Καλέσματα για τις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 4 Φλεβάρη

c94e930f97ae385e263bbaad16bb1520

 

Μπλόκο στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο

Η επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση, δεν έλλειψε ποτέ από την ατζέντα των εγχώριων κυβερνήσεων. Για πάνω από 60 χρόνια, τα ασφαλιστικά ταμεία αποτελούσαν ένα από τα καλύτερα μέσα για τη κρατική ενίσχυση του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λοιπόν, συνεχίζει επάξια το έργο της πλήρους κατάργησης της κοινωνικής ασφάλισης, από ‘κει που το άφησαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Από την καταλήστευση των ταμείων για τη χρηματοδότηση των κεφαλαιοκρατών(μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος) τη δεκαετία του ’50 (νόμος 1611/1950), μέχρι το τζογάρισμα των αποθεματικών στο χρηματιστήριο από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Σημίτη τη δεκαετία του ’90 (νόμοι 2076/1992, 2676/1999), η λεηλασία και η σπέκουλα εις βάρος του κοινωνικού πλούτου των εργαζομένων, αποτελούσε βασική τακτική του κράτους για τη προστασία και την ανάπτυξη της εγχώριας αστικής τάξης.

Μετά λοιπόν από τον πιο πρόσφατο αντιασφαλιστικό νόμο Λοβέρδου (ν.3863/2010) και το κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων το 2012, το «ασφαλιστικό» νομοσχέδιο Κατρούγκαλου, έρχεται να απαλλάξει μια για πάντα, τους εργοδότες και το κράτος από τον βραχνά της κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγοντας τον δρόμο για την επέλαση των ιδιωτικών ασφαλιστικών και την επιβάρυνση των εργαζόμενων με το πλήρες κόστος της ασφάλισής τους.

Τι προβλέπει το κυβερνητικό νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό μεταξύ άλλων: μείωση της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης σταδιακά μέχρι το 2018 στα 8,6 δις (από 21 δις το 2011), μείωση της κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ, σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ (Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων), μείωση των αναπηρικών συντάξεων (η βασική θα δίνεται μόνο σε όσους παρουσιάζουν 80% αναπηρία) και μείωση βασικής σύνταξης ΟΓΑ με παράλληλη αύξηση των εισφορών.

Ακόμα, ενώ οι εισφορές των εργαζομένων προς τα επικουρικά αυξάνονται κατά μισή μονάδα, οι εισφορές των εργοδοτών αυξάνονται μόνο κατά μία μονάδα, παρόλο που μέσα στη κρίση είχαν μειωθεί κατά 3,9 μονάδες. Οι αρχικές εξαγγελίες του Κατρούγκαλου, ότι θα επαναφέρει το ύψος των εργοδοτικών εισφορών στα προηγούμενα επίπεδα, πήγαν κι αυτές στον βρόντο.

Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους για το μέγεθος της επίθεσης. Παρόλα αυτά, δεν είναι ούτε ζήτημα αριθμών, ούτε ζήτημα ικανότητας για «σκληρή» διαπραγμάτευση στη τρέχουσα διαδικασία αξιολόγησης με τους «θεσμούς». Το παιχνίδι είναι χαμένο εξ αρχής, τόσο στη πράξη όσο και στη θεωρία, όσο η τάξη μας συνεχίζει να εμπιστεύεται το κράτος και τις διάφορες κυβερνήσεις. Οι εκάστοτε «διαπραγματευτές» δεν ενδιαφέρονται για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης της τάξης μας. Αυτό μπορεί να το εγγυηθεί μόνο ο διαρκής αγώνας για αλλαγή των παραγωγικών σχέσων και την καταστροφή των σχέσεων εξουσίας.

Τα σοσιαλδημοκρατικά κελεύσματα του ΣΥΡΙΖΑ και ο εγκλωβισμός στις καταστροφικές πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι προϊόν της πεποίθησης ότι μπορεί να υπάρξει ειρηνική συμπόρευση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, μεταξύ εξουσιαστών κι εξουσιαζόμενων, ή ακόμα καλύτερα, ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο (Βαρουφάκης). Η διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, η καταστροφή των μικρών αγροτών, η κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και η επίθεση στα κοινωνικά δικαιώματα, είναι απότοκα της αξίωσης για διαχείριση του κράτους και της αδιαπραγμάτευτης αποδοχής του καπιταλισμού ως φυσικού πλαισίου διαβίωσης της ανθρωπότητας.
Για την αριστερά, δεν υπάρχει εναλλακτική, γι’ αυτό και ανάμεσα στη ζωή και τον καπιταλισμό, επέλεξε τον δεύτερο. Χρέος λοιπόν όλων των εκμεταλλευόμενων απέναντι στη νέα παρούσα επίθεση, είναι να αξιοποιήσουν το ιστορικό εργαλείο το οποίο τους κληροδότησαν οι νίκες του διεθνούς εργατικού κινήματος: τον ταξικό και κοινωνικό επαναστατικό αγώνα.

Μπλόκο στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο
Κοινωνική και ταξική αντεπίθεση ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά.
Για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
Για την Αναρχία.

Αναρχική Ομοσπονδία
3 Φλεβάρη 2015

Ανεξάρτητη _Ταξική Απεργιακή_ Προσυγκέντρωση

ακριβής τοποθεσία : Αγ. Βενιζέλου

Καλούμε σε Ανεξάρτητη Ταξική Απεργιακή Προσυγκέντρωση στις 9:00 στο Αγ. Βενιζέλου στο Ηράκλειο Κρήτης, στηρίζοντας το κάλεσμα του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματίων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στο Ηράκλειο.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΛΟΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

πηγή : https://athens.indymedia.org/event/62850/

Προσυγκέντρωση για την απεργιακή πορεία

9:30 / Προσυγκέντρωση στην Aγ. Παρασκευή (1ο Δημοτικό, Αγ. Ιωάννου 27)

http://anoixtisyneleysiagparaskevis.blogspot.gr/

Την Πέμπτη 04/02 καλούμε σε συμμετοχή στην συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Ταχυδρομείου 10:00 πμ (Λάρισα) στα πλαίσια της απεργειακής κινητοποίησης το κείμενο του καλέσματος

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

Η οικονομική κρίση που ταλανίζει τη κοινωνία της Ελλάδος τα τελευταία χρόνια έχει γινει η εύκολη δικαιολογία και το πάτημα της εκάστοτε εξουσίας, που σε σύμπνοια με τους πολιτικούς κηδεμόνες τους (Ε.Ε. & Δ.Ν.Τ), επιτίθενται ξανά με μένος σε ασφαλιστικές κατακτήσεις χρόνων.
Το προσχέδιο που έχει γίνει από την ελληνική κυβέρνηση προβλέπει μεταξύ άλλων :

-Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια ή στα 62 αν ο εργαζόμενος συμπληρώνει σαράντα έτη ασφαλιστικού βίου.
-Αύξηση των εισφορών υγείας και για τους ήδη συνταξιούχους. -Ενοποίηση και συρίκνωση των κλάδων ασφάλισης, πρόνοιας και περίθαλψης σε νέο φορέα με κορμό το ΙΚΑ (ΕΦΚΑ).
-Μείωση των κύριων συντάξεων των νέων αλλά και των παλαιών συνταξιούχων και αναδρομική κατάργηση της κύριας σύνταξης για όσους αποχωρούν από την εργασίας έως 1/7/2015.
-Σταδιακή κατάργηση της επικουρικής ασφάλισης που ποτέ δεν χρηματοδοτήθηκε από το κράτος αλλά από τις ασφαλιστικές εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων.
-Κατάργηση του ΕΚΑΣ και μεταβολή του ύψους των συντάξεων με ειδικές ρήτρες ώστε οι μειώσεις να γίνονται αυτόματα χωρίς νομοθετικές παρεμβάσεις.

Η νεοφιλελεύθερη τακτική που ακολουθείται από τα κράτη μέλη της Ε.Ε δεν εξυπηρετεί σε καμία περίπτωση την ίδια την κοινωνία αλλά προσπαθεί να περισώσει τα κέρδη και την εξουσία, των ίδιων των κρατών και του κεφαλαίου, τα οποία και προέρχονται από ένα τοκογλυφικό χρέος που δημιούργησαν οι ίδιοι μέσα από τη συνεχιζόμενη υποδούλωση όλων των εργαζομένων.

Όπως πάντα έτσι και τώρα οι πολιτικοί υπηρέτες του φιλελευθερισμού έρχονται να προτάξουν τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων ως ατράνταχτο επιχείρημα, όταν τα ίδια τα ταμεία έχουν καταληστευθεί από τους ίδιους και τους προκατόχους τους «με νόμιμο τρόπο», καλώντας τώρα ξανά τους εργαζομένους να πληρώσουν για να συνεχίσουν να ζούν σε μια μεσαιωνική κοινωνία.

Οι μάσκες πλέον έπεσαν, και η «ελπίδα» από αυτούς, για την πλειοψηφία της κοινωνίας, έχει πλέον πεθάνει. Ο εξουσιαστικός χαρακτήρας της κυβέρνησης αποκαλύφθηκε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο υπογράφοντας το τρίτο μνημόνιο χωρίς πλέον να μπορούν τα πολιτικά αυτά μιάσματα να κρυφτούν σε αριστερούς μανδύες.

Σε αυτό το κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο η αυτοοργάνωση έρχεται να δημιουργήσει ρήγματα και να προτάξει αξίες όπως η ισότητα και η αλληλεγγύη στο δρόμο για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Το παράδειγμα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟ.ΜΕ καταρρίπτει κάθε μεγάλη αφήγηση για τον τρόπο λειτουργίας των μέσων παραγωγής. Η αλληλέγγυα οικονομία αμφισβητεί την βάση αυτού του ετοιμόρροπου συστήματος. Οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ κέρδισαν την αξιοπρέπεια που δικαιούνται, όλοι μαζί πραγματώνοντας τα ιδανικά τους. Γι αυτό σε έναν κόσμο που το Κράτος, βυθίζει ελπίδες στις θάλασσες του Αιγαίου και ξεριζώνει τα τελευταία εργατικά κεκτημένα την λύση θα την δώσουν μόνο οι εκμεταλλευόμενοι αυτού του κόσμου.

Σε μία κοινωνία όπου η ανάθεση είναι στο προσκήνιο και πλασάρεται με το προσωπείο της ελπίδας, εμείς προτάσσουμε την άμεση δημοκρατία και την κοινωνική αντιεξουσία.
Είναι επιτακτική πλέον ανάγκη να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν σωτήρες κι ο μοναδικός τρόπος να αλλάξουμε την κοινωνία είναι μαζί με όλη την κοινωνία, παίρνοντας τη ζωή στα χέρια μας και γκρεμίζοντας ένα παλιό σάπιο και άδικο σύστημα, με το εκάστοτε προσωπείο του, ώστε την άλλη μέρα να χτίσουμε μόνοι μια διαφορετική ζωή.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ
Ο ΑΓΩΝΑΣ Ή ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.
ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ
ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΠΟΡΕΙΑ 4-2-2016 10π.μ. στην πλ.ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ
Αντιεξουσιαστική Κίνηση Λάρισας

84665e64e47327e537440999b7825ed3

Απεργιακή πορεία

«3 το λάδι, 3 το ξύδι, 6 το λαδόξυδο; «

Τα μαθηματικά της «αριστεράς» που θα τα πληρώσουμε και πάλι εμείς.

Έπειτα από έναν χρόνο, δυό φορές «αριστερά» και τρεις εκλογικές διαδικασίες, είναι ξεκάθαρο πως η όποια ελπίδα έχει πλέον πτωχεύσει. Στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., τα αντιασφαλιστικά μέτρα που πρόκειται να ψηφιστούν, επιβάλουν τέτοιες αλλαγές στο συνταξιοδοτικό και στις εισφορές των φορολογουμένων, που το μόνο σίγουρο είναι πως θα εξαθλιώσουν ακόμα περισσότερο τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα προς όφελος του κεφαλαίου.

Αρχικά, προτείνεται η ενοποίηση όλων των ταμείων σε έναν ενιαίο φορέα που θα «διασφαλίζει» την κύρια ασφάλιση και σε έναν ακόμα που θα «διασφαλίζει» την επικουρική. Η δημόσια κοινωνική ασφάλιση θα είναι πια παρελθόν, καθώς θα μετατραπεί σε ατομική υποχρέωση των εργαζομένων και η δημόσια παροχή υπηρεσιών υγείας θα είναι πλέον μια ιδιωτική και κατ’ επέκταση ακριβή «πολυτέλεια». Στην κορυφή όλων αυτών έρχεται να προστεθεί το κόψιμο των κύριων αλλά και των επικουρικών συντάξεων σε τρομακτικά ποσοστά! Το νέο εφάπαξ θα παρέχεται (όταν αυτό είναι δυνατό!) εμφανώς μειωμένο και η κυβέρνηση προωθεί την μείωση του ΕΚΑΣ με στόχο τη σταδιακή του εξαφάνιση ως το 2019. Ταυτόχρονα αυξάνονται οι εισφορές των εργαζομένων για ασφάλιση και υγεία με αποτέλεσμα την περαιτέρω μείωση των μισθών τους.

Είναι προφανές πως η κυβέρνηση στοχεύει να καλύψει το έλλειμα της στις πλάτες των ήδη εξαθλιωμένων κοινωνικών ομάδων, όπως οι συνταξιούχοι, αλλά παράλληλα με τις αλλαγές που προωθεί καταδικάζει κάθε μελλοντικό εργαζόμενο, καθώς το νέο ασφαλιστικό σύστημα δεν αποτελεί παρά μία ακόμα επίθεση του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στα κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο πλήττονται τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, αλλά ταυτόχρονα προχωράει ένα βήμα παραπέρα η εξατομίκευση της εργασίας με εμφανή σκοπό να κατακερματιστούν ακόμη περισσότερο τα συμφέροντα των εργαζομένων, έτσι ώστε να παραμείνουν αδρανείς μπροστά στις επιβολές κράτους και αφεντικών.

Οι ελευθερίες καταστρατηγούνται, τα δικαιώματα καταπατώνται και για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, κράτος και αφεντικά προωθούν τον κοινωνικό κανιβαλισμό σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας, εξασφαλίζοντας έτσι την παραμονή τους στην εξουσία. Ο ανταγωνισμός, το ατομικό συμφέρον αλλά και η ρουφιανιά επικροτούνται στο εργασιακό περιβάλλον ώστε να γίνουν ο κανόνας που θα διαλύει τις ταξικές αντιστάσεις πριν αυτές καλά-καλά εκδηλωθούν.

Σε μία εποχή έντονων πολιτικών και οικονομικών αναταραχών, που η διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης αποτελεί κύριο διακύβευμα όλων των κυβερνήσεων, (πόσο μάλλον αυτού του «αριστερο-δεξιού» εξαμβλώματος) υπάρχουν ακόμη δυνάμεις που αντιστέκονται στον κανόνα της εξαθλίωσης. Το σύνολο της κοινωνίας, ζώντας σε καθεστώς μόνιμης τρομοκρατίας, η οποία μεταφράζεται είτε ως οικονομική εξαθλίωση/ανεργία είτε ως εξωτερική απειλή λόγω της «εισβολής» μεταναστών/τριών αδυνατεί να αναγνωρίσει τα ενιαία συμφέροντα του και να εναντιωθεί στον πραγματικό εχθρό που ονομάζεται καπιταλισμός.

Εμείς, από την πλευρά μας, αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της κοινωνίας και ενάντια στη λογική της ανάθεσης, ενάντια στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες της Γ.Σ.Ε.Ε. και των ανοργάνωτων ψευτο-απεργιών που καλούν, θέτουμε τα δικά μας προτάγματα. Μέσα από σωματεία βάσης και εγχειρήματα με αντι-ιεραρχικά χαρακτηριστικά και οριζόντια δομή, προτάσσουμε και συμμετέχουμε σε αυτοοργανωμένους, ακηδεμόνευτους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Τασσόμαστε με τη χειραφέτηση της εργασίας στα πλαίσια της κοινωνικής απελευθέρωσης, καθώς κατανοούμε πως οι εργατικές διεκδικήσεις δεν είναι δυνατόν να είναι αποκομμένες από τις κοινωνικές ανάγκες.

Αντιλαμβανόμαστε ως καίριας σημασίας τη δημιουργία ενός σταθερού πόλου που θα αποτελέσει το «αντίπαλο δέος» στον θεσμικό κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό και θα προχωρήσει σε μαχητικές διεκδικήσεις τόσο σε εργασιακό/εργατικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Απέναντι στις απεργίες – πυροτεχνήματα, αντιπαραβάλουμε τις γενικές απεργίες διαρκείας και προτάσσουμε την πεποίθηση πως τα εργασιακά δικαιώματα και οι κοινωνικές μας ανάγκες είναι αδιαπραγμάτευτες και ως τέτοιες θα τις υπερασπιστούμε! Να μην ζήσουμε σαν δούλοι!

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ

Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΑ ΚΑΤΕΡΓΑ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ | ΚΑΜΑΡΑ 10.00 π.μ.

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο»

-μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης | Ομοσπονδία συλλογικοτήτων-

apergia-4

 

Δεν θα ζήσουμε σα δούλοι, να μην περάσει το αντιασφαλιστικό τερατούργημα, όλοι/ες την Πέμπτη 4-2-16 10πμ ΚΑΜΑΡΑ

18a140e42e6fc47ab373a56ee35f2495

 

 

37d8fc4c8e269a689980413a5852220e

 

42048f1e98aff83e12eb7504e3375dde

 

00e13bd72df49937979d95f29931b858

 

Ο καπιταλισμός είναι αδυσώπητος, αδίστακτος, αδηφάγος και απάνθρωπος

Οι αγώνες μας για την ανατροπή του να είναι μαχητικοί, συλλογικοί και αδιαμεσολάβητοι…

«Στεκόμουν πάνω σε έναν λόφο. Κι είδα το Παλιό να πλησιάζει. Μα ερχόταν σα Νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια. Που κανένας δεν είχε ξαναδεί. Κι απέπνεε νέες μυρωδιές σαπίλας. Που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει (…)».

Μπ. Μπρεχτ

Έξι χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου από τα πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ με τη σύμφωνη γνώμη του εγχώριου πολιτικού προσωπικού και των ντόπιων αφεντικών, η επίθεση σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας συνεχίζεται. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επίθεση που είχε ξεκινήσει τουλάχιστον δυο δεκαετίες πριν στον ελλαδικό χώρο ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που συντελείται μέχρι σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο και των νέων συνθηκών εξαθλίωσης που σταδιακά διαμορφώθηκαν για εκατομμύρια εκμεταλλευόμενους ύστερα από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με κύριους άξονες την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου, τον πλήρη έλεγχο και την καθυπόταξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις είναι μόνο η σύγχρονη εκδοχή της κλιμακούμενης αυτής επίθεσης που στοχεύει στην πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου.

Πριν από περίπου δυο δεκαετίες ο μεγαλομεγιστάνας Ανιέλι, σχολιάζοντας τα πολιτικά πράγματα της χώρας του, της Ιταλίας, είχε πει: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά». Και φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση της Ιταλίας.

Σήμερα, η πρόσφατα εκλεγμένη «αριστεροδεξιά» πολιτική διαχείριση Σύριζα-Ανέλ στρώνει το έδαφος για το βάθεμα των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης και για την όξυνση αυτής της επίθεσης σε ακόμα πιο διευρυμένα τμήματα του πληθυσμού. Αφού πρώτα καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες περί εξωραϊσμού του συστήματος μέσω της ανάληψης κυβερνητικού ρόλου και συνέβαλε καθοριστικά στην αποδυνάμωση των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που είχαν αναπτυχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα, υιοθέτησε στη συνέχεια την ίδια νεοφιλελεύθερη ατζέντα με τους προκατόχους της, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις επιταγές και τα αντικοινωνικά σχέδια των ντόπιων και διεθνών ελίτ, επιχειρώντας παράλληλα να δώσει παράταση ζωής στο ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα μέσω της διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής ειρήνης, εθνικής συμφιλίωσης και διαταξικής συνεργασίας. Οι διαχειριστικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν συστηματικά το τελευταίο διάστημα δεν αποσκοπούσαν στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, όσο κι αν διατείνονται για αυτό οι εκφραστές τους. Εκείνο στο οποίο στόχευαν και εν μέρει πέτυχαν ήταν η διαμόρφωση συνθηκών συναίνεσης και αφομοίωσης για την αναίμακτη επιβολή των όρων της νέας καπιταλιστικής επίθεσης που είναι ήδη σε εξέλιξη μέσω της επιβολής καινούργιων αντικοινωνικών μέτρων που υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή και συμβάλλουν τα μέγιστα στην περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση του πληθυσμού.

Η ψήφιση, πριν μερικούς μήνες, του 3ου μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων που το συνοδεύουν, ήρθε να επισφραγίσει την λήψη νέων αντικοινωνικών μέτρων που συνίστανται στην επιβολή ληστρικής φορολογίας (συνέχιση του ΕΝΦΙΑ και επιβολή νέων φόρων), στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, της παιδείας και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη διαλυμένα συστήματα παιδείας και υγείας)- στη νέα μείωση των συντάξεων, στην κατάργηση του ΕΚΑΣ και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, στην απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για τους κατόχους «κόκκινων δανείων», στη διαιώνιση της ελαστικής εργασίας -«ωφέλειας» ως κυρίαρχης συνθήκης δουλειάς για τους περισσότερους (καθιέρωση των προγραμμάτων voucher-περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, ατομικές συμβάσει, εργοδοτική τρομοκρατία-απολυσεις-μειώσεις υπό την απειλή της ανεργίας, χτύπημα συνδικαλισμού), στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, αεροδρομίων αλλά και ολόκληρων περιοχών), στην επιβολή μισθών πείνας. Παράλληλα, η διαιώνιση και η αύξηση της ανεργίας δημιουργούν συνθήκες σκληρής φτωχοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους (πολλοί οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία), γεγονός που διευκολύνει τον έλεγχο και την καθυπόταξή τους. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει την αντικοινωνική και δολοφονική φύση του καπιταλισμού που δεν καταπραΰνεται ανάλογα με τον πολιτικό του διαχειριστή, αλλά αντίθετα, όσο η κρίση του βαθαίνει, γίνεται ακόμα πιο αδηφάγος και αδίστακτος.

Βασική συμβολή στην χειραγώγηση και τον κατευνασμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων έχουν και οι συνδικαλιστικές ελίτ, οι ελεγχόμενες από κομματικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ηγεσίες των συνδικάτων που αναλαμβάνουν διαμεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στην κοινωνία και τα αφεντικά, την ώρα που βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία και διάλογο με τα δεύτερα, κατορθώνοντας συνολικά να απαξιωθεί ο συνδικαλισμός και οι εργατικές διεκδικήσεις, να καλλιεργηθεί η ηττοπάθεια στους εργαζόμενους και να αμφισβητηθεί η αποτελεσματικότητα του συλλογικού αγώνα. Σήμερα, έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της διαμεσολαβητικής τους δυνατότητας, μιας και μεγάλα κομμάτια των αγωνιζόμενων τους έχουν γυρίσει την πλάτη, επιχειρούν να περιορίσουν τους ταξικούς αγώνες προωθώντας την κοινωνική ειρήνη και την διαταξική συνεργασία. Οι απεργίες -«τουφεκιές στον αέρα» που συγκαλούνται από τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα βάζουν ταφόπλακα στο εργατικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του, καθώς γίνονται χωρίς σχεδιασμό και προοπτική, υπονομεύοντας έτσι την αξιοπιστία του μέσου στη συνείδηση του κόσμου.

Σε διεθνές επίπεδο, η εικόνα δεν είναι καθόλου διαφορετική. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση συντελείται στην κατεύθυνση της επιβολής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες μέσω της εδραίωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις που εντοπίζονται από περιοχή σε περιοχή, δεν υπάρχουν περιθώρια αμφιβολιών πως η σφοδρότητα της συστημικής επίθεσης λαμβάνει το χαρακτήρα συνολικού πολέμου που έχει κηρυχθεί από τα παγκόσμια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά εναντίον των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Η εδραίωση ενός μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων σε συνδυασμό με τη διεξαγωγή ενός ανηλεή πολέμου στην ευρύτερη καπιταλιστική περιφέρεια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου που στοχεύει στον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών και στην εδραίωση εθνικών και υπερεθνικών μηχανισμών ως κυρίαρχων παικτών στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πεδίο. Παράλληλα, δεν λείπουν και οι ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις μέσα από την ανάδειξη διαφόρων ισχυρών μπλοκ στην παγκόσμια σκακιέρα με διαφορετικά συμφέροντα και επιδιώξεις.

Το ελληνικό κράτος, ως ενεργό κράτος-μέλος και νοτιοανατολικός συνοριοφύλακας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συναυτουργός στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση αυτού του διεθνούς τοπίου επιβάλλοντας συνθήκες φτώχειας και ανέχειας στο εσωτερικό του και ορθώνοντας αδιαπέραστα τείχη για όσους πήραν το δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς εξαιτίας της λεηλασίας και της καταστροφής που οδηγούνται διάφορες περιοχές του πλανήτη υποκύπτοντας στις ορέξεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η προσπάθεια περιορισμού των ροών τους και εντατικοποίησης του ελέγχου των περασμάτων δημιουργεί μια στρατιωτικοποιημένη περιοχή στα νότια και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης-φρούριο που περιλαμβάνει φράχτες, αστυνομικο-στρατιωτικές επιχειρήσεις, διεθνείς περιπολίες, ναρκοπέδια, πολεμικά πλοία και ότι άλλο καθίσταται χρήσιμο στην αναχαίτιση αυτού του τεράστιου όγκου ανθρώπων που επιχειρεί να εισέλθει στον «καπιταλιστικό παράδεισο».

Απέναντι στη βίαιη υποτίμηση της ζωής μας, όλοι εμείς οι από κάτω, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους, μακριά από οποιαδήποτε κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση που αναπόφευκτα οδηγεί στην αποδυνάμωση και στον εκφυλισμό του κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Με σωματεία βάσης, συνελεύσεις γειτονιάς και αγωνιστικά σχήματα των νεολαίων, των μαθητών, των φοιτητών και των εργατών να στήσουμε αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που ρημάζει τις ζωές μας.

Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα πρέπει να είναι το «καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση». Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή του κοινωνικού μετασχηματισμού, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 4/2 ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 10 π.μ.

και ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ με το μπλοκ της ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

αναρχική ομάδα «δυσήνιος ίππος»

μέλος της Α.Π.Ο. (Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων)

Πάτρα, Φλεβάρης 2016

πηγή: https://ipposd.wordpress.com

85e87d7cca704c179e15e6ae102d6c46

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

Σύντομα έρχεται προς ψήφιση ο νέος νόμος για το ασφαλιστικό, καθ’ υπαγόρεση των δανειστών της Τρόικας, ικανοποιώντας το πάγιο αίτημα του εγχώριου κεφαλαίου, στον οποίον η σοσιαλφασιστική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει θέσει φαρδιά την υπογραφή της.
Προηγήθηκαν πολλά χρόνια συστηματικής καταλήστευσης των ταμείων, κατά τα οποία το κράτος έβαλε βαθιά το χέρι στα αποθεματικά τους. Στις δεκαετίες αυτές, τα ταμεία εξαναγκάστηκαν να χορηγούν εσωτερικά άτοκα δάνεια στο κράτος, να παραχωρήσουν τη διαχείριση των αποθεματικών τους, να τα μετατρέψουν σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου, ενώ την ίδια στιγμή το κράτος κατασπαταλούσε και άρπαζε τα χρήματα των ασφαλιζόμενων τζογάροντας σε διάφορα χρηματιστηριακά επενδυτικά προϊόντα, με κάθε είδους σκάνδαλα, μίζες και προμήθειες υπέρ ιδιωτών, ενώ ταυτόχρονα αγνοούσε τις υποχρεώσεις του απέναντι στα ταμεία, χρηματοδοτώντας τα μόνο όσο χρειαζόταν ώστε απλώς να φυτοζωούν. Χαριστική βολή στα χρόνια προβλήματα του ασφαλιστικού αποτέλεσε το κούρεμα των ομολόγων του 2012 (PSI), καθώς η κυβέρνηση αποφάσισε να κουρέψει και τα αποθεματικά των ταμείων , προκαλώντας τους ζημιές πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ.
Και σήμερα έρχονται με περίσσιο θράσος να μας ενημερώσουν ότι το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο, σαν να πρόκειται για ατυχές γεγονός ή καιρικό φαινόμενο χωρίς αιτίες. Συνεχίζοντας την πολιτική των προκατόχων τους, που στην ουσία αποτελεί πόλεμο των ντόπιων και ξένων αφεντικών ενάντια στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, φέρνουν ένα νόμο που έρχεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην κοινωνική ασφάλιση. Συγχωνεύει τα ταμεία σε ένα τεράστιο θνησιγενές υπερταμείο. Μετατρέπει τη σύνταξη σε προνοιακό βοήθημα για άπορους, αφού αυτή θα καταβάλλεται με βάση τα εισοδήματα. Μετατρέπει τους αγρότες σε ελεύθερους επαγγελματίες τριπλασιάζοντας τις εισφορές τους. Απαιτεί 40 χρόνια συνεχούς δουλειάς μέσα σε ένα περιβάλλον εξοντωτικής ανεργίας, μαύρης ή επισφαλούς εργασίας και ελαστικής ημιαπασχόλησης. Θεσπίζει εθνική σύνταξη 380 ευρώ, η οποία θα είναι η μόνη υποχρέωση του κράτους απέναντι στους ασφαλισμένους, και η οποία θα μειώνεται αν αυτό απαιτηθεί από την δημοσιονομική κατάσταση του ελληνικού κράτους, δηλαδή αν το απαιτήσουν οι δανειστές. Η υπόλοιπη σύνταξη θα εξαρτάται από την οικονομική κατάσταση των διαλυμένων ταμείων. Αυξάνει τις ασφαλιστικές εισφορές, δίνοντας ακόμη περισσότερα κίνητρα για ανασφάλιστη εργασία. Και τελικά περικόπτει τις συντάξεις για όλους.
Είναι πλέον φανερό και σε όσους ακόμη αρνούνται να το δουν, ότι έχουμε πόλεμο και πρέπει συλλογικά να βρούμε τους τρόπους για να βγούμε εμείς νικητές αυτή τη φορά. Τα αφεντικά είναι αδίστακτα. Περιέκοψαν μισθούς, καταπάτησαν δικαιώματα, έσπρωξαν νέους ανθρώπους στη μετανάστευση, αποφάσισαν την αρπαγή της πρώτης κατοικίας, προκάλεσαν τις μαζικές αυτοκτονίες των τελευταίων ετών. Θα ήταν παράλογο να πιστέψουμε ότι θα επιτρέψουν στους υπηκόους να κρατήσουν σώα τη σύνταξή τους. Στο σημείο αυτό φτάσαμε μετά από χρόνια γενικευμένης κοινωνικής απάθειας. Πολλοί αρνούνταν να δουν αυτά που έρχονταν. Άλλοι πίστευαν ότι αυτά που έρχονται θα αφορούν πάντα κάποιους άλλους και όχι τους ίδιους. Πολλοί άλλοι έτρεφαν αυταπάτες ότι κάποιος σωτήρας θα τους σώσει και ανέθεσαν τις ελπίδες τους σε κόμματα, ηγέτες και επαγγελματίες συνδικαλιστές. Αποτέλεσμα ήταν ο οδοστρωτήρας του τρίτου μνημονίου να περάσει χωρίς καμία αντίσταση.
Ήρθε καιρός αυτή η απάθεια να τελειώσει, μαζί με τις αυταπάτες. Ήρθε καιρός να καταλάβουμε πως ό,τι έχει κερδίσει η κοινωνική μας τάξη στην ιστορία, το έχει κερδίσει με θυσίες και αιματηρούς αγώνες. Ας καταλάβουμε ότι η επίθεση στη ζωή μας δεν θα σταματήσει, αν δεν την σταματήσουμε εμείς. Ας θυσιάσουμε την ησυχία μας, για να κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει.
Μια ζωή που σκοπό δε θα’χει να παρακαλά αλλά να επανακτήσει τον κλεμμένο μας χώρο και χρόνο, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του συνδικαλισμού και δημιουργώντας ταξικά σωματεία βάσης, οργανώνοντας ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες, δημιουργώντας δομές αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης (αυτοοργανωμένα κοινωνικά ιατρεία, ταμεία αλληλοβοήθειας), απαλλοτριώνοντας τα μέσα παραγωγής και εκτρέποντας την παραγωγή για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, συστήνοντας μαχητικές πολιτικές οργανώσεις. Όλα τα παραπάνω είναι αναγκαίες προϋποθέσεις που θα δημιουργήσουν τις πραγματικές συνθήκες για μια νικηφόρα πορεία ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

– ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΕΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ
– ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 4ης ΦΛΕΒΑΡΗ
Συγκέντρωση-πορεία στα Λύκεια στις 10.00

ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ-ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ

 

cc9506d85e217d311e4ac6250ff071a8

πηγή : https://aobuenaventura2015.wordpress.com

 

Γενική απεργία

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Η νέα πολιτική διαχείριση, εκμεταλλευόμενη την κάμψη των αγώνων, συνεχίζει ακάθεκτη την επίθεση απέναντι στην κοινωνία, με σκοπό την λεηλασία και την υποταγή της σε κράτος και κεφάλαιο. Μία επίθεση που συντελείται και με τη συνέχιση της υλοποίησης των παλαιότερων μνημονίων αλλά και με την εφαρμογή του 3ου μνημονίου και άρα νέων αντικοινωνικών μέτρων. Τα μέτρα που ψηφίζονται και αυτή την περίοδο εξακολουθούν να ικανοποιούν τα συμφέροντα των αφεντικών, να προωθούν την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, να βαθαίνουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση με σκοπό τη διαιώνιση του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αποκομμένο από τη συνολική και σε παγκόσμιο επίπεδο κίνηση του καπιταλισμού. Σε μια συνθήκη όπου είναι εμφανής η παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος σε πολιτικό επίπεδο αλλά και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει σε οικονομικό, γίνονται όλο και πιο ορατές οι καταστρεπτικές συνέπειες της επιβολής του στη φύση και τις ζωές μας. Η επιτελούμενη καπιταλιστική αναδιάρθρωση συνεπάγεται την επίταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης, την εντατικοποίηση των όρων εργασίας, την όξυνση του ελέγχου και της καταστολής. Παράλληλα οξύνονται οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί, καθώς τα ισχυρά μπλοκ εξουσίας επιχειρούν να ξανά ορίσουν τους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης με συνέπεια την καταστροφή ολόκληρων περιοχών και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι συμφωνίες του ελληνικού κράτους με τα υπερκρατικά κέντρα εξουσίας και τους μηχανισμούς τους (Ευρωπαϊκή Ένωση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) που οδήγησαν στα αλλεπάλληλα μνημόνια από το 2010 κι έπειτα, επέβαλαν σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ακραίες συνθήκες φτώχειας, ανέχειας και αποκλεισμού.

Την επίταση αυτών των συνεπειών έρχεται να πραγματώσει το 3ο μνημόνιο και τα διάφορα πολυνομοσχέδια που ψηφίζονται λιγότερο ή περισσότερο κατεπειγόντως. Η κυβέρνηση έχει ήδη περικόψει τις συντάξεις, αύξησε τον ΦΠΑ, ανανέωσε τον ΕΝΦΙΑ, αυξάνει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, ξεπουλάει τον δημόσιο πλούτο και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Το απόφθεγμα πως το κράτος έχει συνέχεια, επιβεβαιώνεται σε κάθε πτυχή του κοινωνικού πεδίου, παρόλη τη ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ και τις πενιχρές υποσχέσεις για βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και τη προάσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, οι «κόκκινες γραμμές» καταπατήθηκαν στο βωμό της εθνικής συστράτευσης για να «σωθεί η χώρα».

Η αρπαγή και η διαχείριση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου από την πολιτική και οικονομική ελίτ παράγει τεράστιες ανισότητες οι οποίες οξύνονται μέσα από την διαρκή επίθεσή της στους κοινωνικά και ταξικά ασθενέστερους. Οι μισθοί, οι συντάξεις, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν αποτελούν δώρα της εξουσίας προς τους εκμεταλλευόμενους αλλά κατακτήσεις των αγώνων τους και ένα μικρό μόνο μέρος των όσων παράγουν. Η παγκόσμια κίνηση της κυριαρχίας με σκοπό την αναδιάρθρωση των δομών ελέγχου, καταπίεσης και εκμετάλλευσης επιτάσσει μεταξύ άλλων το σάρωμα των κοινωνικών και ταξικών κατακτήσεων δεκαετιών και την αποδοχή της ανέχειας ως ευθύνη των ίδιων των πληβείων και όχι ως αναπόφευκτη συνέπεια των επιβαλλόμενων πολιτικών από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Μέσα από τα νέα μέτρα επιδεινώνεται ραγδαία η ζωή των φτωχότερων οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως «περιττοί αντι-παραγωγικοί πληθυσμοί» χωρίς δικαίωμα στην κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών τους.

Στα προσεχή πολυνομοσχέδια περιλαμβάνονται η διάλυση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και οι αλλαγές στο ασφαλιστικό, που στην ουσία σηματοδοτούν: τη μείωση των συντάξεων, τη σταδιακή κατάργηση των κρατικών εισφορών, την αύξηση των εισφορών των εργαζομένων και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης. Οι σχεδιαζόμενες αλλαγές του ασφαλιστικού προχωράνε πολύ παραπέρα από την περικοπή συντάξεων και μετατρέπουν το χαρακτήρα της ασφάλισης από στοιχειωδώς αναδιανεμητικό σε πλήρως ανταποδοτικό:

Η σύνταξη «σπάει» στα δύο, τη βασική ή εθνική και την ανταποδοτική. Η βασική σύνταξη ουσιαστικά λειτουργεί ως προνοιακή κάλυψη (αφού θα κυμαίνεται γύρω στα 350 ευρώ), θα έχει εισοδηματικά κριτήρια, το ακριβές ύψος της θα καθορίζεται από τις δημοσιονομικές δυνατότητες του κράτους (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος) και προβλέπει αυξημένα όρια ηλικίας αφού θα δίνεται στα 62 έτη ηλικίας για 40ετή εργασία και στα 67 έτη για 15ετή εργασία. Έτσι η σύνταξη μετατρέπεται ουσιαστικά σε ένα επίδομα επιβίωσης, κι αυτό όχι για όλους, του οποίου η παροχή είναι αμφίβολη. Συγχρόνως, με την ενοποίηση επιτελείται μια ακόμη κλοπή αποθεματικών μέσω της κάλυψης των ελλειμμάτων ορισμένων ταμείων από τα αποθεματικά των πλεονασματικών.

Εκτός από το ασφαλιστικό, ένα ακόμα θέμα που περιλαμβάνεται στα νομοσχέδια του τελευταίου διαστήματος είναι η ρύθμιση κόκκινων δανείων. Η σημασία αυτού του ζητήματος έγκειται στην θεσμική κατοχύρωση των κατασχέσεων σπιτιών πρώτης κατοικίας που αναπόφευκτα οδηγεί σε μαζικές εξώσεις με αποτέλεσμα την αύξηση των αστέγων και τη στοιχειώδη δυνατότητα της στέγασης να τίθεται υπό αίρεση για τα κατώτερα στρώματα. Από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα έλεγχο πάνω σε ζωτικά για τους ίδιους θέματα, όπως των ασφαλιστικών τους ταμείων, των εισφορών κλπ, αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη διαχείρισή τους από το κράτος και τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που τα χρησιμοποιούν ως εργαλεία εξουσίας, κοινωνικού και ταξικού ελέγχου και εκβιασμού. Παραδείγματα της κρατικής διαχείρισης των ασφαλιστικών ταμείων προς όφελος των οικονομικά ισχυρών αποτελούν η διατήρηση των αποθεματικών σε τραπεζικούς λογαριασμούς με τραγικά χαμηλό επιτόκιο προκειμένου οι τράπεζες αυτές να χορηγούν θαλασσοδάνεια δισεκατομμυρίων και ο εξαναγκασμός των ασφαλιστικών ταμείων να αγοράσουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία αθετήθηκαν με την εφαρμογή του PSI.

Οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, τα κόκκινα δάνεια και οι κατασχέσεις, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τα απελευθερωμένα ωράρια εργασίας, η περαιτέρω αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης με την ταυτόχρονη μείωση των συντάξεων και η απελευθέρωση, επί της ουσίας, των κατασχέσεων καταδεικνύουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο, για τους από τα κάτω, την αντικοινωνική και δολοφονική φύση του καπιταλισμού. Γίνεται αντιληπτό από τον καθένα πως η συνέχιση του καπιταλισμού σημαίνει τη φυσική και ψυχική μας εξόντωση. Η μακροχρόνια ανεργία οδηγεί μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην απομόνωση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, μια συνθήκη η οποία λειτουργεί ενισχυτικά στους σχεδιασμούς της κυριαρχίας, καθώς δημιουργεί ευνοϊκότερους όρους για την επίθεση και την καθυπόταξη της κοινωνίας.

Παράλληλα με τη λεηλασία προχωρά και η θεσμική θωράκιση του καθεστώτος απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Θεσμοθετούνται προϋποθέσεις που καθιστούν ανέφικτη την προκήρυξη απεργίας με νόμιμους όρους, καταστέλλονται οι απεργιακοί αποκλεισμοί και επιχειρείται η ποινικοποίηση της μαχητικής συνδικαλιστικής δράσης, και κατά επέκταση των σωματείων βάσης τα οποία ορθώνουν αναχώματα και προτάσσουν τις ταξικές διεκδικήσεις απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία. Απέναντι στα ακόμα πιο σκληρά αντικοινωνικά μέτρα πρέπει να υψώσουμε αναχώματα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων, να υπερασπιστούμε κάθε κεκτημένο δικαίωμα και να αποτελέσει αιτία πολέμου κάθε νομοσχέδιο που βαθαίνει τη φτώχεια και μας οδηγεί στο περιθώριο. Γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη σύνδεσης των αιτηματικών αγώνων και όλο και πιο φανερό πως οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι, τα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας δεν έχουν να περιμένουν τίποτα εναποθέτοντας τις τύχες τους στους κάθε λογής «ειδικούς» ή αυτόκλητους σωτήρες και προσβλέποντας στη θεσμική διευθέτηση των διεκδικήσεών τους.

Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες γνωρίζοντας καλύτερα τις πραγματικές τους ανάγκες οφείλουν να πάρουν τις ζωές στα χέρια τους, να οργανωθούν και να αγωνιστούν, αντιϊεραρχικά και αντιθεσμικά, σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο. Η οργάνωση σε κοινωνικά, ταξικά και πολιτικά εγχειρήματα, η συμμετοχή σε συνελεύσεις γειτονιάς, σε σωματεία βάσης και αντιϊεραρχικές συλλογικότητες αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν να τεθούν αναχώματα στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων.

Με όπλα μας τη συλλογικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση των αντιστάσεων, την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη δημιουργούμε τους όρους της αντεπίθεσής μας στο καθεστώς. Στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ αντιτάσσουμε τα κοινωνικά και ταξικά συμβούλια και αδιαμεσολάβητα και αντιϊεραρχικά συνεχίζουμε να βαδίζουμε στο δρόμο του αγώνα. Γιατί είναι πλέον αντιληπτό από όλους μας πως ο καπιταλισμός και κάθε κρατικό σύστημα εξουσίας το μοναδικό που μπορεί να μας προσφέρει είναι η εξαθλίωση και ο θάνατος και μοναδική διέξοδος αποτελούν οι αυτοοργανωμένοι, αδιαμεσολάβητοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, για τη συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ- ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ

απεργιακή συγκέντρωση στο Μουσείο 11πμ

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση

πηγή : https://athens.indymedia.org/event/62772/

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Το δικαίωμα του κόσμου της εργασίας στην ασφάλιση είναι μια κατάκτηση που δεν χαρίστηκε. Προήλθε από τους αγώνες και την πίεση που άσκησε το εργατικό κίνημα καθώς ήταν σε καλύτερο ταξικό συσχετισμό απέναντι στην αστική τάξη από ό,τι είναι σήμερα. Tο κράτος αναγκάστηκε να το παραχωρήσει για να αποφύγει τις συγκρούσεις διαφυλάττοντας έτσι τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης από τη μια και προκειμένου να εξασφαλιστεί η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης από την άλλη. Οι εργαζόμενοι ήταν στη φτώχεια και χωρίς περίθαλψη. Η κοινωνική ασφάλιση λοιπόν μαζί με την περίθαλψη και τον μισθό είναι ζητήματα ίσης σημασίας για τους εργαζόμενους.

Η αντιασφαλιστική επίθεση έρχεται από παλιά. Ήδη από το ’50 το κράτος εκμεταλλεύεται τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων, δηλαδή μεγάλο μέρος του κοινωνικού πλούτου που παρήγαγαν οι εργαζόμενοι. Μετέπειτα και πριν ουσιαστικά ισχύσει το δικαίωμα της καθολικότητας στην ασφάλιση, τη δεκαετία του ’80, εντείνεται η επίθεση και με τη συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας γίνεται η αρχή της διάλυσής της. Οι μορφές που έπαιρνε αυτή η διάλυση φαίνονταν είτε όταν αυξάνονταν οι εισφορές και μειώνονταν οι παροχές, είτε όταν παραχωρούνταν λιγότερα εργασιακά δικαιώματα, είτε όταν ακόμα διαφοροποιούνταν τα όποια κεκτημένα μέσα από τον κατακερματισμό των εργαζόμενων και στη συνέχεια τον διαχωρισμό τους σε παλιούς και νέους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σταδιακής υποχώρησης των εργαζόμενων, η απελπισία σπρώχνει τον κόσμο στην αγκαλιά της ιδιωτικής υγείας και ασφάλισης. Βασική επιδίωξη ενός συστήματος που καραδοκεί να περιέλθουν τα δημόσια αγαθά στον ιδιωτικό τομέα και το Θατσερικό σύστημα να επικρατήσει ως μοντέλο.

Σήμερα, εν μέσω βαθιάς κρίσης, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διατείνεται ότι οι δημοσιονομικές ανάγκες επιβάλουν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, και ότι δεν θίγονται τα ασφαλιστικά δικαιώματα. Εμείς, αντιμετωπίζοντας το ζήτημα του ασφαλιστικού από την πλευρά των εργατικών συμφερόντων καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για μεγάλο ψέμα:

– Ο χωρισμός της σύνταξης σε εθνική και ανταποδοτική σημαίνει στην μεν πρώτη περίπτωση ότι πρόκειται για σύνταξη φιλοδώρημα, αλλά ακόμα και αυτό υπό προϋποθέσεις. Στη δε δεύτερη περίπτωση θα προκύπτει βάσει ασφαλιστικών εισφορών. Πράγμα που με χιλιάδες ανθρώπους χωρίς δουλειά και άλλους με επισφαλείς εργασιακές σχέσεις και αφεντικά που ολοένα εκβιάζουν για μαύρη εργασία τους νεοεισερχόμενους, μοιάζει με κοροϊδία! Επιπλέον με αυτό τον τρόπο μετατρέπουν ένα συλλογικό δικαίωμα σε ατομική υπόθεση. Έτσι κράτος και αφεντικά ξεμπερδεύουν με μηδαμινά ποσά, διώχνουν στην πραγματικότητα από πάνω τους το κόστος της ασφάλισης, οδηγώντας σε πολύ μικρές συντάξεις, σε εξαθλιωμένους συνταξιούχους. Ο μισθός θα προκύπτει από τον υπολογισμό των μισθών όλου του εργάσιμου βίου και όχι μόνο της τελευταίας πενταετίας, το ποσοστό αναπλήρωσης θα είναι μικρότερο με αποτέλεσμα και η ανταποδοτική και η συνολική σύνταξη να είναι πολύ μικρότερες από τα σημερινά δεδομένα.

– Γνωρίζουμε ότι ψηφίστηκαν το καλοκαίρι ολέθριες αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 έτη (ή 62 έτη για 40 χρόνια εργασίας), συνοδευόμενες από περικοπές σε συντάξεις επικουρικές, ΕΚΑΣ και εφάπαξ.

– Γνωρίζουμε ακόμα ότι η λεηλασία των ταμείων δεν προήλθε από εμάς, τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, αλλά συνδέεται με την ίδια τη λειτουργία του κράτους και του κεφαλαίου (τζογάρισμα των αποθεματικών, δομημένα ομόλογα, «κούρεμα» του PSI, αποπληρωμή του ΔΝΤ, εργοδοτική εισφοροδιαφυγή κ.α.). Και τώρα χρησιμοποιείται ως άλλοθι προκειμένου να γίνει αποδεκτή και επιβεβλημένη η ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης.

Η αντιασφαλιστική επίθεση που δεχόμαστε για μια ακόμα φορά, με ιδιαίτερη όμως σφοδρότητα σήμερα, σαν να πρόκειται για μια υπόθεση που το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο θέλει να ξεμπερδεύει μια και καλή, χρειάζεται να μας βρουν απέναντί τους. Για να αποκρούσουμε την επίθεση που δεχόμαστε όλο το φάσμα των εργαζόμενων ηλικιών, αλλά και των ανέργων και η νέα γενιά που την καταδικάζουν να περιπλανιέται εργασιακά και να μην έχει κοινωνική ασφάλιση.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό που θα κατατεθεί, το επόμενο διάστημα, στη Βουλή προς ψήφιση θα αποτελέσει ταφόπλακα της κοινωνικής ασφάλισης. Ενάντια στη μοιρολατρία και το φόβο που θέλουν να μας επιβάλουν, καλούμαστε να δείξουμε έμπρακτα και συλλογικά την αγωνιστικότητά μας, να ενισχύσουμε το σωματείο μας, να ενισχύσουμε την από τα κάτω οργάνωσή μας στους χώρους δουλειάς. Να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, κόντρα στη λογική της ανάθεσης. Να συναντηθούμε με συναδέλφους από άλλους κλάδους και προλεταριακά στρώματα που πλήττονται και βλέπουν το ασφαλιστικό από ταξική σκοπιά και όχι συντεχνιακά.

Απέναντι στη λυσσαλέα επίθεση του συστήματος απαντάμε σύμφωνα με τις πραγματικές μας ανάγκες για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, να κρατηθούμε όρθιοι, να αλλάξουμε τους ταξικούς συσχετισμούς και να αντεπιτεθούμε, παίρνοντας πίσω αυτό που δικαιωματικά μας ανήκει, τον κλεμμένο κοινωνικό πλούτο.

  • Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο όλεθρος.
  • Μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς, ασφάλιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, εργαζόμενους και άνεργους, ντόπιους και μετανάστες.
  • Μείωση ημερήσιου χρόνου εργασίας, αξιοπρεπή εργασιακά δικαιώματα, συλλογικές συμβάσεις, μείωση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, μείωση χρόνων εργασίας, όχι να δουλεύουμε ως τα βαθιά γεράματα.
  • Διατήρηση και ενίσχυση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ στην Πανεργατική ΑΠΕΡΓΙΑ στις 4 Φλεβάρη

Συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο (Πατησίων) στις 10.30πμ

Καλούμε σε Γενική Συνέλευση την Κυριακή 14 Φλεβάρη στις 11πμ στα γραφεία μας

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ

Λόντου 6 – Εξάρχεια, 10681 Αθήνα, τηλ: 210 – 3820537

sylyp_vivliou@yahoo.gr, https://bookworker.wordpress.com


ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

Στο άμεσο μέλλον θα περάσει από ψήφιση στην Βουλή νομοσχέδιο που προβλέπει νέες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σύστημα. Στην πραγματικότητα, εάν το νομοσχέδιο αυτό τελικά εφαρμοστεί θα σημάνει την διάλυση του θεσμού της κοινωνικής ασφάλισης.

Το νομοσχέδιο αυτό προβλέπει μέσα σε άλλα :

Την άμεση περικοπή των επικουρικών συντάξεων από 8% μέχρι 30%.

Νέες ενοποιήσεις ταμείων και των υπηρεσιών τους.

Νέα κριτήρια για την χορήγηση του Επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΚΑΣ), που θα αποκλείσουν από αυτό δεκάδες χιλιάδες πρώην δικαιούχους, και τη σταδιακή κατάργησή του έως το 2019.

Την μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης των συντάξεων.

Νέα κριτήρια για την χορήγηση της, ήδη ελάχιστης και ανεπαρκούς, κατώτερης εθνικής σύνταξης

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Αποτελεί διαχρονική άποψη του κράτους και των διαχειριστών του πως «το Κράτος έχει συνέχεια», δηλαδή πως η οικονομική-πολιτική-κοινωνική στρατηγική του κράτους δεν αλλάζει μετά από κάθε εκλογές, αλλά συνεχίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, είτε αριστερή είτε δεξιά. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι και ο Τσίπρας (ο πρωθυπουργός της Αριστεράς και της Ελπίδας) έχει παλαιότερα σε δηλώσεις του ασπαστεί την ίδια άποψη.

Βασικό μέρος της εν λόγω στρατηγικής του κράτους είναι η προσπάθεια να μετακληθεί όλο το βάρος της οικονομικής κρίσης στις πλάτες των κατώτερων τάξεων αυτής της κοινωνίας, ώστε να βγούνε λάδι για άλλη μια φορά τα αφεντικά. Όμως για την κρίση δεν φταίμε εμείς αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, τα σαθρά θεμέλια στα οποία χτίστηκε, τα αφεντικά που το διαχειρίζονται και η απληστία που τα χαρακτηρίζει.

Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Έτσι καλούμαστε τώρα μέσα σε κλίμα εθνικής ενότητας και ομοψυχίας να αποδεχτούμε μέτρα, μεταρυθμίσεις, λιτότητα και καταργήσεις εργασιακών κεκτημένων για «να βγει η χώρα από την κρίση». Μέτρα που όλως τυχαίως θίγουν μόνο τους εργαζόμενους, τους μικρο-αγρότες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους ανέργους, τους συνταξιούχους και σίγουρα όχι τους εφοπλιστές, τους βιομήχανους ή τους καναλάρχες. ΜΜΕ και συγκυβέρνηση μας λένε να δεχθούμε το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο για «την εξυγίανση του δημοσίου», την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτων κατοικιών για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες ,τις ελλείψεις σε νοσοκομεία γιατί το κράτος δεν έχει λεφτά να «σπαταλήσει» στην δημόσια και δωρεάν υγεία…

Όμως το μόνο που μπορούμε εμείς να διακρίνουμε είναι η περαιτέρω εξαθλίωση των ήδη ασθενών κατώτερων τάξεων και η συσσώρευση πλούτου στις τσέπες των ντόπιων και ξένων αφεντικών.

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΤΑΞΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Το ότι είμαστε ακόμα μαθητές/τριες δεν σημαίνει ότι η διάλυση του ασφαλιστικού μας αφορά λιγότερο, καθώς εμείς είμαστε οι αυριανοί/ές εργαζόμενοι/ες, άνεργοι/ες, ημιαπασχολούμενοι/ες, συνταξιούχοι/ες και άρα άμεσα ενδιαφερόμενοι/ες .

Ήδη εκατοντάδες εργαζόμενοι έχουν βγει στους δρόμους, ενώ οι αγρότες έχουν σχηματίσει τα μπλόκα τους. Για άλλη μια φορά οι θεσμικοί εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων και περιορίζουν την αντίδραση τους σε 24ωρες απεργίες πυροτεχνήματα. Στην πραγματικότητα προσπαθούν να περιορίσουν τον ίδιο τον ταξικό αγώνα στην παραίτηση και τα παρακάλια.

Εμείς ως αναρχικοί/ές μαθητές/τριες δεν έχουμε αυταπάτες πως το κράτος και τα αφεντικά θα μας χαρίσουν το οτιδήποτε πάει ενάντια στα συμφέροντα τους ή ότι με απεργίες «πυροτεχνήματα» θα κερδίσουμε την ζωή που μας κλέβουν.

Προτάσσουμε την οργάνωση καθενός/μιάς μας σε καταλήψεις, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, σωματεία βάσης και συνελεύσεις για την οργάνωση του ταξικού αγώνα για την υπεράσπιση των ζωών μας. Η παρουσία μας στον δρόμο ενάντια σε νέες επιθέσεις εναντίον μας, όπως και αυτή, είναι αναγκαία.

Απέναντι στην άγρια επίθεση που εξαπολύουν κράτος και κεφάλαιο να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας. Μια αντεπίθεση ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά. Μια αντεπίθεση από εμάς για εμάς μακριά από κόμματα, ηγεσίες και ΜΜΕ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ,ΤΗΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

11:00 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

κάλεσμα : Συνέλευση Μαθητών/τριών από τον Αναρχικό/Αντιεξουσιαστικό χώρο

επικοινωνία :

πηγή : https://athens.indymedia.org/event/62810/

67fdea465c9b8ece601d62d2e92b9dbc

66e986cc5e6937418990f1361384db41

Δημοσιεύθηκε από

Αδέσποτος

★Προσοχή Δαγκώνει...

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s