Πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά: Αναρχία | Nico Berti

Nico-Berti-Anarquismo-Acracia-672x358

 

Του NICO BERTI

Ο αναρχισμός σε ποια πλευρά βρίσκεται; Στη δεξιά ή την αριστερά; Η ερώτηση είναι λιγότερο ρητορική απ’ όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά κι έτσι έρχεται ο Νico Berti να επιβεβαιώσει μια διάσημη ρήση της ελευθεριακής κουλτούρας: “Ο αναρχισμός ναι μεν βρίσκεται μέσα στην ιστορία, αλλά και της εναντιώνεται”. Αυτή η άποψη έχει δύο πλευρές θεώρησης: η μία, η ιστορική, βλέπει τον αναρχισμό ως μέρος της πορείας των δυνάμεων της αριστεράς, ενώ η άλλη, η αυστηρώς θεωρητική, οφείλει να αναγνωρίσει ότι ο αναρχισμός βρίσκεται πέραν της αριστεράς και της δεξιάς. Το κείμενο του Νico Berti ; (καθηγητή της ιστορίας των πολιτικών κομμάτων στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα και ιστορικού στελέχους του αναρχικού χώρου στην Ιταλία) εξετάζει ακριβώς αυτό το σημαντικό ζήτημα, προκειμένου Συνεχίστε την ανάγνωση Πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά: Αναρχία | Nico Berti

Advertisements

Μάρεϊ Μπούκτσιν  : Η σημασία του συνομοσπονδισμού

 

2003

 

 Του Murray Bookchin   

 

Ελάχιστα επιχειρήματα έχουν χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά για την αμφισβήτη­ση της άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας από τον ισχυρισμό ότι ζούμε σε μια “πολύπλο­κη κοινωνία”. Τα σύγχρονα αστικά κέντρα, μας λένε, είναι πολύ μεγάλα και πολύ συγκε­ντρωμένα για να επιτρέψουν τη λήψη αποφάσεων απευθείας από το λαό. Και η οικονο­μία μας είναι, ενδεχομένως, πολύ “διεθνοποιημένη” για να ξεμπερδέψει τους δαιδάλους της παραγωγής και του εμπορίου.

Στο σημερινό υπερεθνικό, συχνά ιδιαίτερα συγκεντρω­τικό κοινωνικό μας σύστημα είναι προτιμότερο, μας συμβουλεύουν, να αυξήσουμε την αντιπροσώπευση μέσα στον κρατικό μηχανισμό, να βελτιώσουμε την αποδοτικότητα των γραφειοκρατικών θεσμών, από το να προωθήσουμε ουτοπικά “τοπικιστικά” σχήματα λαϊ­κού ελέγχου επί της πολιτικής και οικονομικής ζωής.

Σε τελευταία ανάλυση, καταλήγουν συχνά αυτά τα επιχειρήματα, οι υποστηρικτές του συγκεντρωτισμού είναι στην πραγματικότητα “τοπικιστές”, με την έννοια ότι πιστεύουν στην παραχώρηση “περισσότερης εξουσίας στο λαό” — ή, τουλάχιστον, στους αντιπρο­σώπους του. Και βέβαια ένας καλός βουλευτής είναι πάντοτε πρόθυμος να πληροφορηθεί τις επιθυμίες των “ψηφοφόρων” του (για να χρησιμοποιήσουμε ένα ακόμα αυθάδες  υπο­κατάστατο του όρου “πολίτης”).

Άμεση δημοκρατία; Ξεχάστε το όνειρο ότι στο σύγχρονο “πολύπλοκο” κόσμο μας μπο­ρούμε να έχουμε οποιαδήποτε άλλη -δημοκρατική εναλλακτική λύση, εκτός από το έθνος- κράτος! Πολλοί πραγματιστές, συμπεριλαμβανομένων και των σοσιαλιστών, συχνά απορ­ρίπτουν ως ουτοπικά τα επιχειρήματα που υποστηρίζουναυτή τη μορφή “τοπικισμού” — με καλοπροαίρετη συγκατάβαση στην καλύτερη περίπτωση και ολοκληρωτικό χλευασμό στη χειρότερη. Ενδεικτικά, αρκετά χρόνια πριν, το 1972, ο σοσιαλδημοκράτης  Jeremy Brecher, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Root and Branch  με προκάλεσε να εξηγήσω με ποιον τρόπο οι απόψεις περί αποκεντρισμού που είχα εκφράσει στο Post Scarcity Anarchism θα απέτρεπαν, παραδείγματος χάριν, τους κατοίκους  της Νέας Υόρκης από το να ρίχνουν ακατέργαστα απόβλητα στον ποταμό Ηudson από τον οποίο άλλες πόλεις, όπως το Perth Amboy, αντλούν το πόσιμο νερό τους. Σε επιφανειακή εξέταση, επιχειρήματα όπως αυτά του Brecher υπέρ της συγκεντρωτι­κής διακυβέρνησης φαίνονται σχεδόν ακαταμάχητα. Και πράγματι, μια “δημοκρατική”, αλλά βασικά κάθετη δομή, θεωρείται απαραίτητη ώστε να εμποδίζεται η μια περιοχή να προξενεί οικολογική βλάβη στην άλλη. Τα συνηθισμένα, όμως, οικονομικά και πολιτικά επιχειρήματα κατά της αποκέντρωσης, που ποικίλλουν από τη μοίρα του πόσιμου νερού του Perth Amboy μέχρι τη δήθεν “εξάρτηση” μας από το πετρέλαιο, στηρίζονται σε μια σειρά πολύ προβληματικών υποθέσεων. Ακόμα πιο ενοχλητικό, μάλιστα, είναι το γεγο­νός ότι στηρίζονται στην ασυνείδητη αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων στον οικονομικό τομέα.

 

Αποκεντρωτισμός και Αυτό-συντήρηση

Η υπόθεση πως ότι υπάρχει σήμερα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει και στο μέλλον είναι το οξύ που διαβρώνει κάθε πρωτοποριακή σκέψη (όπως φανερώνει η πρόσφατη τά­ση των ριζοσπαστών να ασπάζονται το “σοσιαλισμό της αγοράς”, αντί να ασχολούνται με τις αποτυχίες τόσο της οικονομίας της αγοράς όσο και του κρατικού σοσιαλισμού). Αναμ­φίβολα, θα πρέπει να συνεχίσουμε την εισαγωγή καφέ για όσους χρειάζονται τη δόση τους κάθε πρωί, ή εξωτικών μετάλλων

Συνεχίστε την ανάγνωση Μάρεϊ Μπούκτσιν  : Η σημασία του συνομοσπονδισμού

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός José Ester i Borrás

Σαν σήμερα, 26 Οκτωβρίου 1913, γεννήθηκε ο Ισπανός αναρχικός José Ester i Borrás. Συνελήφθη από τους κομμουνιστές στην Ισπανία, έπειτα απο τους Ναζί στη Γαλλία. Ενεργός στο αναρχικό νεανικό κίνημα της Ιβηρικής Ομοσπονδίας της Ελευθεριακής Νεολαίας [Federación Ibérica de Juventudes Libertarias] και στην Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών [Confederación Nacional del Trabajo], πολέμησε με τη περιβόητη Γη και Ελευθερία [Tierra y Libertad] κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, βλέποντας τη μάχη στο μέτωπο της Αραγονίας, της Μαδρίτης και της Καταλονίας.

 

ester1

 

Τον Μάιο, του 1938, είχε συλληφθεί από τους κομμουνιστές και κατηγορήθηκε με άλλους δύο ότι σκότωσαν ένα μέλος της ταξιαρχίας, παραμένοντας φυλακισμένοι μέχρι την πτώση του μετώπου. Αργότερα, έφυγε

Συνεχίστε την ανάγνωση Σαν σήμερα γεννήθηκε ο αναρχικός José Ester i Borrás

Έμμα Γκόλντμαν: «Το δικαίωμα όλων σε όμορφα και λαμπερά πράγματα»

9837be1ab16840cbbf6f68c6c7f205a1

 

Στην διάρκεια της περιπετειώδους ζωής της συνελήφθη το 1901 κατηγορούμενη για τη δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Γουίλιαμ Μακίνλι, έγινε μάρτυρας της ρωσικής επανάστασης το 1917 και έλαβε μέρος στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο το 1936.

Γεννημένη στη Λιθουανία το 1868, μεγάλωσε σε εβραϊκό γκέτο, ενώ μετανάστευσε στις ΗΠΑ στα δεκαεπτά της χρόνια. Στη ζωή της υπέστη φυλακίσεις στις ΗΠΑ ως υποκινήτρια ταραχών, ως κατηγορούμενη για τη Συνεχίστε την ανάγνωση Έμμα Γκόλντμαν: «Το δικαίωμα όλων σε όμορφα και λαμπερά πράγματα»

Κρατισμός και Αναρχία – Μιχαήλ Μπακούνιν [pdf]

207174443-161163120-ΜΙΧΑΗΛ-ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ-Κρατισμός-και-αναρχία.pdf - Adobe Reader_2017-08-09_16-59-09

 

Το «Κρατισμός και Αναρχία» είναι το σημαντικότερο έργο του Μπακούνιν. Η επίδρασή του πάνω στο επαναστατικό κίνημα της εποχής του ήταν πολύ μεγάλη. Αποτελεί ένα καθρέφτη της Ευρωπαϊκής Ιστορίας του 19ου αιώνα, μέσα στο κοινωνικο-πολιτικό της πλαίσιο, αλλά και τη μοναδική ιστορική αναπαράσταση της αντίστοιχης περιόδου απ’ τη σκοπιά των εργαζόμενων μαζών (απαλλαγμένη δηλαδή απ’ τον παραμορφωτικό φακό της πολιτικής θεολογίας – αστικής ή μαρξιστικής). Αντίθετα Συνεχίστε την ανάγνωση Κρατισμός και Αναρχία – Μιχαήλ Μπακούνιν [pdf]

Σαν σήμερα Ισπανοί αναρχικοί απελευθέρωνουν τρεις συντρόφους τους

Σαν σήμερα, 20 Οκτωβρίου 1945, ο Φρανθίσκο Σαμπατέ Γιοπάρτ ‘Ελ Κίκο’ και δύο άλλοι αναρχικοί αντάρτες, ο Άδαν Χαϊμέ Παρές ‘Ελ Αβισίνιο’ και ο Χουάν ‘Ελ Ροτζετ’ Σάλας Μιγιόν, κατόπιν αιτήματος της Επιτροπής Άμυνας [Comité de Defensa] της Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας [Confederación Nacional del Trabajo], απελευθέρωσαν τρεις φυλακισμένους στη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια των μεταγωγών τους.Ο Κίκο και ο Ρότζετ επιτέθηκαν στους φρουρούς της Ένοπλης αστυνομίας [Policía Armada], ενώ ο Αβισίνιο οδήγησε το αυτοκίνητο με το οποίο απέδρασαν.

Περί αναρχισμού και βίας – Αντιβίαιοι Ναι, Μη βίαιοι Όχι

andrea-papi_01

 

τoυ Αντρέα Πάπι*

Η ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ που προέρχεται από το ρήμα βιάζω, το οποίο σημαίνει μια ενέργεια ικανή ν’ αλλάξει σε σημαντικό βαθμό τις συνθήκες ύπαρξης άλλων έμ­βιων όντων, τάξεων, πραγμάτων κ.ο.κ. Αντιστοίχως στην πολιτική η λέξη βία συνδέεται στενά με την καταπίεση, την επιβολή, τον εξαναγκασμό, την κατάχρηση. Μ’ αυτή την έννοια συνδέεται επίσης στενά με τη δράση των κατόχων της εξου­σίας, οι οποίοι πάντοτε ανατρέχουν στη βία, είτε αυτή είναι νόμιμη, είτε παράνομη από δικαιικής πλευράς, προκειμένου να ασκήσουν την κυριαρχία την οποία κατέχουν. Στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας η χρήση της βίας συνδέεται πράγ­ματι με την ανάγκη επιβολής της θέλησης των κυρίαρχων, κάτι που συνιστά έναν από τους ουσιαστικότερους λόγους για τους οποίους οι αναρχικοί, που είναι τέτοιοι αφού οραματί­ζονται μια κοινωνική και συλλογική συμβίωση θεμελιωμένη στην αμοιβαία ελευθερία και συνεπώς με τη βία εξορισμένη από τη διαχείριση των σχέσεων και των αποφάσεων, σκέ­φτονται και δρουν ώστε να συγκροτήσουν κοινωνίες στις ο­ποίες δεν θα υφίστανται πλέον συγκεντρωτικές και ιεραρχικές μορφές της πολιτικής εξουσίας.

Με μια πρώτη ματιά, το βλέμμα για το πού βαδίζει o κόσμος προσκρούει σε μια αναπόφευκτη διαπίστωση: το καθημερινό γίγνεσθαι στο οποίο, ηθελημένα ή αθέλητα, συμμετέ­χουμε και, πολύ πιο συχνά απ’ ότι μας αρέσει, πρωταγωνι­στούμε, αναμφίβολα καθορίζεται από τη βία, ακριβέστερα εμποτίζεται από τη βία. Αυτό συμβαίνει στις υποχρεωτικές σχέσεις μας με τη γραφειοκρατία, στην επαφή με τους μηχα­νισμούς, την κουλτούρα της εξουσίας που σταθερά καθορίζει την ποιότητα και την ποσότητα των επιβολών των οποίων είναι κάτοχος και φορέας, στην οργανωμένη και ένοπλη ισχύ όλων των μιλιταρισμών που δικαιολογούν τις απαιτήσεις τους με το άλλοθι ότι μας προσφέρουν σιγουριά και εξασφαλίζουν τη διατήρηση των δημοκρατικών ελευθεριών, στη συστηματική

Συνεχίστε την ανάγνωση Περί αναρχισμού και βίας – Αντιβίαιοι Ναι, Μη βίαιοι Όχι