Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Ντέιβιντ Έντελσταντ

«Ένας μεγάλος ποιητής και ένας από τους καλύτερους τύπους αναρχικών που έζησε ποτέ»

~ Emma Goldman

Σαν σήμερα, 9 Μαίου το 1866, γεννήθηκε Αμερικανό-Εβραίος αναρχικός και ποιητής Ντέιβιντ Έντελσταντ (Πεθ. 1892). Υπήρξε ένας από τους «ποιητές του κατέργου»  (συμπεραλαμβανομένων των: Morris Rosenfeld, Morris Vinchevsky και Joseph Bovshover), ποιητές οι οποίοι ήταν εργαζόμενοι, δουλεύοντας σκληρά σε φρικτές συνθήκες εργασίας για δώδεκα ή και περισσότερες ώρες την ημέρα. Η πιο δημιουργική περίοδο τους ήταν μεταξύ του 1890 και 1900, έγραψαν ποιήματα με βάση τις δικές τους εμπειρίες εκφράσανε την αλληλεγγύη των εργαζομένων και την επιθυμία για μια επαναστατική αλλαγή στις συνθήκες εργασίας των εργατών.

 

edelstadt04
Ντέιβιντ Έντελσταντ

 

Γεννήθηκε στην Καλούγκα της Ρωσίας, και σπούδασε την ρωσική γλώσσα και την λογοτεχνία, άρχισε να δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα στα Ρώσικα σε ηλικία 12 ετών. Αφού διέφυγε από το πογκρόμ του Κιέβου, της 8ης Μαΐου του 1881, μετανάστευσε στην Αμερική το 1882,  έμεινε πρώτα στο Σινσινάτι, όπου και εργάστηκε στη βιομηχανία ενδυμάτων και δραστηροποιήθηκε στην ανάπτυξη του αναρχικού κινήματος. Το 1888 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου συνέχισε να δουλεύει σε κάτεργα και συμμετείχε στην πρώτη εβραϊκή αναρχική ομάδα της πόλης, την Pionire der Frayhayt (Πρωτοπόροι της Ελευθερίας).

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Ο τάφος του

Επίσης, άρχισε να γράφει τα πρώτα του ποιήματα στα γίντις και επιλέχθηκε το 1891, για να γίνει ο συντάκτης της Yiddish αναρχικής εφημερίδας «Die Freie Areibeter Stimme» (Η Ελεύθερη Εργατική Φωνή), την οποία και επιμελούταν μέχρι το θάνατό του. Είχε επίσης συνεργαστεί με την «Die Wahrheit», την «Tfileh Zakeh», την «Varhayt» και  την «Der Morgenshtern», χρησιμοποιώντας συχνά το ψευδώνυμο Paskarel.

 

10177963_295350277290992_2819757069901455850_n
Η Ελεύθερη Εργατική Φωνή

 

Οι στίχοι του Έντελσταντ τραγουδιόντουσαν σε κάτεργα και πορείες, απεικόνιζαν τις ατέλειες του κόσμου και την θαυμαστή ζωή που θα έρθει μετά την κοινωνική επανάσταση, πολλά από τα ποιήματα ήταν αφιερωμένα στους Μάρτυρες του Σικάγο. Πέθανε στις 17 Οκτωβρίου του 1892 στο Ντένβερ, σε ηλικία μόλις 25 χρονών, από φυματίωση (ο αδελφός και η κουνιάδα του πέθαναν επίσης από την ίδια ασθένεια), η οποία οφειλόταν στις δύσκολες συνθήκες στις οποίες ο ίδιος και οι συνάδελφοί του έπρεπε να υπομένουν. Θάφτηκε στον Κύκλο των Εργατών στο νεκροταφείο Golden Hill στο Ντένβερ. Μετά το θάνατό του πολλές πολιτιστικές ομάδες με το όνομα Έντελσταντ ξεπηδήσαν σε πόλεις σε ολόκληρη την Αμερική (Σικάγο, Βοστώνη, κλπ). Η Edelstadt Singing Society (Σύνδεσμος Τραγουδιού Edelstadt) ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη. Στην Αργεντινή, Εβραίοι αναρχικοί στο Μπουένος Άιρες έδωσαν μία πολιτιστική ομάδα το όνομα του.

 

  • Μετάφραση/επιμέλεια: Αδέσποτος
  • Πηγή: The bottled wasp pocket diary

 

 

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Γιάροσλαβ Χάσεκ

Σαν σήμερα, 30 Απριλίου το 1883, γεννήθηκε ο τσέχος αναρχικός, σατιρικός συγγραφέας, νουβελογράφος, δημοσιογράφος Γιάροσλαβ Χάσεκ (Πεθ. 1923). Οι χαφιέδες της Αυστριακής αστυνομίας τον θεωρούσαν «ιδιαίτερα επικίνδυνο«. Ήταν Συγγραφέας του κλασικού τετράτομου αντιμιλιταριστικού μυθιστορήματος, «Ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ» (έχει μεταφραστεί σε 58 γλώσσες). Περιγράφεται από τον βιογράφο του Cecil Parrott ως: «φυγόπονος, αντάρτης, αλήτης, αναρχικός, φαρσέρ, μποέμ , αλκοολικός, προδότης της Τσεχικής λεγεώνας, Μπολσεβίκος και δίγαμος «, η λίστα αυτή παραλείπει επίσης τα εξής : ταμίας τράπεζας, βοηθός φαρμακοποιού, κτηνοτρόφος σκυλιών, σκιτσογράφος, καλλιτέχνης του καμπαρέ, στρατιώτης και αιχμάλωτος πολέμου.

10174996_292486350910718_1605887351164050061_n.jpg
Γιάροσλαβ Χάσεκ, 1922

Το 1906 προσχώρησε στο αναρχικό κίνημα, έχοντας συμμετοχή και στις αντι-γερμανικές ταραχές που σημειώθηκαν στην Πράγα το 1897, τότε ως μαθητής. Έδινε διαλέξεις σε ομάδες εργαζομένων και το 1907 έγινε ο συντάκτης του αναρχικού περιοδικού Komuna Συνεχίστε την ανάγνωση Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Γιάροσλαβ Χάσεκ

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Αναρχικός Ramon «Mona» Cambra

Ο Ramon «Mona» Cambra γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου το 1917 στη Βαρκελώνη σε μία προλεταριακή οικογένεια, ήταν απόφοιτος του College of Printing. Από τα νεανικά του χρόνια ενδιαφερώταταν για τον αναρχισμό, είχε προσωπική γνωριμία με τον Buenaventura Durutti και τον Luis Andrés Edo. Συμμετείχε στο αναρχικό κίνημα στην Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου το 2010 στο Αμβούργο.

Рамон 39год
Ramon, 1939

 

Ο Ramon σύμφωνα με την οικογένεια του (ο μεγαλύτερος αδελφός του και η μικρότερη αδελφή είναι ακόμα ζωντανοί) ήταν το «μαύρο πρόβατο» . Υπήρξε χορτοφάγος σε ηλικία 14 ετών. Την μέλλουσα σύζυγό του, Maria Cambra-Turias (γεννημένη 8 Ιουλίου 1923) την συνάντησε το 1933.

Ο Ramon μεγάλωσε στη Βαρκελώνη. Ήξερε τον Durutti και τον Luis Andrés Edo – ήταν γείτονες. Στα νιάτα του, ο Ραμόν είχε μακριά μαλλιά, έγραφε ποίηση, συμμετείχε σε έναν πολιτιστικό σύλλογο και πολέμησε ενάντια στο μιλιταρισμό. Εκπαιδεύτηκε ως τυπογράφος και προσχώρησε στην CNT. Ήδη μία εβδομάδα πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα ο ίδιος και άλλοι σύντροφοι του, πέρναγαν την ημέρα και τη νύχτα στην κλαδική του συνδικάτου, επειδή ήταν φανερό ότι σύντομα κάτι θα συμβεί.Μετά το φασιστικό πραξικόπημα πάλευε για την κοινωνική επανάσταση στη Φάλαγγα Ortiz. Ήταν η πρώτη φάλαγγα, στις 19 Ιουλίου πήγε στο μέτωπο της Αραγονίας. Τον Νοέμβριο του 1936 ήθελε να πολεμήσει στη Μαδρίτη, για να προστατεύσει την πόλη από τις ορδές των Ναζί, αλλά αυτό ήταν αδύνατο. Πολέμησε με την «Rojo, Negro» ( «Το κόκκινο και το μαύρο») στην Αραγονία σαν λοχίας. Τον Φεβρουάριο του 1939 μαζί με την φάλαγγα, μετακινήθηκαν απο τα σύνορα στη Γαλλία.

Рамон 49 год
Ο Ramon το 1949.

Στη Γαλλία, συνελήφθη στην Αρλ (νότια Γαλλία) και στάλθηκε για καταναγκαστηκή εργασία σε ορυχεία άνθρακα. Πολέμησε στην Αντίσταση και προσπάθησε να ανατινάξει την οδογέφυρα στο Dieppe, στην οποία τα βρετανικά στρατεύματα προσγειώνονταν. Αλλά η ομάδα των 50 ατόμων προδόθηκε από τον «δικό τους» χειριστή ασυρμάτου, και όλοι εκτός από τον Ramon, σκοτώθηκαν.Μετά την Φυλακή, τα βασανιστήρια σε δύο στρατόπεδα στη νότια Γαλλία, συνάντησε σε έναν αξιωματικό των SS, ο οποίος τον ρώτησε αν είναι οRamon Cambra. Εκείνος απάντησε: «Ναι», και πίστεψε ότι ο θάνατός δε απέχει πολύ, αλλά ο αξιωματικός ήταν πράκτορας της Αντίστασης, και το μόνο που του είπε είναι να εξαφανιστεί γρήγορα και ο Ramon έτρεξε.Από το 1943-1963 έζησε παράνομα στην Ισπανία στην οικογένεια της γυναίκας του, χρησιμοποιόντας το όνομα του αδελφού της γυναίκας του. Δύο ημέρες μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, 10 Μαΐου το 1945, η Maria και ο Ramon παντρεύτηκαν. Tο 1947, έκαναν μια κόρη, την Montserrat. Το 1956, ο Ραμόν επανέκτησε το πραγματικό του όνομα και πήγε με την οικογένεια του να ζήσει στη Γαλλία στο Καστρ, περίπου 70 χλμ από την Τουλούζ. Στη συνέχεια, το 1964, μετακόμισε στη Γερμανία στο Αμβούργο. Ο Ramon εργάζόταν για πολλά χρόνια στο ταχυδρομείο. Το 1970 εντάχθηκε στο SPD (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας) , αλλά σύντομα αποχώρησε από το κόμμα.

Рамон гамбург 1986
Ο Ramon στα δεξιά. Στο κέντρο – Ο γενικός γραμματέα της CNT Jose Luis Coronado. Αμβούργο, 1986

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 80 ο Ramon ανέκτησε την επαφή με την CNT και έγινε και πάλι μέλος της παλιάς union Sindicato Artes Graficas (Ένωση Εργαζομένων των Γραφικών Τεχνών) στη Βαρκελώνη. Για την εφημερίδα «Tinta Negra» μετέφραζε από τα γερμανικά μια σειρά άρθρων του Βολίν απο το»Η Άγνωστη Επανάσταση», που αφορούσε το ρόλο των αναρχικών κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης, συμπεριλαμβανομένου του Μαχνοβίτικου Κινήματος και της εξέγερσης της Κρονστάνδης. Στη συνέχεια, μέχρι τις αρχές του 90, υπήρχαν πολλά του άρθρα στην «Solidaridad Obrera» . Όταν η Solidaridad Obrera δεν ανανέωσε την εγγραφή του, σταμάτησε και απο την CNT και απο την Solidaridad Obrera.

Рамон снт
Η κάρτα μέλους στην CNT

Το 1984 πήρε μέρος στην ανοικοδόμηση της FAU στο Αμβρούργο. Το 1986 στις 11 Οκτωβρίου παρακολούθησε το άνοιγμα του Center for Libertarian Lageshtrasse στο οποίο έκανε μια σύντομη ομιλία. Ο Ramon ήταν πολυμαθής και σοφός, αλλά παρέμεινε ταυτόχρονα πολύ ταπεινός άνθρωπος και δεν ήθελε να τσουβαλιάζει τα πάντα βιαστικά. Ο Ramon και η Maria ήταν και οι δύο χορτοφάγοι και αγαπούσαν τα ζώα. Για τον Ισπανικό Εμφυλίο ο Ramon δεν μίλαγε συχνά. Η ανάμνηση των νεκρών ήταν για αυτόν εφιάλτης.

Рамон гамбург 2010
Ο Ramon τον Μάιο του 2010 στο Αμβούργο.

Τόνιζε τον σημαίνοντα ρόλο της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της UGT και της CNT, και ότι τα νεαρά μέλη πρέπει να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις στα ερωτήματα της εποχής. Όταν ρωτήθηκε για το πώς οι αγρότες αντέδρασαν στην επανάσταση, το μόνο που απάντησε ήταν: «Φυσικά, χάρηκαν, ήταν εκστασιασμένοι!»

 

 

 

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Αναρχικός Antonio Jarque Pina

Σαν σήμερα το 1905 γεννήθηκε ο Antonio Jarque Pina γνωστός και ως «Jarque», κάτοικος της Αραγονίας, μεταλλουργός, αναρχοσυνδικαλιστής και αντι-φασίστας.Δραστηριοποιούταν στην CNT το διάστημα 1920-1930 ως πρόεδρος της επιτροπής της CNT στη Σαραγόσα. Το 1931, έγινε εκπρόσωπος του συνδικάτου μεταλλουργών στην Σαραγόσα, εκπρόσωπος στο συνεδριακό της CNT στη Μαδρίτη και μέλος της Περιφερειακής Επιτροπής της CNT στην Αραγονία.

ejarque02.jpg

Ασχολήθηκε επίσης με τη λειτουργία του ελευθεριακού περιοδικού «Cultura y Acción» (Πολιτισμός και Δράση). Κατάφερε να ξεφύγει από τη Σαραγόσα μετά τη στρατιωτική εξέγερση τον Ιούλιο του 1936, και υπέγραψε το σύμφωνο της επαναστατικής ενότητας μεταξύ της CNT και της UGT στην Αραγονία. Στο μέτωπο του πολέμου, ήταν Γενικός Επίτροπος της ’25 División, που διευθυνόταν από τον Antonio Ortiz Ramírez, και αργότερα από τον Miguel García Vivancos, και εργαζόταν για τις εκδόσες της ’25 División. Τον Οκτώβριο του 1938, ως επιθεωρητής της ’25 División, ήταν ο συντάκτης της έκθεσης που κατέγγελνε τους κομμουνιστικές ελιγμούς για την παρεμπόδιση της ’25 División να προμυθευτεί τα αναγκαία όπλα κατά τη διάρκεια της Μάχης της Teruel. Συνελήφθη στο τέλος του πολέμου και στάλθηκε έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Albatera ia Oriola . Στις 21 Μαρτίου, το 1944, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση για «συμμετοχή στην εξέγερση», αλλά χάρη στο διάταγμα της 9ης Οκτωβρίου 1945 αφέθηκε ελεύθερος στις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Μετά την απελευθέρωσή του στην εξορία στο Παρίσι, διορίστηκε ως υποψήφιος αντιπρόσωπος για τη Alliance Nationale des Forces Démocratiques (ANFD) από την ολομέλεια της CNT.

11081425_453918358100849_2913119888321835973_n

Μετά την επιστροφή στη χερσόνησο, συνέχισε με την παράνομη δουλειά του ως αντιπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής της CNT στην Αραγωνία, έχοντας το γραφείο του στο Υπουργείο Άμυνας. Όταν ο Enric Marco Nadal συνελήφθη, ανέλαβε ως Γενικός Γραμματέας της Εθνικής Επιτροπής, από τις 8 Μάιου έως τις 16 Αυγούστου το 1947, όταν και συνελήφθη. Στις 29 Αυγούστου, μεταφέρθηκε στην Επαρχιακή φυλακή της Μαδρίτης και στη συνέχεια, στις 27 Νοεμβρίου το 1947, μεταφέρθηκε στο σωφρονιστικό ίδρυμα στην Ocaña. Τη νύχτα της 7ης με 8ης Μάιου το 1948, αυτός κα 11 σύντροφοι του, συμπεριλαμβανομένων των Eusebio Azañedo Grande, Francisco Romero Gamis, German Horcajada Manzanares, Juan José Caba Pedraza, José Yañez και Francisco García Nieto κατάφεραν να διαφύγουν.

10418899_453918398100845_5730457159939201164_n
Ο Antonio Ejarque Pina φορώντας την στολή του Γενικού Επιτρόπου

Αυτός και ο Francisco Romero Gamis κατάφεραν να διαφύγουν στη Γαλλία στις 18 Μαΐου, αλλά οι υπόλοιποι δραπέτες συνελήφθησαν στις 23 Μαΐου. Μεταξύ 1949 και 1950 διετέλεσε γραμματέας της Εθνικής Συνομοσπονδιακής Υποεπιτροπής, επίσης γνωστή ως  «Τάση δωσίλογων», και το 1950 ήταν γενικός αντιπρόσωπος του Εθνικής Επιτροπής της CNT στο Εξωτερικό με έδρα το Παρίσι. Ο Antonio Ejarque Pina πέθανε στις 22 Αυγούστου το 1950 στο Νοσοκομείο de Dieu στο Παρίσι από κακοήθη αναιμία, ως αποτέλεσμα καρκινικού έλκους.

  • Πηγή: The bottled wasp pocket diary
  • Μετάφραση/Επιμέλεια: Αδέσποτος

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός Umberto Tommasini

27_16

 

Σαν σήμερα, το 1896, γεννήθηκε ο Ιταλός σιδεράς, αναρχικός και μαχητής αντιφασίστας Umberto Tommasini. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια της εργατικής τάξης που είχε σοσιαλιστικές απόψεις. Πήρε μέρος την 14η Οκτωβρίου το 1909 στην διαμαρτυρία κατά της θανατικής ποινής που είχε επιβληθεί στον ισπανό αναρχικό Francisco Ferrer και συμμετείχε στην περίφημη Circolo di Studi Sociali. Τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμουπιάστηκε και στάλθηκε αιχμάλωτος στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Μαουτχάουζεν. Μετά την αποφυλάκισή του το 1919, επέστρεψε στην Τεργέστη, ξαναεργάστηκε ως σιδηρουργός, και άρχισε να συχνάζει σε σοσιαλιστικούς και αναρχικούς κύκλους. Στις εσωτερικές συζητήσεις που γίνονταν το 1920 στους κόλπους του σοσιαλιστικού κινήματος, ο ίδιος αποφάσισε να μην ανανεώσει τη συμμετοχή του στη Partito Socialista και άρχισε να συμμετέχει στο αναρχικό κίνημα. Επίσης, ήταν ενεργός μέσα στο κίνημα των συνδικάτων,αγωνίστηκε ενάντια στους απεργοσπάστες και ενάντια στις ολοένα και πιο τολμηρές φασίστες ομάδες. Το 1921 τραυματίστηκε από μια ομάδα φασιστών μετά απο εισβολή στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν. Εκείνο το καλοκαίρι πήρε μέρος στα αντίποινα εναντίον της φασιστικής ομάδας squadristi  που δρούσε στην Red Light District του Σαν Τζιάκομο, στην διάρκεια της επιδρομής η βόμβα του τραυμάτισε 30 φασίστες. Το 1925, συνάντησε  τον Camillo Βerneri και τον Gino Bibbi, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης της Unione Italiana Monarchica, με τους οποίους έγινε πολιτικός σύντροφος. Επίσης, είχε συμμετοχή στην αποτυχημένη επίθεση του Gino Lucetti εναντίον του Μουσολίνι (11 Σεπτεμβρίου 1926), ο Umberto του προμήθευσε τα εκρηκτικά, αλλά χωρίς να γνωρίζει την τελική τους χρήση. Φόβισμένες οι φασιστικές αρχές, τον παρενοχλούσαν συνεχώς και ήταν ένας απο τους πρώτους αντιφασίστες που φυλακίσθηκαν και πέρασαν έξι χρόνια στα νησιά της Ustica και της Ponza. Κατά τη διάρκεια της κράτησης η «υπεροπτική και περιφρονητική στάση» του ήταν ένα αγκάθι στις αρχές που  τον χαρακτήρισαν ως » έναν ακούραστο σπορέα μίσους, εναντίον της σημερινής κοινωνικής συγκρότησης, ανυπότακτο σε κάθε πειθαρχία και σε καμία περίπτωση συνεργάσιμο με τις αρχές».

 

10547551_442809139211771_5086994575069827743_n.jpg
Ο Umberto Tommasini την δεκαετία του 40 (Φωτογραφία της αστυνομίας)

 

Λίγες εβδομάδες μετά την επιστροφή του απο τη Τεργέστη το 1932, αποφάσισε να πάει να αυτο-εξοριστεί, έτσι έφυγε παράνομα για τη Γαλλία και εντάχθηκε στον αντιφασιστικό αγώνα. Με το ξέσπασμα της Ισπανικής Επανάστασης, εντάχθηκε στην φάλαγγα Ascaso της CNTFAI,  που αποτελούταν σε μεγάλο βαθμό απο αναρχικούς, με διοικητές τον Carlo Rosselli και Camillo Berneri. Χάρις την εμπείρεια που είχε απο τον  Α’ παγκόσμιο πόλεμο συνέβαλε στην προετοιμασία χαρακώματων κατά τη διάρκεια της μάχης του Monte Pelado στο Huesca, στις 28 Αυγούστου του 1936, καταφέρνοντας έτσι να απωθήσουν την Carlist. Αργότερα συνέβαλε στη μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση των πολιτοφυλακών. Κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας να σαμποτάρει ένα φασιστικό πλοίο, στο λιμάνι της Cueta τον φεβρουάριο του 1937, συνελήφθη από τους κομμουνιστές και στάλθικε στη Βαλένθια, όπου ανακρίθηκε σκληρά από την σταλινική αστυνομία, μαζί με τον Giobbe Giopp, τον Alfredo Cimadori και τον Giovanni Fontana. Καταφέρνοντας να ξεφύγει, αναγκάστηκε τελικά να παραδωθεί, έτσι ώστε να μην παρεμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση ολόκληρης της ομάδας (συμπεριλαμβανομένου του Cimadori που θα αποδειχθεί στη στνέχεια ότι ήταν φασίστας χαφιές της αστυνομίας) που διεξάγονταν μεταξύ του αναρχικού Υπουργού Δικαιοσύνης και του Σοσιαλιστή υπουργού Εσωτερικών.

 

11026115_442809175878434_5144569138381452407_n.jpg
Φωτογραφία απο την δεκαετία του 1920

 

Στα τέλη Απριλίου 1937 αφέθηκε αφου αναγκάστηκε να υποστεί εικονική εκτέλεση. Ανακρίθηκε στην φυλακή Coroneo στην Τεργέστη, και στη συνέχεια το έστειλαν σε εσωτερική εξορία στο νησί Βεντοτένε για πέντε χρόνια. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς κρατούμενους, οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την 25 Ιουλίου του 1943, με την ανατροπή του Μουσολίνι, ο Tommisini κρατήθηκε μαζί με άλλους αναρχικούς στο στρατόπεδο εγκλεισμού Renicci μέχρι το τέλος του πολέμου.

 

11042988_442809152545103_5788758333111604176_n.jpg
Ο φακελός του απο την αστυνομία

 

Δεδομένου των πάγιων αντικομμουνιστικών απόψεων του, σε αντίθεση με πολλούς άλλους αναρχικούς, αρνήθηκε να ενταχθεί στην Αντίσταση, επειδή ήταν εξ ολοκλήρου υπό κομμουνιστικό έλεγχο. Φοβούμενος ενδεχόμενη σύλληψη στην Τεργέστηέμεινε στην αδελφή του στην Μπολόνια μετά την απελευθέρωσή του. Όταν επέστρεψε στην Τεργέστη, βοήθησε στην ίδρυση της Gruppo Anarchico Germinal, που εξέδωσε το περιοδικό «Germinal», τον Μάιο του 1946. Επίσης, επέστρεψε στην εργασία του ως μεταλλουργός και παρά την ισχύ των κομμουνιστικών συνδικάτων, εξελέγη ως εργατικός αντιπρόσωπος. Κατά τη διάρκεια της αγγλο-αμερικανικής κατοχής το 1954, καταδικάστηκε σε 11 μήνες φυλακή από την στρατιωτική κυβέρνηση για παράνομη αναρχική προπαγάνδα (αφίσες προέτρεπαν την αστυνομία σε ανυπακοή και λιποταξία).

 

Umberto-Tommasini-Germinal
Ο Umberto πουλάει την εφημερίσα Germinal

 

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου βοήθησε επίσης κάμποσους αναρχικούς να διαφύγουν απο την κομμουνιστική Βουλγαρία και να περάσουν παράνομα στη Γαλλία. Το 1965, ήταν μέλος της  Gruppi di Iniziativa Anarchica (GIA) , που αποσχίστηκε απο την Federazione Anarchica Italiana (FAI). Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και του ’70 έγινε σημείο αναφοράς για τους νεότερους αγωνιστές που εντάσωνταν στο αναρχικό κίνημα. Το 1971, έγινε ο εκδότης της Umanità Nova και συνέχισε τις δραστηριότητες του μέχρι τα 84 του χρόνια. Το 1984, ο Claudio Venza δημοσίευσε μια μακρά αυτοβιογραφική συνέντευξη με τίτλο «Umberto TOMMASINI, L’anarchico Triestino» αναρχικός απο την Τεργέστη), και επανεκδόθηκε το 2011 ως «Il Fabbro anarchico. Autobiografia FRA Trieste a Barcellona» (Ο σιδεράς αναρχικός. Μια αυτοβιογραφία μεταξύ Τεργέστης και Βαρκελώνης).

 

  • Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary
  • Μετάφραση: Αδέσποτος

Thomas Weisbecker

10367193_578777798948237_5965382916420975151_n
Thomas Weisbecker (1970)

 

Ο Thomas Weisbecker απο την Γερμανία ήταν μαχητικό μέλος του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού και του Κινήματος 2 Ιούνη. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια που τα μέλη της όπως και οι οικογενειακοί φίλοι είχαν περάσει έγκλειστοι σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί ή είχαν σκοτωθεί στο Ολοκαύτωμα. Στις αρχές του 1967 τον έδιωξαν από το Kieler Gelehrtenschule και έτσι επέστρεψε στην Καρλσρούη. Ωστόσο, στις διακοπές του επισκεπτόταν επανειλημμένα το Keil και κατέλειξε στις γραμμές του Aktionszentrum Unabhängiger Sozialistischer Schüler (Κέντρο Δράσης Ανεξάρτητων Σοσιαλιστών μαθητών), μια οργάνωση που σχηματίστηκε από διάφορες σοσιαλιστικές εκπαιδευτικές ομάδες το 1967. Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο το 1968 στην Καρλσρούη, ξεκίνησε σπουδές στη Φραγκφούρτη, αλλά η απειλή της υποχρεωτικής στράτευσης στο Bundeswehr, τον ανάγκασε να μετακομίσει στο Δυτικό Βερολίνο, εκεί ήρθε σε επαφή με κύκλους Χασισοπότιδων και Μπλουζάδων – πήρε μέρος σε διάφορες ενέργειες, οπως  εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και εναντίον των βάσεων των ΗΠΑ. Σε δράσεις κατά των δικαστικών θεσμών, των τράπεζων, των δημαρχείων, των γραφείων και των προξενείων, καθώς και ενάντια στον αντιδραστικό τύπο. Σε επίθέσεις στο διαμέρισμα του περιφερειακού δικαστή, στον εισαγγελέα, στο KaDeWe, στον επικεφαλή της κεντρικής φυλακής στο Tegel και στο σπίτι του προέδρου του ποινικού συστήματος. Έγινε επίσης μέλος, μαζί με τον φίλο του Georg von Rauch, στον γερμανικό αναρχικό μαύρο σταυρό.

 

12745516_578777795614904_3780811639336610573_n
Der Spiegel (18 Μαρτίου 1977)

 

Τον Φεβρουάριο του 1970, μαζί με τον Michael «Bommi»Baumann και τον Georg von Rauch, ξυλοκόπησαν ένα δημοσιογράφο από το μισητό Springer Press. Συνελήφθησαν τον Ιούλιο του 1970 στο Δυτικό Βερολίνο, και τέθηκαν σε προσωρινή κράτηση μέχρι τη δίκη το επόμενο έτος. Η συνεδρίαση στις 8 Ιουλίου 1971, αναβλήθηκε για μια εβδομάδα, λόγω προσπάθειας του δικαστηρίου να μαζέψει περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία. Το δικαστήριο δέχθηκε την αίτηση αποφυλάκισης με εγγύηση για τον Tommy και τον Boomin και έτσι τους δόθηκε η άδεια να φύγουν. Ωστόσο, ο von Rauch θέλησε να φύγει απο την δίκη μαζί με τον Bommi που θα έπερνε τη θέση του Tommy (ήταν σχεδόν ίδιοι , ειδικά όταν ο Tommy φόραγε τα γυαλιά του Georg). Έτσι ο Tommy είπε ότι ήταν αυτός που θα έπρεπε μείνει ελεύθερος, κρατήθηκε έγγλειστος για άλλες 4 ημέρες, αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και προσχώρησε στην εμπροσθοφυλακή της RAF.

 

12744228_578777785614905_502027165626198633_n
Ο Tommy νεκρός απο σφαίρα μπάτσου

 

Βρισκόταν υπό παρακολούθηση μαζί με τη σύντροφό του Carmen Roll μέλος του SPK (Σοσιαλιστική Κοινότητα Ασθενών) για 4 βδομάδες στο διαμέρισμα τους στην περιοχή Georgenstrasse στο Augsburg. Στις 2 Μαρτίου του 1972 ένας ασφαλίτης της αστυνομίας, τον πυροβόλησε και τον σκότωσε ( σφαίρα στην καρδιά), την ώρα που ο Weissbecker και η Roll επέστρεφαν στο αυτοκίνητό τους. Στη μνήμη του Tommy, ένα κοινωνικό κέντρο στο BrlinKreuzberg μετονομάστηκε σε TommyWeisbeckerHaus.

 

12733621_578777905614893_906988803378817987_n.jpg
Tommy-weisbecker-haus Berlin-Kreuberg

 

  • Πηγή: The bottled wasp pocket diary
  • Μετάφραση/επιμέλεια: Αδέσποτος

Σαν σήμερα γεννήθηκε η Ιταλίδα αναρχική Virgilia D’Andrea

virgilia_d_andrea1
Σαν σήμερα, το 1888, γεννήθηκε η Ιταλίδα αναρχική, ποιήτρια, αντιφασίστρια, δασκάλα και συγγραφέας Virgilia D’Andrea . Πρωτοάρχισε να ενδιαφέρεται για τον αναρχισμό σε ηλικία 12 χρονών στο σχολείο της, το οποίο βρησκόταν σε μοναστήρι. Όλα ξεκίνησαν όταν οι μοναχές έκαναν προσευχή για τον νεκρό βασιλιά Umberto I, ο οποίος είχε πυροβοληθεί και σκοτωθεί από τον αναρχικό Gaetano Bresci, σαν εκδίκηση για την σφαγή του Μαίου του 1898 στην Protesta dello Stomaco (Διαμαρτυρία του στομάχιου). Είχε συμπάθεια περισσότερο για τον εκδικητή παρά για τον βασιλιά. Έτσι ξύπνησε η περιεργειά της, άρχισε να συμπληρώνει το πάθος της για την ποίηση, με το πάθος για διάβασμα πολιτικών έργων. Έχοντας προσόντα ως δασκάλα, άφησε το μοναστήρι το 1908 και δίδαξε σε μια σειρά δημοτικών σχολείων στην περιοχή του Abruzzo. Προσχώρησε στο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, βοηθώντας στη δημιουργία του τμήματος γυναικών. Αλλά έχοντας δει την Settimana Rosso (Κόκκινη Εβδομάδα) στο Μιλάνο το 1914 και την ανεπαρκή ανταπόκριση της πολιτείας στον σεισμό στο Abruzzo το 1915, έγινε ακόμη πιο ριζοσπαστικοποιημένη. Πέρνωντας μέρος στο αντι-παρεμβατικό κίνημα στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, γνώρισε αναρχικούς και ανέπτυξε θαυμασμό για αυτούς. Το 1917 παρουσιάστηκε στον αναρχοσυνδικαλιστή Armando Borghi, γραμματέα της USI (Union Syndicale Italian) και στην εφημερίδα του, την εβδομαδιαία «Guerra di Classe» (Class War), στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Abruzzo. Ο Armando θα γίνει ο δια βίου σύντροφος της και συνεργάτης της. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την USI (εκδίδοντας την «Guerra di Classe», όταν ο Borghi εξορίστηκε στη Ισέρνια), έδινε ομιλίες και έγραφε πεζογραφία και ποίηση για το κίνημα. Η πολιτική αστυνομία άρχισε να την έχει στα υπόψην της, την χαρακτήρισε μια αποτελεσματική και επικίνδυνη ριζοσπαστική αντιπολεμική υποκινήτρια, και τέθηκε υπό κατ ‘οίκον περιορισμό για τη διάρκεια του πολέμου. Το 1922 η D’Andrea δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο ποίησης, «Tormento» (Μαρτύριο), το οποίο είχε μια χαρακτηριστική εισαγωγή από τον Ερρίκο Μαλατέστα. Το ιταλικό κράτος κατέσχεσε και απαγόρευσε όλα τα αντίγραφα, κατηγορώντας το βιβλίο της πως διαταράσει τη δημόσια τάξη και υποκινεί ταξικό μίσος. Δυστυχώς, το υπόλοιπο της λογοτεχνίας της είναι μικρό: «L’Ora di Maramaldo» (Η Ώρα του Ανυπεράσπιστου 1925), μια συλλογή πεζογραφίας που δημοσιεύθηκε στη Γαλλία το 1928 και το «Torce Nella Notte» (Φακοί στη νύχτα 1933), μια συλλογή από άρθρα και πραγματείες που δημοσιεύθηκε στη Νέα Υόρκη, λίγες μέρες πριν το θάνατό της. Με την άνοδο του φασισμού, κάτι που η d’Andrea σήμείωνε, ήταν οτι ο πόλεμος της βίας εξαπολύθηκε εναντίον του πολιτισμού, έγραφε για τον αγώνα εναντίων του φασισμού υποστηρίζοντας : «Επιτιθέμενοι στον φασισμό υπεράσπιζομάστε το παρών και το μέλλον της ανθρωπότητας» Αναπόφευκτα, οι αντι-φασιστικές δραστηριότητες της και του Borghi οδήγησαν σε απειλές θανάτου και μετά την φασιστική πορεία στη Ρώμη, τους εξόρισαν, για πρώτη φορά στο Βερολίνο (1923), στη συνέχεια στο Παρίσι (1924) όπου ίδρυσαν το περιοδικό «Veglia» (αγρυπνία) – «Rivista di tutti gli Anarchici» (περιοδικό όλων των αναρχικών) – και έγιναν ενεργοί υποστηρικτές του Σάκο και του Βαντσέτι. Στη συνέχεια κατέλειψαν στις ΗΠΑ το 1928. Εκεί συνέχισαν τις πολιτικές τους δραστηριότητες, την εκστρατεία για τον Sacco και Vanzetti, την αντιφασιστική δουλειά, ενώ συνεργάστηκαν με την αναρχική εφημερίδα «L’Adunata dei Refratari» (Call of Refractaires). Εν τω μεταξύ, η υγεία της επιδεινωνόταν και διαγνώστηκε με καρκίνο του εντέρου. Την 1η Μαΐου του 1933 εισήχθει στο νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη και πέθανε λίγες μέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια της νύχτας της 11ης Μαΐου, σε ηλικία σαράντα τριών (43) χρόνων.

Πηγή: The Bottled Wasp Pocket Diary

Μετάφραση: Αδέσποτος