Abel Paz: Οι «Φίλοι του Ντουρρούτι»

00001d7d_big_0

 

Ένα ακόμα ιστορικό κείμενο

Ένα κείμενο που δεν παρουσιάζει καν τους «Φίλους του Ντουρρούτι», αλλά που το παρουσιάζω εδώ μόνο για την ιστορική του αξία.

Από τις 7 Μάρτη ως τις 16 Απρίλη του 1937, ημέρα που επισήμως επιλύθηκε η κυβερνητική κρίση, παρ’ όλο που ουσιαστικά η κατάσταση παρέμενε η ίδια, οι αναρχικές ομάδες και η Ελευθεριακή Νεολαία καλούσαν συνεχώς συνελεύσεις και συζητήσεις, οι οποίες συνήθως κρατούσαν μέχρι αργά τη νύχτα. Μια και τα τρόφιμα είχαν αρχίσει ήδη να παρουσιάζουν μεγάλες ελλείψεις, οι συνελεύσεις αντικαθιστούσαν Συνεχίστε την ανάγνωση Abel Paz: Οι «Φίλοι του Ντουρρούτι»

Advertisements

Προδοσία – Μια Κριτική Ανάλυση της Κουλτούρας του Βιασμού στις Αναρχικές Υποκουλτούρες

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΥΘΥΝΩΝ:

Έχουμε βαρεθεί να αποποιούμαστε τις ευθύνες που μας επιρρίπτουν. Αγανακτούμε όταν πρέπει να απολογούμαστε και να δικαιολογούμαστε για όσα λέμε, πριν καν τα πούμε. Εξοργιζόμαστε για την ενασχόληση με λεπτομέρειες όταν συζητιούνται περιστατικά βιασμών, σεξουαλικών επιθέσεων και σεξουαλικών κακοποιήσεων. Μας προσβάλει και μας φέρνει σε δύσκολη θέση το ότι πρέπει διαρκώς να τονίζουμε ότι δεν μιλάμε εκ μέρους όλων των επιζώντων, λες κι αυτό θα ήταν ποτέ δυνατό. Ναι, σίγουρα… κατανοούμε την ανάγκη για μια εμφανώς τοποθετημένη προειδοποίηση περί θύελλας αντιδράσεων. Αυτό απαιτούν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς. Όταν όμως οι φρενήρεις προσπάθειες να μην προκαλέσει ο ένας τον άλλο αποτελούν τεχνάσματα για να μη συζητηθούν σε βάθος τα θέματα διαπροσωπικής βίας, για να κρυφτεί το θέμα σ’ ένα καλοφτιαγμένο κουτάκι, το οποίο ανοίγεται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις -όταν η ψευδαίσθηση “ασφάλειας” είναι εγγυημένη- λοιπόν… τότε αρχίζουμε να παίρνουμε ανάποδες! Αν μιλάμε για την καταπίεση μας μόνον όταν νιώθουμε ασφαλείς, τότε θα μείνουμε για πάντα σιωπηλοί. Αν δεν μπορούμε να μάθουμε να επιλύουμε τις διαφορές μας όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλον φίλων και συντρόφων, τότε δεν θα είμαστε ικανοί να τις επιλύσουμε Συνεχίστε την ανάγνωση Προδοσία – Μια Κριτική Ανάλυση της Κουλτούρας του Βιασμού στις Αναρχικές Υποκουλτούρες

Angela Beallor: Ο σεξισμός στο αναρχικό κίνημα

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Northeastern Anarchist #2 Spring 2001. Η Angella Beallor είναι συγγραφέας, φωτογράφος και ακτιβίστρια. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας.

 

Το άρθρο αυτό είναι μια προσθήκη στη συζήτηση που (ή θα έπρεπε να) υπάρχει γύρω από το σεξισμό μέσα στα ίδια τα κινήματα που ισχυρίζονται πως τον πολεμούν. Είναι δύσκολή διαδικασία ο διαχωρισμός μεταξύ του σεξισμού μέσα στο αναρχικό κίνημα και το σεξισμό εν γένει μέσα στη κοινωνία, μιας και η κριτική που μπορεί να ειπωθεί κατά του αναρχικού κινήματος, είναι κριτική προς την ευρύτερη κοινωνία. Υπάρχει ένα κενό εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει σοβαρή αναρχοφεμινιστική/αντισεξιστική κριτική, που έχει οδηγήσει σε απουσία διαλόγου και σοβαρής δράσης γύρω από το σεξισμό. Η κριτική αυτή θα είναι βασισμένη πάνω στις αδυναμίες του αναρχικού κινήματος, που συχνά επιδεινώνονται σε θέματα γύρω από το σεξισμό (και άλλες μορφές καταπίεσης). Υπάρχει ένα συνεχές σκέψης και δράσης, το οποίο πρέπει να απασχολήσει το αναρχικό Συνεχίστε την ανάγνωση Angela Beallor: Ο σεξισμός στο αναρχικό κίνημα

Καταγγελία: Βιασμός στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: Μισογυνισμός, κουλτούρα βιασμού, βία, βιασμός.

 

Εδώ και αρκετές μέρες πολλά σύντροφα γνωρίζουμε ότι άτομο βιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 9 Μαρτίου προς τα ξημερώματα της Κυριακής 10 Μαρτίου στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός.

Περιμέναμε κάποια καταγγελία από τη διαχειριστική συνέλευση του Εμπρός, αλλά αυτή όχι μόνο δεν βγήκε ποτέ, αλλά ο βιασμός αμφισβητήθηκε και αποσιωπήθηκε Συνεχίστε την ανάγνωση Καταγγελία: Βιασμός στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός

Μάρεϊ Μπούκτσιν: Η κριτική στη δημοκρατία των συνελεύσεων

του Μάρεϊ Μπούκτσιν [*]

Η πιο συχνή ίσως κριτική που έχουν πραγματοποιήσει τόσο οι Μαρξιστές όσο και οι αναρχικοί ενάντια στον ελευθεριακό δημοτισμό είναι ο ισχυρισμός πως οι σύγχρονες πόλεις είναι υπερβολικά μεγάλες για να οργανωθούν λειτουργικά επί τη βάσει λαϊκών συνελεύσεων. Κάποιοι επικριτές θεωρούν πως αν στοχεύουμε στην πραγματική δημοκρατία, ο καθένας από την ηλικία των μηδέν μέχρι τα εκατό, ασχέτως υγείας, διανοητικής κατάστασης ή ιδιοσυγκρασίας, πρέπει να λαμβάνει μέρος στη λαϊκή συνέλευση και πως μία συνέλευση πρέπει να είναι μικρή όσο μία αμερικάνικου τύπου ομάδα ψυχοθεραπείας ή μία «ομάδα συγγένειας», όπως την αποκαλεί κάποιος από τους επικριτές. Αλλά στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, υποστηρίζουν αυτοί οι επικριτές, οι οποίες έχουν πληθυσμό μερικών εκατομμυρίων κατοίκων, θα χρειαζόμασταν πολλές χιλιάδες συνελεύσεις προκειμένου να επιτύχουμε πραγματική δημοκρατία. Σε τέτοιες πόλεις, επιχειρηματολογούν, μία τέτοια πλειάδα μικρών συνελεύσεων θα ήταν πολύ βραδυκίνητη και δυσλειτουργική.

Όμως ένας μεγάλος αστικός πληθυσμός δεν είναι από μόνος του εμπόδιο για τον ελευθεριακό δημοτισμό. Πράγματι, βασιζόμενοι σε έναν υπολογισμό ο οποίος θα θεωρούσε όλους τους κατοίκους ως συμμετέχοντες πολίτες – οι 48 Παρισινοί τομείς του 1793 θα είχαν υπάρξει εντελώς μη λειτουργικοί, δεδομένου πως Συνεχίστε την ανάγνωση Μάρεϊ Μπούκτσιν: Η κριτική στη δημοκρατία των συνελεύσεων

Eduardo Colombo: Είμαι Αναρχικός!

357img11

 

«ΕΙΣΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ;». «ΌΧΙ». «Μήπως είσαι φιλελεύθερος;». «Όχι, καθόλου». «Τι είσαι τότε;». «Είμαι αναρχικός».

Γιατί παραφράζουμε αυτό που είχε γράψει ο Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν στο βιβλίο του «Τι είναι η ιδιοκτησία», περισσότερο από 160 χρόνια μετά; Επειδή ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μια μεγάλη οπισθοχώρηση της πολιτικής σκέψης. Οι άνθρωποι έχουν πέσει στη βαθιά μελαγχολία μιας ιδιωτικοποιημένης ζωής, επικεντρωμένοι στον εαυτό τους, απασχολούμενοι με το πώς θα επιβιώσουν μέσα στη βλακεία, δίνοντας μεγάλη σημασία στις προσωπικές τους υποθέσεις [1].

Πεισμένοι ότι δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, ικανοποιούνται με την ελευθερία που τους παρέχει η εξουσία, πηγαίνουν για ψάρεμα υπό του βλέμμα του χωροφύλακα, που «φροντίζει για την ασφάλεια» του αυτοκινήτου τους. Είναι η «ελευθερία των σύγχρονων», που μπορούν να κάνουν τα πάντα, αρκεί Συνεχίστε την ανάγνωση Eduardo Colombo: Είμαι Αναρχικός!

Aντιφασιστική συγκέντρωση στη Νέα Σμύρνη τη Δευτέρα 4/3

antifafisa_2-1

 

Η φασιστική συμμορία της Χ.Α., με αφορμή τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, επιχειρεί να διεκδικήσει ξανά «ζωτικό χώρο» στις γειτονιές της νότιας Αθήνας όπου τα τελευταία χρόνια σημαδεύτηκαν από αλεπάλληλες αντιφασιστικές δράσεις που οδήγησαν τη συμμορία των δολοφόνων να περιορίσει την παρουσία της στο γνωστό διαμέρισμα της λεωφόρου Ποσειδώνος.

Τη Δευτέρα 4 Μάρτη επιχειρούν συγκέντρωση, με ομιλητές Μιχαλιολάκο και Παναγιώταρο στην πλατεία Αγίας Κυριακης,στη λεωφόρο Αμφιθέας Συνεχίστε την ανάγνωση Aντιφασιστική συγκέντρωση στη Νέα Σμύρνη τη Δευτέρα 4/3