Κορνήλιος Καστοριάδης, Ντανιελ Κον Μπεντιτ – Από την οικολογία στην αυτονομία [pdf]

(Προβλήματα του Καιρού μας) Κορνήλιος Καστοριάδης - μετάφραση_ Άλκης Σταύρου-Από_2017-10-25_18-51-05

 

Σε ποιο σημείο βρίσκεται σήμερα το οικολογικό κίνημα; Ποιες είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα ζητήματα που θέτει και στα ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της εποχής μας; Ο αγώνας ενάντια στον αφανισμό της φύσης μπορεί, μήπως, να χωριστεί από τον αγώνα για ένα ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και της κουλτούρας; Ποια είναι σήμερα η στάση των ανθρώπων απέναντι στον κατεστημένο τρόπο ζωής και στην κρίση του; Τα ζητήματα αυτά μπαίνουν τώρα επιτακτικά στο οικολογικό κίνημα σ’ όλες τις χώρες. Με πρωτοβουλία διαφόρων

Συνεχίστε την ανάγνωση Κορνήλιος Καστοριάδης, Ντανιελ Κον Μπεντιτ – Από την οικολογία στην αυτονομία [pdf]

Advertisements

Ο Ατομικισμός και η οργάνωση | Λουίτζι Φάμπρι

“[…] Εμείς μπορούμε να εξεγερθούμε ενάντια σε μια κακή οργάνωση της κοινωνίας, όχι στην κοινωνία καθ’ εαυτήν όπως με έπαρση δηλώνουν ότι επιθυμούν πολλοί ατομικιστές. Η κοινωνία δεν είναι ένας μύθος, δεν είναι μια ιδέα, δεν είναι ένα προκαθορισμένο όργανο φτιαγμένο από κάποιον και το οποίο κατά συνέπεια  θα ήταν δυνατόν να μην αναγνωρίσουμε και να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε. Δεν είναι όμως ούτε, όπως μας κατηγορούν ότι πιστεύουμε οι στιρνερικοί, κάτι το διαχωρισμένο, ανώτερο από τα άτομα, και στο οποίο πρέπει να θυσιάσεις το εγώ σου όπως μπροστά σε ένα φετίχ. Η κοινωνία είναι απλώς ένα γεγονός, του οποίου εμείς είμαστε οι φυσικοί πρωταγωνιστές και η οποία υπάρχει όσο υπάρχουμε εμείς που αποτελούμε μέρος της. Η κοινωνία είναι το σύνολο των ζωντανών ατόμων και κάθε άτομο είναι με τη σειρά του ό,τι το έχουν διαμορφώσει οι εξωτερικές, χωρίς να αποκλείονται οι κοινωνικές, επιρροές. Αυτό  είναι ένα φυσικό γεγονός  συνδεδεμένο με τη  ζωή του κόσμου. Το να εξεγερθείς ενάντια σε αυτό το γεγονός θα σήμαινε εξέγερση ενάντια στη ζωή, θάνατο δηλαδή. Κάθε άτομο υπάρχει ως υλικός, ηθικός, διανοητικός καρπός της ένωσης άλλων ατόμων και  δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, δεν μπορεί να είναι ελεύθερο, δεν μπορεί να αναπτυχθεί φυσιολογικά παρά υπό την προϋπόθεση ότι ζει μέσα στην κοινωνία.

Η μεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση του ατομικού εγώ, η μεγαλύτερη υλική και πνευματική ευημερία, η μεγαλύτερη ελευθερία, είναι εφικτά μόνο όταν ο άνθρωπος συνδέεται με τον άλλο άνθρωπο με τη συμφωνία της αλληλοβοήθειας. Ένας άνθρωπος σε συμφωνία με την κοινωνία είναι πάντα πιο ελεύθερος από τον άνθρωπο που μάχεται την κοινωνία. Και οι αναρχικοί σοσιαλιστές πολεμούν την υπάρχουσα κοινωνική οργάνωση ακριβώς όμως επειδή εμποδίζει την ύπαρξη μιας κοινωνίας σχετικά  ωφέλιμης  προς όλα τα άτομα κι επειδή βασίζει ολόκληρη την κοινωνία στον πιο σκληρό και άγριο αγώνα, την εκμετάλλευση και την αυταρχική βία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο.

Η οργάνωση που υποστηρίζουν οι αναρχικοί-σοσιαλιστές δεν είναι βέβαια εκείνη η αυταρχική που γνωρίσαμε από την καθολική εκκλησία έως την  μαρξιστική εκκλησία, αλλά αντιθέτως η ελευθεριακή, εθελοντική οργάνωση, των πολλών ατομικών μονάδων, οι οποίες  μπροστά σε ένα κοινό σκοπό  συνεταιρίζονται χρησιμοποιώντας μια ή περισσότερες  μεθόδους που θεωρούν κατάλληλες και είναι ελεύθερα αποδεκτές από τον καθένα. Φυσικά, δεν είναι δυνατή μια τέτοια οργάνωση, αν τα άτομα που τη συνθέτουν δεν είναι εξοικειωμένα με την ελευθερία και δεν έχουν  απαλλαγεί από τις αυταρχικές προκαταλήψεις .

Από την άλλη πλευρά, είναι απαραίτητο να οργανωθούμε, για να προσπαθήσουμε να εξασκηθούμε στο να ζούμε συνεταιρισμένοι ελεύθερα. Η  άρνηση βέβαια της οργάνωσης απλά και μόνο επειδή αν οργανωθούμε μπορεί να πέσουμε σε λάθη ( και θα πέσουμε σίγουρα, τουλάχιστον στην αρχή) ισοδυναμεί με το να υποστηρίζεις ότι το περπάτημα είναι βλαβερό κι έχει πάντα σαν αποτέλεσμα να σπάμε το κεφάλι μας, απλά επειδή ο άνθρωπος όταν αρχίζει από μικρός να περπατάει πολύ συχνά πέφτει κι όχι σπάνια χτυπάει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Luigi Fabbri Η εργατική οργάνωση και η αναρχία , Ρώμη 1906  (Μετάφραση Ν.Χριστόπουλος)

Αναδημοσίευση από: Ουλαλούμ (ελευθεριακή πολιτική συλλογικότητα)

Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα – Κορνήλιος Καστοριάδης [pdf]

Kornhlios_kastoriadhs-To_epanastatiko_problhma_shmera.pdf - Adobe Reader_2017-10-25_12-10-53

 

Τι σημαίνουν σήμερα για μας οι λέξεις «πολιτική» και «επανάσταση»; Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για ν απαντήσει σ αυτό το πρόβλημα χρειάστηκε να παραμερίσει τις έτοιμες λύσεις, έπαψε να σέβεται τη λογική του δόγματος, έδωσε μια νέα διάσταση στην επαναστατική προοπτική, και όπως λέει ο ίδιος: «Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει εν ονόματι της εργατικής τάξης, παρά μόνο Συνεχίστε την ανάγνωση Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα – Κορνήλιος Καστοριάδης [pdf]

Οι τέσσερις λέξεις * | Κορνήλιος Καστοριάδης

110157129

 

Του Κ. Καστοριάδη

1. Φαντασία

Ποιο είναι το ίδιον του ανθρώπου; Τι είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα; Επαναλαμβάνουν, εδώ και αιώνες, ότι είναι ο ορθός λόγος. Αρκεί όμως να προσέξουμε τη συμπεριφορά των άλλων γύρω μας αλλά και τη δική μας, για να αντιληφθούμε ότι αυτό δεν αληθεύει. Οι ατομικές και οι συλλογικές συμπεριφορές πολύ συχνά είναι παράλογες. Τα ζώα είναι πιο “λογικά” από εμάς· δεν σκοντάφτουν, δεν τρώνε δηλητηριώδη μανιτάρια, κάνουν αυτό που πρέπει, για να συντηρηθούν και να αναπαραχθούν. Ποιο είναι το ίδιον του ανθρώπου; Είναι το πάθος και οι επιθυμίες; Ναι, πράγματι. Τα ζώα από ό,τι μπορούμε να ξέρουμε δεν έχουν πάθη ούτε πραγματικές επιθυμίες τα ζώα έχουν ένστικτα. Τι όμως συνιστά την ιδιαιτερότητα του πάθους και των επιθυμιών; Είναι ακριβώς το γεγονός ότι το πάθος και οι επιθυμίες -ο έρωτας, η δόξα, το κάλλος, η εξουσία, ο πλούτος- δεν είναι «φυσικά» αλλά φαντασιακά αντικείμενα.

Η φαντασία, λοιπόν, είναι το ίδιον του ανθρώπου. Η φαντασία μάς διαφοροποιεί από τα ζώα. Η φαντασία, ακόμη και εάν κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά, δεν αναχαιτίζεται. Υπάρχει πάντα μια εσωτερική ροή από Συνεχίστε την ανάγνωση Οι τέσσερις λέξεις * | Κορνήλιος Καστοριάδης

Η γραφειοκρατική κοινωνία ΙΙ, Η επανάσταση κατά της γραφειοκρατίας – Κορνήλιος Καστοριάδης [pdf]

Kastoriadis_H_Grafeiokratiki_Koinwnia_2.pdf - Adobe Reader_2017-10-29_20-20-59

 

Δεσποτισμός στο εργαστήριο, αναρχία στην κοινωνία: αυτός ήταν, κατά τον Μαρξ, ο καπιταλισμός. Δεσποτισμός κι αναρχία, στο εργαστήριο και στην κοινωνία, αυτός είναι στην πραγματικότητα ο γραφειοκρατικός καπιταλισμός της εποχής μας, του όποιου τα ανατολικά καθεστώτα αντιπροσωπεύουν την πιο τελειοποιημένη μορφή. Η περίοδος 1949-1960, που αφορά τα κείμενα που συγκεντρώνονται σ’ αυτόν τον τόμο, μας έδωσε την πειραματική επαλήθευση. Η γιουγκοσλαβική κρίση (1949-50) έδειχνε ήδη πως οι αγώνες ανάμεσα σ’ εθνικές γραφειοκρατίες δεν ήταν καθόλου συμπτωσιακοί -πράγμα που επιβεβαίωσε αργότερα η σινο-σοβιετική σύγκρουση. Η γραφειοκρατική «σχεδιοποίηση» της οικονομίας Συνεχίστε την ανάγνωση Η γραφειοκρατική κοινωνία ΙΙ, Η επανάσταση κατά της γραφειοκρατίας – Κορνήλιος Καστοριάδης [pdf]

Η γραφειοκρατική κοινωνία Ι, Οι παραγωγικές σχέσεις στη Ρωσία – Κορνήλιος Καστοριάδης [pdf]

be71a6a7f6cc95e66c8a56aac2e6d760-g

 

 

Το περιοδικό Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα κινείτο πέραν των τροτσκιστικών κύκλων, ήταν ιδιαίτερα επικριτικό στα καθεστώτα του ανύπαρκτου σοσιαλισμού και τα κείμενά του αποτέλεσαν βασική πηγή έμπνευσης Συνεχίστε την ανάγνωση Η γραφειοκρατική κοινωνία Ι, Οι παραγωγικές σχέσεις στη Ρωσία – Κορνήλιος Καστοριάδης [pdf]

Πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά: Αναρχία | Nico Berti

Nico-Berti-Anarquismo-Acracia-672x358

 

Του NICO BERTI

Ο αναρχισμός σε ποια πλευρά βρίσκεται; Στη δεξιά ή την αριστερά; Η ερώτηση είναι λιγότερο ρητορική απ’ όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά κι έτσι έρχεται ο Νico Berti να επιβεβαιώσει μια διάσημη ρήση της ελευθεριακής κουλτούρας: “Ο αναρχισμός ναι μεν βρίσκεται μέσα στην ιστορία, αλλά και της εναντιώνεται”. Αυτή η άποψη έχει δύο πλευρές θεώρησης: η μία, η ιστορική, βλέπει τον αναρχισμό ως μέρος της πορείας των δυνάμεων της αριστεράς, ενώ η άλλη, η αυστηρώς θεωρητική, οφείλει να αναγνωρίσει ότι ο αναρχισμός βρίσκεται πέραν της αριστεράς και της δεξιάς. Το κείμενο του Νico Berti ; (καθηγητή της ιστορίας των πολιτικών κομμάτων στο πανεπιστήμιο της Πάντοβα και ιστορικού στελέχους του αναρχικού χώρου στην Ιταλία) εξετάζει ακριβώς αυτό το σημαντικό ζήτημα, προκειμένου Συνεχίστε την ανάγνωση Πέρα από τη Δεξιά και την Αριστερά: Αναρχία | Nico Berti