Καταγγελία: Βιασμός στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: Μισογυνισμός, κουλτούρα βιασμού, βία, βιασμός.

 

Εδώ και αρκετές μέρες πολλά σύντροφα γνωρίζουμε ότι άτομο βιάστηκε το βράδυ του Σαββάτου 9 Μαρτίου προς τα ξημερώματα της Κυριακής 10 Μαρτίου στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός.

Περιμέναμε κάποια καταγγελία από τη διαχειριστική συνέλευση του Εμπρός, αλλά αυτή όχι μόνο δεν βγήκε ποτέ, αλλά ο βιασμός αμφισβητήθηκε και αποσιωπήθηκε Συνεχίστε την ανάγνωση Καταγγελία: Βιασμός στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός

Advertisements

Μάρεϊ Μπούκτσιν: Η κριτική στη δημοκρατία των συνελεύσεων

του Μάρεϊ Μπούκτσιν [*]

Η πιο συχνή ίσως κριτική που έχουν πραγματοποιήσει τόσο οι Μαρξιστές όσο και οι αναρχικοί ενάντια στον ελευθεριακό δημοτισμό είναι ο ισχυρισμός πως οι σύγχρονες πόλεις είναι υπερβολικά μεγάλες για να οργανωθούν λειτουργικά επί τη βάσει λαϊκών συνελεύσεων. Κάποιοι επικριτές θεωρούν πως αν στοχεύουμε στην πραγματική δημοκρατία, ο καθένας από την ηλικία των μηδέν μέχρι τα εκατό, ασχέτως υγείας, διανοητικής κατάστασης ή ιδιοσυγκρασίας, πρέπει να λαμβάνει μέρος στη λαϊκή συνέλευση και πως μία συνέλευση πρέπει να είναι μικρή όσο μία αμερικάνικου τύπου ομάδα ψυχοθεραπείας ή μία «ομάδα συγγένειας», όπως την αποκαλεί κάποιος από τους επικριτές. Αλλά στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, υποστηρίζουν αυτοί οι επικριτές, οι οποίες έχουν πληθυσμό μερικών εκατομμυρίων κατοίκων, θα χρειαζόμασταν πολλές χιλιάδες συνελεύσεις προκειμένου να επιτύχουμε πραγματική δημοκρατία. Σε τέτοιες πόλεις, επιχειρηματολογούν, μία τέτοια πλειάδα μικρών συνελεύσεων θα ήταν πολύ βραδυκίνητη και δυσλειτουργική.

Όμως ένας μεγάλος αστικός πληθυσμός δεν είναι από μόνος του εμπόδιο για τον ελευθεριακό δημοτισμό. Πράγματι, βασιζόμενοι σε έναν υπολογισμό ο οποίος θα θεωρούσε όλους τους κατοίκους ως συμμετέχοντες πολίτες – οι 48 Παρισινοί τομείς του 1793 θα είχαν υπάρξει εντελώς μη λειτουργικοί, δεδομένου πως Συνεχίστε την ανάγνωση Μάρεϊ Μπούκτσιν: Η κριτική στη δημοκρατία των συνελεύσεων

Eduardo Colombo: Είμαι Αναρχικός!

357img11

 

«ΕΙΣΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ;». «ΌΧΙ». «Μήπως είσαι φιλελεύθερος;». «Όχι, καθόλου». «Τι είσαι τότε;». «Είμαι αναρχικός».

Γιατί παραφράζουμε αυτό που είχε γράψει ο Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν στο βιβλίο του «Τι είναι η ιδιοκτησία», περισσότερο από 160 χρόνια μετά; Επειδή ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μια μεγάλη οπισθοχώρηση της πολιτικής σκέψης. Οι άνθρωποι έχουν πέσει στη βαθιά μελαγχολία μιας ιδιωτικοποιημένης ζωής, επικεντρωμένοι στον εαυτό τους, απασχολούμενοι με το πώς θα επιβιώσουν μέσα στη βλακεία, δίνοντας μεγάλη σημασία στις προσωπικές τους υποθέσεις [1].

Πεισμένοι ότι δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, ικανοποιούνται με την ελευθερία που τους παρέχει η εξουσία, πηγαίνουν για ψάρεμα υπό του βλέμμα του χωροφύλακα, που «φροντίζει για την ασφάλεια» του αυτοκινήτου τους. Είναι η «ελευθερία των σύγχρονων», που μπορούν να κάνουν τα πάντα, αρκεί Συνεχίστε την ανάγνωση Eduardo Colombo: Είμαι Αναρχικός!

Aντιφασιστική συγκέντρωση στη Νέα Σμύρνη τη Δευτέρα 4/3

antifafisa_2-1

 

Η φασιστική συμμορία της Χ.Α., με αφορμή τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, επιχειρεί να διεκδικήσει ξανά «ζωτικό χώρο» στις γειτονιές της νότιας Αθήνας όπου τα τελευταία χρόνια σημαδεύτηκαν από αλεπάλληλες αντιφασιστικές δράσεις που οδήγησαν τη συμμορία των δολοφόνων να περιορίσει την παρουσία της στο γνωστό διαμέρισμα της λεωφόρου Ποσειδώνος.

Τη Δευτέρα 4 Μάρτη επιχειρούν συγκέντρωση, με ομιλητές Μιχαλιολάκο και Παναγιώταρο στην πλατεία Αγίας Κυριακης,στη λεωφόρο Αμφιθέας Συνεχίστε την ανάγνωση Aντιφασιστική συγκέντρωση στη Νέα Σμύρνη τη Δευτέρα 4/3

«Ντουρρούτι : Η κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία 1896-1936» – Abel Paz [pdf]

el-0127

 

«Το βιβλίο του Παζ για τον Ντουρρούτι, σε αντίθεση με το δικό μου έργο (Το Σύντομο Καλοκαίρι της Αναρχίας), είναι υψηλών επιστημονικών απαιτήσεων, τις οποίες άλλωστε εκπληρώνει…» γράφει ο Χ. Μ. Ετσενσμπέργκερ, επισημαίνοντας έτσι τη σπουδαιότητα του παρόντος βιβλίου, διότι όντως αυτό δεν πραγματεύεται μόνο την ιστορία ενός ανθρώπου αλλά και μιας εποχής καθώς και της ίδιας της Ισπανικής Επανάστασης.
Κατά την διάρκεια 40 ολόκληρων χρόνων αγώνων, εξορίας, φυλακίσεων, παρανομίας, απεργιών και εξέγερσης, ο Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, ο θρυλικός Ισπανός επαναστάτης, έζησε πολλές ζωές και όταν πέθανε, εκατοντάδες Συνεχίστε την ανάγνωση «Ντουρρούτι : Η κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία 1896-1936» – Abel Paz [pdf]

Λόγος και Ιστορία – Μια κριτική στον Καστοριάδη από τη σκοπιά του διαλεκτικού νατουραλισμού του Μπούκτσιν

«Ο Λόγος, για τον οποίο είπαμε ότι κυβερνά τον κόσμο, είναι μια λέξη εξίσου αόριστη με την Πρόνοια. Κάποιοι μιλούν διαρκώς για τον Λόγο, δίχως να μπορούν να αναφέρουν τον προσδιορισμό του, το περιεχόμενό του, το κριτήριο βάσει του οποίου μπορούμε να κρίνουμε αν κάτι είναι έλλογο ή άλογο. Το θέμα είναι η σύλληψη του π ρ ο σ δ ι ο ρ ι σ μ ο ύ του Λόγου∙ τα υπόλοιπα, όταν δηλαδή μένει κανείς στον Λόγο εν γένει, είναι μόνο λόγια». [1]

I

Γιατί επιδιώκουμε την κοινωνική απελευθέρωση; Πού βασίζουμε, αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό και επιθυμητό, τη σκέψη μας όταν αρνούμαστε την αδικία; Μπορούμε να αξιώσουμε αντικειμενικότητα και ορθολογικότητα για τους αγώνες ενάντια στις τάξεις, στην εκμετάλλευση και στην ιεραρχία, ή μήπως αυτοί συνιστούν απλά υποκειμενικές επιλογές χωρίς αναφορά στην πραγματικότητα;

Η σημασία αυτών των ζητημάτων είναι προφανής: η πάλη ενάντια στην ετερονομία διεξάγεται επίσης στο ιδεολογικό επίπεδο. Τα συμπεράσματα της θεωρίας ακολουθούν δρόμους που διανοίγουν οι κοινωνικοί αγώνες και, συγχρόνως, η κοινωνική πάλη εμπνέεται από τα εν λόγω συμπεράσματα. Αν η ερώτηση: «η επανάσταση δημιούργησε τον Μαρξ ή ο Μαρξ την επανάσταση;» ακούγεται τετριμμένη, μια σοβαρή απόπειρα απάντησης είναι βαθιά σύνθετη.
Στον εικοστό αιώνα, αρκετοί συγγραφείς προσπάθησαν να στοχαστούν συστηματικά τούτα τα ζητήματα. Όσο υποχωρούσαν ωστόσο οι κοινωνικοί αγώνες τόσο υποχωρούσε και η ριζοσπαστική σκέψη που προσπαθούσε να τους διαυγάσει. Το κοινωνικό σύστημα της εκμετάλλευσης θεωρήθηκε δεδομένο και τα υποκείμενα ανίκανα για την καθολική υπέρβασή του.

Έτσι η σκέψη στράφηκε στο περιθωριακό, στο αποσπασματικό, στην ανάδειξη της διαφοράς και στον κομφορμισμό. Σε αντίθεση με αυτήν την τάση, κάποιοι στοχαστές επέμειναν στην προσπάθεια να διασώσουν τις απελευθερωτικές αξίες και την καθολικότητα των αγώνων για την πραγμάτωσή τους: τόσο ο Κορνήλιος Καστοριάδης όσο και ο Murray Bookchin (Μάρρεϋ Μπούκτσιν) υπήρξαν μεταξύ των σημαντικότερων στοχαστών του εικοστού αιώνα της λεγόμενης Συνεχίστε την ανάγνωση Λόγος και Ιστορία – Μια κριτική στον Καστοριάδη από τη σκοπιά του διαλεκτικού νατουραλισμού του Μπούκτσιν

Γιατί είναι καιρός που θα πρέπει αυτή η διαβολική ραδιουργία του παλιού κόσμου να εξαφανιστεί για να δώσει τη θέση της σε θεσμούς όπου θα βρίσκουμε μια τύχη πιο ισότιμη, που δεν υπάρχει παρά στον Αναρχικό Κομμουνισμό.

Γιατί η Αναρχία είναι η άρνηση της κάθε εξουσίας. Και η εξουσία είναι η μεγαλύτερη κοινωνική πληγή, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος,και ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελέυθερος να κάνει όλα όσα θέλει, από την στιγμή που δεν προσβάλλει την ελεθευρία των ομοίων του, που δεν γίνεται και αυτός τύραννος.

Μέρος από την «απολογία» του clement duval

 

Clément_Duval1