης, και ο Eugène Varlin επέστρεψε στο Βέλγιο από την προσωρινή εξορία.

Ο Μιχαήλ Μπακούνιν, ο Ρώσος αναρχικός που δραστηροποιούταν στην Διεθνή απο το 1868, ταξίδεψε στην Λυών, με την ελπίδα να μετατρέψει τον ενδο-ιμπεριαλιστικό πόλεμο μεταξύ της Πρωσίας και της Γαλλίας σε μια εκτεταμένη κοινωνική επανάσταση. Ο Μπακούνιν εξέθεσε τις θέσεις του στην μπροσούρα, Επιστολές σε έναν Γάλλο για την Τωρινή Κρίση, αποσπάσματα της οποίας περιλαμβάνονται στο βιβλίο Volume One of Anarchism: A Documentary History of Libertarian Ideas. Ο σύντροφος του, ο James Guillaume, ο οποίος είχε επαφές με τον Varlin και άλλους γάλλους διεθνιστές, ήταν σε μια διαδικασία δημοσίευσης και διανομής απο την Ελβετία της μπροσούρας του Μπακούνιν.

Στη Λυών, ο Μπακούνιν συναντήθηκε με τα άλλα μέλη της Διεθνούς που υποστήριζαν την επαναστατική σοσιαλιστική προσέγγιση του, συμπεριλαμβανομένων των Albert Richard από τη Λυών, και André Bastelica από τη Μασσαλία. Στις 24 Σεπτεμβρίου, το 1870, μετά από μια λαϊκή διαδήλωση που καλούσε σε » στρατολόγηση των πλουσίων και το διορισμό των αξιωματικών του στρατού μέσω ελεύθερων εκλογών«, ο Μπακούνιν και οι συντροφοί του εξέδωσαν μια διακήρυξη, παρατίθεται παρακάτω, που καλούσε να δημιουργηθεί μια ομοσπονδία επαναστατιμένων κομμούνων που θα αντικαταστήσει το αστικό κράτος. Η διακήρυξη έγινε δεκτή με ενθουσιασμό, αλλά οι σύντροφοι του Μπακούνιν ήταν απρόθυμοι για να την εφαρμόσουν στην πράξη.

12140782_590698021089548_6842212967915717761_n
χάρτης της πόλης της Λυών και των προαστίων της, 1872

Όταν το Δημοτικό Συμβούλιο προσπάθησε να μειώσει την αμοιβή των εργαζόμενων στα τοπικά εργοστάσια που είχαν μετατραπεί σε «εθνικά εργαστήρια», χιλιάδες εργαζόμενοι στην Λυών διαμαρτυρήθηκαν έξω από το δημαρχείο της πόλης, δίνοντας την ευκαιρία στον Μπακούνιν και τους συντρόφους του να καταλάβουν το δημαρχείο και να ξανα-διακυρήξουν τα αιτήματά τους. Ο έλεγχος του δημαρχείου εναλλασσόταν μεταξύ των διαδηλωτών και της Εθνικής Φρουράς, αλλά τελικά η Φρουρά ανακατέλαβε την αίθουσα και ο Μπακούνιν συνελήφθη. Απελευθερώθηκε από μια μικρή ομάδα συντρόφων και στη συνέχεια έφυγε στην Μασσαλία, όπου έμεινε με τον Bastelica, και τελικά επέστρεψε στην Ελβετία. Μια εβδομάδα αφότου ο Μπακούνιν άφησε την Μασσαλία, υπήρξε μια προσπάθεια εκεί να δημιουργηθεί μια επαναστατική κομμούνα.

Παρά τις προσπάθειες των Μαρξιστων και ορισμένων ιστορικών να παρουσιάσουν την εξέγερση της Λυών ως κωμικοτραγική φάρσα, όπως ο επισημαίνει ο Paul Avrich , τα νέα «για την Κομμούνα στην Λυών πυροδότησαν μια αλυσιδωτή αντίδραση πάνω και κάτω στην κοιλάδα του Ροδανού και μέσα στη Προβηγκία«. Υπήρξαν προσπάθειες για τη δημιουργία επαναστατικών κομμούνων στη  «Toulouse, Narbonne, Cette, Perpignan, Limoges, Saint-Etienne, Le Creusot, και σε άλλες πόλεις» (Avrich, Αναρχικά Πορτρέτα: 236). Οι πιο σημαντικές προσπάθειες έγιναν στο τέλος του Οκτωβρίου στη Μασσαλία και το Παρίσι, προμηνύοντας την επαναστατική Παρισινή Κομμούνα του Μαρτίου του 1871.

943842_590697994422884_8730818799163494992_n
Η διακύρηξη της πρώτης κομμούνας της Λυών, 26 Σεπτεμβρίου 1870

 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΟΜΜΟΥΝΩΝ

Η καταστροφική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα , η ανικανότητα των επίσημων εξουσιών και η αδιαφορία των προνομιούχων τάξεων έχουν οδηγήσει το γαλλικό έθνος στο χείλος της καταστροφής.

Εάν οι άνθρωποι δεν σπεύσουν να οργανώθουν και να ενεργήσουν με έναν επαναστατικό τρόπο, το μέλλον τους είναι καταδικασμένο, η επανάσταση θα χαθεί. Αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα του κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν πρέπει να καθυστερήσει ουτε μια στιγμή ο λαός την επείγουσα δράση, οι αντιπρόσωποι των Ομοσπονδιακών Κοινοτήτων για τη Σωτηρία της Γαλλίας, και των Κεντρικών Επιτροπών,  προτείνει την άμεση έγκριση των ακόλουθων αποφάσεων:

Άρθρο 1 -Ο διοικητικός και κυβερνητικός μηχανισμός του κράτους, έχοντας γίνει ανίκανος, καταργείται. Οι Γάλλοι αναλαμβάνουν την πλήρη κυριότητα του πεπρωμένου τους.

Άρθρο 2-Όλα τα ποινικά και πολιτικά δικαστήρια καταργούνται και αντικαθίστανται από την δικαιοσύνη του λαού.

Άρθρο 3- Η πληρωμή των φόρων και των στεγαστικών δανείων αναστέλεται. Οι φόροι θα πρέπει να αντικατασταθούν από τις εισφορές των ομόσπονδων κοινοτήτων, που θα επιβάλλονται στις πλούσιες τάξεις ανάλογα με το τι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία της Γαλλίας.

Άρθρο 4- Δεδομένου ότι το κράτος έχει καταργηθεί, δεν μπορεί πλέον να παρέμβει για την πληρωμή των ιδιωτικών χρεών.

Άρθρο 5 – Όλες οι υπάρχουσες δημοτικές οργανώσεις καταργούνται, αντικαθίστανται σε όλες τις ομόσπονδες κοινότητες από τις επιτροπές για τη σωτηρία της Γαλλίας. Όλη η κυβερνητική εξουσία θα ασκείται από αυτές τις επιτροπές υπό την άμεση εποπτεία του λαού.

Άρθρο 6 – Κάθε επιτροπή, στην κύρια πόλη του κάθε τμήματος, θα στείλει δύο αντιπροσώπους για ένα επαναστατικό συνέδριο για τη σωτηρία της Γαλλίας.

Άρθρο 7 – Το συνέδριο θα συναντηθεί άμεσα στο δημαρχείο της Λυών, δεδομένου ότι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας και σε καλύτερη θέση για να παρέχει ενεργό δυναμικό για την άμυνα της χώρας. Το συνέδριο αυτό, υποστηριζόμενο από όλους τους ανθρώπους, θα σώσει τη Γαλλία.

ΣΤΑ ΟΠΛΑ !!!

E.-B. SAIGNES, RIVIERE, DEVILLE, RAJON (de Tarare), François FAVRE, Louis PALIX, B. PLACET, BLANC (G.), Ch. BEAUVOIR, Albert RICHARD, J. BISCHOFF, DOUBLE, H. BOURRON, M. BAKOUNINE, PARRATON, A. GUILLERMET, COIGNET aîné, P.-J. PULLIAT, LATOUR, GUILLO, SAVIGNY, J. GERMAIN, F. CHARVET, A. BASTELICA (de Marseille), DUPIN (de St.-Etienne), Narcisse BARRET.

Lyon, Association typographique, – Regard, rue de la Barre, 12

Πηγή: https://robertgraham.wordpress.com/ (O Robert Graham είναι συγγραφέας και ιστορικός του Αναρχισμού)

Μετάφραση/Επιμέλεια: Αδέσποτος

Advertisements

Αγροτική Δημοκρατία Γκουρίας / Ρωσική Επανάσταση του 1905-1907

 12729068_577412339084783_8908448090126592818_n

 

Ένας υπάλληλος του τσάρου προειδοποιεί ότι η κυβέρνηση έχει χάσει από τον έλεγχο της σε ένα μεγάλο μέρος της δυτικής Γεωργίας που έιναι μέρος της «Αγροτικής Δημοκρατίας της Γκουρίας» (Гурийская крестьянская республика), που σχηματίστηκε στα μέσα το 1903. Ήταν ένα υπανάπτυκτο και κάπως φτωχό τμήμα της Kutais guberniya Guria, που επισήμως ονομαζόταν περιφέρεια Οζουργκέτι (Ozurgetsky uyezd). Ήταν γνωστή όχι μόνο για την αντιπολιτευτική στάση της έναντι στην Ρώσικη κυριαρχία, αλλά και για την πρωτοφανή υποστήριξη της στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Μενσεβίκοι). Η αναταραχή ξεκίνησε όταν οι αγρότες έκαναν μποϊκοτάζ στο τοπικό τσιφλίκη του πρίγκιπα Ματσουτάτζε το 1902. Το λεγόμενο αγροτικό κίνημα που περιλάμβανε ακτήμονες αγρότες εξελίχθηκε σχεδόν σε εμφανή εξέγερση στις αρχές του 1903. Οι χωρικοί σταμάτησαν να πληρώνουν φόρους και αρνήθηκαν να εργαστούν για τους ιδιοκτήτες. Μετά από μια σκληρή επίσημη αντίδραση, οι αγρότες ξεκίνησαν μποϊκοτάζ σε όλες τις κυβερνητικές υπηρεσίες. Μέχρι το καλοκαίρι, η τοπική αυτοδιοίκηση στην περιοχή είχε σχεδόν πλήρως αποσυντεθεί. Ο  Νικόλαος Β’ δεν έλαβε κανένα μέτρο εναντίον Γκουρίας το 1904, θεωρώντας ότι η αντιμετώπιση της εξέγερσης θα έιχε τέτοιο κόστος που δεν θα τον δικαίωνε.

 

1936185_577412315751452_5291915428618447735_n
Μαχητές της Γκουρίας

 

Μετά την έναρξη της επανάστασης του 1905, η εξέγερση άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη τη Γεωργία και η επανάσταση στην Γκουρία προχώρησε σε ένα πιο ριζοσπαστικό δρόμο. Οι αγρότες έδιωξαν όλες τις αρχές, και όρισαν οι ίδιοι το δίκαιο, οργάνωσαν ανεξάρτητες κοινότητες και χωριά (деревенские общины) και ένοπλα κόκκινα αποσπάσματα (Red hundreds / красные сотни), γνωστά επίσης ως Αδέλφια του Δάσους (Память Азова), που ενσωμάτωσαν το σύνολο της επικράτειας . Οι γυναίκες αγρότισσες της Γκουρίας στις συνελεύσεις των χωριών έθεσαν ψηφίσμα και απαίτησαν πολιτική ισότητα με τους άνδρες.

 

12745416_577412385751445_5581514554034337737_n
Μαχητές της Γκουρίας

 

Οι επαναστάτες της Γκουρίας χρησιμοποιούσαν την τακτική του ανταρτοπόλεμου κατά των τσαρικών αξιωματικών και των τοπικών ιδιοκτήτών, και μέχρι τον Φεβρουάριο το σύνολο της Γκουρίας ήταν στα χέρια των επαναστατών. Στις 24 Φεβρουαρίου, του 1905, η κυβέρνηση κήρυξε στρατιωτικό νόμο και σύστησε μια τιμωρητική μονάδα 10.000 στρατιώτών, υπό τις διαταγές του στρατηγού Maskud Alikhanov-Avarsky (Максуд Алиханов-Аварский) και στάλθηκε στην επαναστατική επαρχία. Οι Επαναστάτες της Γκουρίας έκαναν μια άγρια αντίσταση στην εκστρατεία και ο Στρατηγός Alikhanov-Avarsky αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει τον Ιούλιο, χωρίς να μπορεί ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής.

 

12715314_577412462418104_8527171427672673711_n
[Αρ.προς τα δεξ.]: άγνωστος, Iagor Bolkvade, Benia Chkhikvishvilli, George Shilakadze

Η Επιτροπή της Γκουρίας του RSDLP (Ρώσσικου Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος) δημιούργησε τότε μια Επαναστατική Στρατιωτική επιτροπή για να καθοδηγήσει την εξέγερση, όταν οι ρωσικές δυνάμεις επέστρεψαν τον Οκτώβριο,  ηττήθηκαν ολοσκερώς στο Nasakirali. Τον Νοέμβριο του 1905, οι αντάρτες κατελαβαν το Οζουργκέτι, την πρωτεύουσα της περιοχής, και ανακοίνωσαν τη δημιουργία της Δημοκρατίας της Γκουρίας. Κατέλαβαν τις ταχυδρομικές τις τηλεφωνικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες της περιοχής και αποσυναρμολόγησαν το σιδηροδρομικό σύστημα. Στις 23 Ιανουαρίου το 1906, σημαντικές ενισχύσεις οι οποίες διοικούνταν από το συνταγματάρχη Krilov επιτέθηκαν στην επαρχία ανελέητα και συνέτριψαν την εξέγερση, βάζοντας τέλος στην Δημοκρατία της Γκουρίας.

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary

Μετάφραση/Επιμέλεια: Αδέσποτος

Σαν σήμερα φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του Sussex ξεκίνησαν απεργία ενοικίων

12400842_488582654660223_225670441793410314_n

Σαν σήμερα, το 1973, φοιτητές από το Πανεπιστήμιο του Sussex ξεκίνησαν απεργία ενοικίων ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για μείωση των φοιτητικών υποτροφιών. Η απεργία ακολουθήθηκε από σπουδαστές από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, με 44 πανεπιστήμια να συμμετέχουν σε απεργίες ενοικίου μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου.

Το παρακάτω αρχέιο παρουσιάζει την ιστορία του φοιτητικού ριζοσπαστισμού στο Πανεπιστήμιο του Sussex στις αρχές της δεκαετίας του 1970 κατά της διοίκησης του πανεπιστημίου, με τις ιστορίες των απεργών, των καταλήψεων και των μποϋκοτάζ των εξετάσεων: https://libcom.org/library/student-radicals-incomplete-history-protest-university-sussex-1971-75

Mετάφραση: Αδέσποτος

Τo περιστατικό στην Casas Viejas – Ένα απεχθές περιστατικό στην ιστορία της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας και του αναρχικού κινήματος

 

12439488_562368230589194_5822534171994655117_n
Φωτογραφία απο την Casas Viejas το 1933

Την νύχτα της 10ης Ιανουαρίου και τις πρώτες πρωινές ώρες της 11ης Ιανουαρίου, μια ομάδα απο εργαζόμενους αγρότες μέλη της CNT, συγκεντρώνονται στη Ateneo Libertario στην Casas Viejas,μια πόλη περίπου 2000 κατοίκων, και μη γνωρίζοντας ότι είχαν απομονωθεί και ότι η εξέγερση είχε αποτύχει σε άλλες κοντινές τοποθεσίες, ξεκινήσαν μια εξέγερση κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου του 1933 . Έκοψαν τα τηλεφωνικά καλώδια , άνοιξαν χαρακώματα για να εμποδίζουν την κυκλοφορία των οχημάτων και έστησαν σημεία ελέγχου σε διασταυρώσεις και δρόμου και στην πόλη. Μετά από ταραχές στην επαρχία του Κάντιθ που  οργανώθηκαν από αναρχικούς, η κυβέρνηση αποφασίζει να στείλει μια Πολιτοφυλακή κατω απο τις οδηγίες του Λοχαγού Manuel Rojas Feijespán.

 

12507486_562739377218746_6182069481922853430_n
Μaria Silva Cruz
12410565_562739297218754_6303496772415528518_n
Manuela Lago Estutillo

Στη Casas Viejas ανακυρήχθηκε ο ελευθεριακός κομμουνισμός και η κοινοκτημοσύνη της γης, τα αρχεία της πόλης και οι τίτλοι διοκτησίας πετάχτηκαν στις φλόγες και τα τρόφιμα των καταστημάτων διανεμήθηκαν. Νωρίς το πρωί η María Silva Cruz γνωστή και ως «Η Ελευθεριακή» και η φίλη της Manuela Lago Estudillo [μερικές φορές λανθασμένα αποκαλείται Manuela Lago y Gallinito αυτό φαίνεται να προέρχονται από μια λανθασμένη μετάφραση κείμενου, και ότι ο Gallinito ήταν πραγματικά ο Antonio Cabaña Salvador, ο οποίος ήταν στην αναρχική ομάδα Amor y Armonía (αγάπη και Αρμονία) που η Μαρία και η Μανουέλα ήταν μέλη της], και οι δύο αναρχικές αγωνίιστριες, παρελαύνουν μέσα στο χωριό με κόκκινες και μαύρες σημαίες.

Ο δήμαρχος της πόλης είχε καθερεθεί και, οπλισμένοι με κυνηγετικά όπλα και Περίεργα όπλα , οι αντάρτες περικυκλώνουν την πολιτοφυλακή, και οι τρεις πολιτοφύλακες και ένας λοχίας καλούνται να παραδοθούν. Όταν αρνήθηκαν, ξεκίνησε μια ανταλλαγή πυροβολισμών και ο λοχίας και ένας από τους φρουρούς τραυματίστηκαν σοβαρά. Στις 2:00μμ, μια ομάδα απο δώδεκα πολιτοφύλακες υπο τηνδιοίκηση του λοχία Anarte φτάνει στο Casas Viejas, ελευθερώσε τους συναδέλφους τους, οι οποίοι είχαν μείνει πίσω στους στρατώνες και κατέλαβαν το χωριό. Τρεις ώρες μετά από αυτό, φτάσουν οι ενισχύσεις αστυνομικών υπό τη διοίκηση του Αντιστράτηγου Gregorio Fernández Artal με 4 πολιτοφύλακες και 12 φρουρούς.

8494_563119290514088_665445759739012159_n
Oι φρουροί έξω απο το σπίτι του Εξαδάχτυλου

Αμέσως, συνέλαβαν τους δήθεν υπεύθυνους για την επίθεση στον στρατό των πολιτοφυλάκων, δύο εκ των οποίων, μετά τα βασανιστήρια κατέδειξαν τους δύο γιους και τον γαμπρό του Francisco Cruz Gutierrez, με το παρατσούκλι Seisdedos (εξαδάχτυλος), ένα εβδομιντάχρονο καρβουνά  μέλος της CNT, που είχαν βρει καταφύγιο στο σπίτι του, σε μια καλύβα απο λάσπη και πέτρα καλύβα, μαζί με την οικογένειά του. Στην προσπάθεια να σπάσει την πόρτα στο σπίτι του εξαδάχτυλου, ένας φύλακας δέχτηκε πυροβολησμό και σκοτώθηκε στο κατώφλι και ένας άλλος τραυματίσθηκε σοβαρά. Μια αποτυχημένη προσπάθεια να εισβάλουν στην καλύβα γίνεται στις δέκα εκείνο το βράδυ. Κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα, ο νεοαφιχθέντας Λοχαγός Manuel Rojas Feijespán διέταξε τους άνδρες του να ανοίξουν την καλύβα με τα τουφέκια τους και τα πολυβόλα και αργότερα έδωσε την εντολή να  την κάψουν , σκοτώνοντας όλους, μαζί και ένα κάτοικο.

 

12512539_563119350514082_697440236421737127_n
Ορισμένα απο τα καμένα σώματα εξω απο το σπίτι του Εξαδάχτυλου.

 Ο λοχαγός Rojas διατάζει τους άντρες του να ανοίξουν την παράγκα της οικογένειας Cruz Gutierrez με τα τουφέκια τους και πολυβόλα και αργότερα δίνει την εντολή για να πυρποληθεί. Δύο από τους ενοίκους, ένας άνδρας και μια γυναίκα, καθώς έτρεχαν έξω για να ξεφύγουν από τις φλόγες. Έξι άνθρωποι κάηκαν μέσα στην καλύβα: Ο Francisco Cruz Gutierrez aka Seisdedos (Εξαδάχτυλος), ένας εβδομηντάχρονος εργάτης σε παλιά εταιρεία κατασκευής κάρβουνου και μέλος της CNT, οι δύο γιοι του, Perico Jiménez γνωστός Pedro (36 ετών) και Francisco ‘Paco’ Cruz Jiménez (43), Josefa Franco Moya 41 χρονών κόρη του Εξαδάχτυλου, τα παιδιά της Francisco (18) και Manuel García (σχεδόν 13 χρονών), Jerónimo Silva González γνωστός και ως «Zorrito» (38, στη CNT ταμίας), και η Manuela Lago Estudillo (17 ετών), φίλη και σύντροφος της Maria Silva Cruz’s από την αναρχική νεολαία  Amor y Aarmonía. Η María Silva, Εγγονή του εξαδάχτυλου που ήταν γνωστή ως » η ελευθεριακή» , και ένας νεαρός ξάδελφος της ήταν οι μόνοι επιζώντες από τον πυρκαγιά.

10561816_563126687180015_3221346711575884175_n
Οι μάρτυρες της Casas Viejas

 

940865_563119270514090_7499626497266362332_n
Οι δολοφονημένοι χωρικοί

Γύρω στις 04:00 ο Rojas διατάζει τρεις φρουρές  να καθαρίσουν το χωριό και να συλλάβουν όλους τους ηγέτες μαχητές, λέγοντας στους άνδρες του να πυροβολούν με το πρώτο σημάδι αντίστασης. Πήγαν για να σκοτώσουν ένα 74χρονο, Antonio Barberán Castellar, και να συλλάβουν μια ντουζίνα άλλους, οδηγώντας τους με χειροπέδες στη καμένη παράγκατου εξαδάχτυλου. Ο καπετάνιος Rojas και οι άνδρες του τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ στο μικρό στυλό. Μόνο ένας από τους 12, Ο Fernando Lago Gutiérrez γνωστός και ως «Casares», είχε λάβει μέρος στην επίθεση στους φρουρόυς. Λίγο μετά από αυτό, τράβηξαν έξω από το χωριό. Η σφαγή τέλειωσε. Δεκαεννέα άνδρες, δύο γυναίκες και ένα παιδί χάθηκαν. Όπως και τρεις φρουροί Συνολικά, 28 άτομα μεταξύ των οποίων 2 από καρδιακή ανεπάρκεια, πέθαναν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και της συνακόλουθης τιμωρίας.

 

12439142_563119073847443_8766971384994479048_n
Μερικοί απο τους συλληφθέντες εξεγερμένους – 20 Ιαν. 1933

Ως αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων πολλοί ντόπιοι αργότερα υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και εντελώς αυθαίρετες φυλακίσεις. Το τελευταίο θύμα ήταν η María Silva Cruz, «Η ελευθεριακή». Η εγγονή του εξαδάχτυλου, ηταν η μόνη που επέζησε μαζί με ένα νεαρό αγόρι, Manuel García. Κατάφερε να τρέξει έξω από την πυρκαγιά, με τα ρούχα της και τα μαλλιά στις φλόγες, κουβαλώντας το αγόρι φωνάζοντας «Μην πυροβολείτε! Είναι ένα αγόρακι». Αφού έπεισε τους φρουρούς να μην τους πυροβολήσουν, κατέφυγε στο σπίτι της μητέρας της, όπου συνελήφθη στις 14 Ιανουαρίου 1933,  και πέρασε ένα μήνα σε φυλακή στο Medina Sidonia. Τον Ιούλιο του 1936 η περιοχή έπεσε στα νύχια των φασιστών ανταρτών. Η Μαρία τότε ζούσε στη Τον Ιούλιο του 1936 η περιοχή έπεσε στα νύχια των φασιστικών αντάρτες. Η Μαρία τότε ζούσε στη Ronda, ένα κοντινό χωριό, με τον Juan Perez Silva (τότε σύζυγό της, Miguel Perez Cordon, μέλος της CNT που κατέφυγε στα βουνά). Οι φασίστες την αναζήτησαν εκεί , την μετέφεραν μακριά και την δολοφονήθηκε μαζί με δύο άλλα άτομα στις 23 Αυγούστου, 1936 την αυγή δίπλα στο Laguna de La Janda στο Tarifa, Cádiz. 

 

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary

Mετάφραση/ επιμέλεια: Αδέσποτος